Αν τα θέλει όλα, ένας δρόμος υπάρχει

Η ισοπαλία με την Κηφισιά πολύ λογικά έφερε εκνευρισμό. Στον Μάρκο Νίκολιτς, στους παίκτες, στον κόσμο της ΑΕΚ. Ίσως είναι και το μόνο που μπορεί να κρατήσει, μετά από ένα ματς στο οποίο και ο ένας βαθμός δεν ήταν δεδομένος, με βάση την εικόνα της: πως ό,τι συνέβη ενόχλησε πολύ όλο το οικοσύστημά της.

Στη Λεωφόρο, η ΑΕΚ δεν είχε καμία σχέση με την καλοκουρδισμένη μηχανή της Τετάρτης απέναντι στη Λέφσκι. Έδειξε κουρασμένη και σωματικά και πνευματικά. Εκεί, υπάρχει ευθύνη και του Μάρκο Νίκολιτς, που εκ του αποτελέσματος, δεν δικαιώθηκε από την επιλογή του να μην προχωρήσει σε αλλαγές προσώπων και να ξεκινήσει με τους δέκα από τους έντεκα που ήταν βασικοί απέναντι στη Λέφσκι. Ίσως δεν δικαιώθηκε και από τις αλλαγές του, ειδικά στο σημείο που ο κίνδυνος για την ΑΕΚ συνεχίζει να είναι ορατός και στο 81' αποφασίζει να περάσει τον Ζίνι στο ματς, παρά να το «ασφαλίσει» με τρίτο χαφ τον Αριάγκα.

Ακριβώς σε εκείνο τον χώρο, στον άξονα, πλήρωσε όσα «κουβαλούσε» από το ματς με τον Ηρακλή και δεν διορθώθηκαν. Κυρίως, αυτές τις «κατεβασιές» από τον Πόμπο με μέτωπο προς την εστία. Συνέβη και με τους Θεσσαλονικείς πριν μία εβδομάδα, απλώς το γκολ που μπήκε τότε, από μία τέτοια ενέργεια των χαφ, ακυρώθηκε για φάουλ στο ξεκίνημα της φάσης.

Είναι λογικός ο υπερβολικός ενθουσιασμός, ειδικά μετά από ένα 4-0 στα Play Offs του Champions League. Το τέλειο παιχνίδι της ΑΕΚ απέναντι στους Βούλγαρους, όμως, δεν θα επαναλαμβάνεται ανά τρεις ημέρες. Μην πάμε μακριά, ας μείνουμε στα εν οίκω. Ήταν ξεκάθαρο πώς «ξεζούμιζε» τον Ολυμπιακό κάθε ματς Champions League κατά την περσινή σεζόν. Είναι άλλη πίστα. Η ΑΕΚ θα πρέπει να ζήσει μ' αυτό, αν θέλει να ξαναβρεθεί εκεί του χρόνου, κατακτώντας το πρωτάθλημα. Κι αυτό που της συνέβη, προφανώς της έχει ξανασυμβεί.

Από τον Αθηναϊκό στην Κηφισιά

Το Champions League έχει κόστος. Πάντα είχε. Μία από τις πιο εντυπωσιακές εκδοχές της ΑΕΚ ανά τα χρόνια, εκείνη του 1994/95, στην πρώτη συμμετοχή ελληνικής ομάδας στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση με τη μορφή ομίλων, αμέσως μετά την ιστορική πρόκριση επί της Ρέιντζερς, «κόλλησε» στο 0-0 στη Νέα Φιλαδέλφεια απέναντι στον Αθηναϊκό. Στα πιο πρόσφατα, στην τελευταία απόπειρά της ΑΕΚ να μπει στη League Phase του Champions League και μετά τον αποκλεισμό από την Αντβέρπ, υπήρξε εκείνο το 1-1 με τον Πανσερραϊκό στην πρεμιέρα της Stoiximan Super League τη σεζόν 2023/24.

Ακόμα είναι αρχή. Από τη μία είναι δύο βαθμοί και λογικά «τρελάθηκε» ο Νίκολιτς, γιατί στο ταμείο στο φινάλε της σεζόν, δεν ξέρεις αν και πόσο θα σου λείψουν. Από την άλλη, δεν είναι ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία φορά που συνέβη ή που θα συμβεί. Γιατί στον αντίποδα, αντί της υπερβολικής χαράς μίας μεγάλης νίκης/πρόκρισης, κατά μήκος της σεζόν μπορεί να βρεθεί μία βαριά ήττα. Αν κερδίσει εντός τη Γαλατάσαραϊ, για παράδειγμα, ή χάσει με βαρύ σκορ από τη Μάντσεστερ Σίτι στο Έτιχαντ; Η μόνη λύση είναι ένα διαρκές reset. «Ό,τι είναι στο παρελθόν, μένει στο παρελθόν» όπως είχε πει ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς και δανείστηκε ο Μάρκο Νίκολιτς φέτος το καλοκαίρι. Η πιο viral ατάκα του φέτος, όμως, δεν εισακούστηκε.

Εύκολο να το λες, δύσκολο στην πράξη, αλλά μόνο έτσι γίνεται, αν τα θες όλα. Και τότε, άλλωστε, το Superbet Super Cup το πήρε ο ΟΦΗ, αλλά όποιος κι αν έχανε εκείνο τον τελικό, είχε ένα σωρό ελαφρυντικά. Ήταν το πρώτο επίσημο ματς της σεζόν. Τώρα είναι άλλες οι απαιτήσεις, ειδικά μετά από μία ευρωπαϊκή «τεσσάρα». Στην ΑΕΚ πρέπει να τα ξεκαθαρίσουν οι παίκτες μέσα τους, καταλαβαίνοντας πως κάτι τόσο διαφορετικό, με λιγότερη αίγλη και άλλες απαιτήσεις, είναι αυτό που θα σε στείλει ξανά στα «αστέρια». Η Ελλάδα και το Champions League είναι εντελώς διαφορετικοί κόσμοι, αλλά είναι κι άρρηκτα συνδεδεμένοι. Γιατί όπως έγραψαν πολύ εύστοχα στα social media, «αν θες να είσαι πάλι εκεί, θα πας από την Κηφισίας».