Ακόμη και όταν ο φετινός Αρης κερδίζει... του το κάνουν δύσκολο
Ο Αλέξης Σαββόπουλος γράφει για την πρώτη νίκη του Αρη μετά από τρεις μήνες που ήρθε με κόπο αλλά του δίνει ξανά ελπίδα.
Αρης και φυσιολογικό δεν συμβαδίζουν. Απλά πράγματα. Ακόμη και σε ένα ματς που στα πρώτα 40΄ σου έδινε την εντύπωση ότι ο Αρης θα το έπαιρνε εύκολα ή δύσκολα, βρίσκεται να το χάνει στο ημίχρονο, να το γυρίζει στο 75΄, να κινδυνεύει στο τέλος να το… χάσει μέσα από τα χέρια του από δικά του λάθη και να χρειάζεται να… φτύσει αίμα για να πανηγυρίσει επιτέλους μια νίκη. Η απόλυτη τρέλα σε ένα 90λεπτο για μια ομάδα που μετά από καιρό έσκασε ένα χαμόγελο και μπορεί αν δεν κατακτήσει το κύπελλο ο ΟΦΗ το άλλο Σάββατο (24/4) να βρει μια δεύτερη, για πολλούς ανέλπιστη, ευκαιρία να διεκδικήσει την 5η θέση, σε μια σεζόν γενικής μετριότητας.
Γιατί πιο πολύ από τους τρεις βαθμούς, το κέρδος για τον Άρη μετά την νίκη επί του Βόλου είναι η ψυχολογική ένεση που πήρε το γκρουπ που κινδύνευε να ξεχάσει πως είναι να κερδίζεις. Μια ανάσα για όλους. Και μια επιβεβαίωση και για τον Μιχάλη Γρηγορίου για την προσπάθεια που κάνει και ο ίδιος να συνεφέρει ένα προβληματικό γκρουπ και να το κάνει να παίζει κάτι. Γιατί ο Αρης των πρώτων 40΄ του πρώτου ημιχρόνου και της πρώτης μισής ώρας στο δεύτερο είναι εμφανώς βελτιωμένος σε σχέση με αυτό που βλέπαμε μέχρι πρόσφατα. Κι αυτό, για να είμαστε δίκαιοι το πιστώνεται ο Έλληνας τεχνικός παρά τη δυσκολία που έχει το εγχείρημά του. Μόλις την περασμένη εβδομάδα κατάφερε να έχει όλους τους παίκτες στη διάθεσή του για πρώτη φορά. Να τα λέμε κι αυτά.
Οι παίκτες του Άρη έβγαλαν φρεσκάδα
Όσο οι παίκτες του ήταν φρέσκοι και πίεζαν την πρώτη μπάλα του Βόλου, ο Άρης ήταν κυριαρχικός. Ανακτούσε άμεσα την κατοχή, δημιουργούσε ευκαιρίες, βρήκε γρήγορο γκολ με τον Χόνγκλα στο 16΄ από την ασιστ του συγκλονιστικού Καντεβέρε και έχασε ευκαιρίες να βάλει και ένα δεύτερο. Αλλά επειδή το ποδόσφαιρο είναι μοναδικό ως άθλημα και για αυτό το λατρεύει ο μισός πλανήτης, ο κομπάρσος μέχρι το 40΄ Βόλος, έπεσε από τον Λευκό Πύργο και βρήκε και πορτοφόλι στο τελευταίο πεντάλεπτο. Ο Γκονζάλες έπιασε το τέλειο σουτ ισοφαρίζοντας και λίγο αργότερα ο Κάργας πήδηξε ανενόχλητος στη μικρή περιοχή βάζοντας την ομάδα του μπροστά στο σκορ.
Αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι όμως, κανένα από αυτά τα γκολ σε ένα κανονικό πρωτάθλημα, με κανονικές διαιτησίες δεν θα έπρεπε να μετρήσει. Θα έπρεπε να είχε δοθεί πέναλτι στον Γκαρέ (αλήθεια ο Τζήλος στο VAR όλα καλά;) και φυσικά δεν υπήρχε κανένα κόρνερ στην πορεία. Ήταν μια ανακάλυψη του Πολυχρόνη. Το διαιτητικό μήνυμα που έστειλαν οι… γνωστοί -άγνωστοι στον Άρη ήταν σαφές. Όπως και στη Λειβαδιά στην πρεμιέρα, κάνοντας προφανές ότι αν ο Άρης θέλει να εξαντλήσει τις πιθανότητές του για την 5η θέση θα πρέπει να βρει τρόπο να κερδίζει και τους διαιτητές. Μπορεί όμως;
Η διαφορά σε σχέση με προηγούμενα παιχνίδια
Άλλη μια διαφορά του χθεσινού Άρη ήταν ότι η ανατροπή και η αδικία δεν τον λύγισαν. Τον πείσμωσαν όπως φάνηκε με το που ξεκίνησε το δεύτερο ημίχρονο. Βοήθησε και η γρήγορη ισοφάριση του Ράτσιτς που ενίσχυσε το ηθικό ανεβάζοντας και τα ντεσιμπέλ στην κερκίδα. Η ανατροπή ήρθε από ένα παίκτη που εδώ και καιρό άξιζε να ανοίξει λογαριασμό. Τον Καντεβέρε που εκτός από την ασίστ στο γκολ του Χόνγκλα, έβαλε ένα απολύτως προσωπικό γκολ στο 75΄. Το δικαιούταν.
Από την επίτευξη του γκολ και μετά όμως… έσβησε ο διακόπτη και είδαμε μαζεμένες όλες τις παθογένειες του φετινού Άρη. Οι ποδοσφαιριστές ξέμειναν από δυνάμεις, ασυναίσθητα- πιθανότατα λόγω του ενστίκτου αυτοσυντήρησης- οπισθοχώρησαν και διαχειρίστηκαν με εντελώς λάθος τρόπος το τελευταίο τέταρτο, φλερτάροντας διαρκώς με το ατύχημα. Μια φορά ο Χαμζά Μεντίλ, άλλη μια ο αρνητικός Τεχέρο, δυο ο αποκαμωμένος στο τέλος Χόνγκλα ενώ είχε ήδη αποχωρήσει ο Ράτσιτς και στον πάγκο δεν υπήρχε άλλο χαφ, υπενθύμισαν τον Άρη όλης της σεζόν, δείχνοντας πόσο δύσκολο είναι να τα αλλάξεις όλα Απρίλιο μήνα κι ότι μια νίκη δεν μπορεί να σβήσει ανορθογραφίες μηνών. Ευτυχώς όταν το πράγμα… στραβώνει φέτος έρχεται ο Αθανασιάδης. Να θυμίσει ότι είναι ο φύλακας-άγγελος του Άρη, κρατώντας με μια ακόμη εκπληκτική επέμβασή του στο τελευταίο δευτερόλεπτο τη νίκη. Χρειάζεται και η τύχη, η οποία για πρώτη φορά στη σεζόν δεν γύρισε την πλάτη στην ομάδα της Θεσσαλονίκης...
Αν έχει ουσιαστικό αντίκρισμα θα το ξέρουμε το επόμενο Σάββατο. Τότε θα γνωρίζουμε κι αν το παιχνίδι με τον ΟΦΗ στο Ηράκλειο που ακολουθεί θα είναι μια ευκαιρία για τον Άρη να φέρει την κατάσταση, κυριολεκτικά και μεταφορικά στα δικά του… πόδια. Και μόνο το γεγονός ότι σε μια τέτοια χρονιά, ο Άρης έφτασε να είναι… ζωντανός ξανά, συνιστά από μόνο του επιτυχία.
