Με τα αν και εφόσον δεν γράφεται ιστορία...

Δεν ήταν για να χάσει με 3-0 ο Άρης από τον Παναθηναϊκό. Ήταν λίγο σαν μαγική εικόνα το βαρύ σκορ στο φινάλε. Δεν ξέρω αν ο Άρης θα έπαιρνε στο τέλος το εισιτήριο της πρόκρισης στο ΟΑΚΑ, όμως αδίκησε τον εαυτό του και στέρησε από τον εαυτό του την ευκαιρία να παλέψει ως το τέλος, σπαταλώντας ευκαιρίες… μαλλιά, σε κομβικά σημεία του ματς. Στο 0-0 ο Μόντσου χάνει απίστευτη διπλή ευκαιρία να βάλει τον Άρη μπροστά στο σκορ και στον Παναθηναϊκό δύσκολα. Ακόμη και μετά το 1-0 και το καλό 20λεπτο του Παναθηναϊκού, είχε μεγάλη ευκαιρία με τον Λορέν Μορόν να ισοφαρίσει αλλά η στιγμή που καθόρισε ουσιαστικά την έκβαση της αναμέτρησης ήταν το ξεκίνημα του δεύτερου ημιχρόνου και οι δυο μαζεμένες ευκαιρίες που πέταξε στα σκουπίδια. Κάτι αντίστοιχο είχε συμβεί και στο Καραϊσκάκη και το πλήρωσε. Ο Άρης είναι πολύ δύσκολος στο γκολ και παρότι ο Χιμένεθ έχει συμμαζέψει σε κάποιο βαθμό την εικόνα της ομάδας του, αν δεν βρει τρόπο να γίνει πιο παραγωγικός, δύσκολα θα μπορέσει να διεκδικήσει πράγματα.

Και όταν δεν σκοράρεις, σε τιμωρεί ο άγραφος νόμος του ποδοσφαίρου και η… ανοησία του Ρόουζ που τρεις μόλις μέρες μετά από ένα σχεδόν αψεγάδιαστο ματς με την ΑΕΚ, θυμήθηκε τις παλιές κακές του εμφανίσεις και έγινε ο μοιραίος παίκτης για την ομάδα του με δυο αχρείαστα πέναλτι στα οποία υπέπεσε. Με 3-0 στην πλάτη η σεμνή τελετή έλαβε τέλος, μαζί με την τελευταία ελπίδα του Άρη να φτιάξει τη χρονιά του μέσω Κυπέλλου, επιστρέφοντας σε γνώριμα και επαναλαμβανόμενα μοτίβα.

Στα του ματς, ο Άρης αιφνιδιάστηκε από το τρικ του Μπενίτεθ με τους Παντελίδη, Τετέι, δεύτερο επιθετικό τον Σφιντέρσκι και το άμεσο παιχνίδι του Παναθηναϊκού που χτυπούσε στην αριστερή πλευρά του Άρη. Η ομάδα της Θεσσαλονίκης δεν βρήκε ποτέ αντίδοτο στο μαρκάρισμα του Τετέι που εξέθετε συνεχώς τον Άλβαρο και στην ταχύτητα του Παντελίδη και όταν έχανε τη μπάλα στο μεσαίο μπλοκ (κακοί χθες Μόντσου και Ράτσιτς), ο Παναθηναϊκός τον έβρισκε εκτεθειμένο. Από το 30΄ και μετά ο Άρης το ισορρόπησε, κυκλοφόρησε με ποιότητα την μπάλα, βρήκε 1-2 ευκαιρίες και παίρνοντας αυτοπεποίθηση, μπήκε με το πόδι πατημένο στο γκάζι και στην επανάληψη. Τα υπόλοιπα τα είπαμε πιο πάνω για την αναποτελεσματικότητα.

Για τον Άρη το κύπελλο που έμοιαζε ως το φετινό αποκούμπι έλαβε τέλος αφού σε ένα κομβικής σημασίας παιχνίδι η ομάδα αποδείχθηκε αδύναμη να αλλάξει από μόνη της το μομέντουμ της χρονιάς. Μένει μόνο το πρωτάθλημα στο οποίο ήδη η ομάδα του Χιμένεθ έχει μείνει πίσω και είναι υποχρεωμένη να προσπαθήσει στα δέκα εναπομείναντα παιχνίδια της κανονικής περιόδου να σώσει ό, τι σώζεται. Να κυνηγήσει την 5η θέση και το τελευταίο ευρωπαϊκό εισιτήριο τη στιγμή που ακόμη και η 5η θέση μετά την πρόκριση ΟΦΗ και Λεβαδειακού δεν εγγυάται έξοδο στην Ευρώπη (αν κάποια από τις δυο πάρει το κύπελλο και δεν βρίσκονται στην τετράδα). Στην κούρσα αυτή δεν μπαίνει ως φαβορί. Το αντίθετο. Συν τοις άλλοις, εκτός από τους αντιπάλους στο χορτάρι θα έχει να αντιμετωπίσει και την μεγάλη απογοήτευση του κόσμου που μάταια περιμένει από το γκρουπ να κάνει μια μεγάλη νίκη στη σεζόν.

ΥΓ. Ο Ευαγγέλου δεν επηρέασε το αποτέλεσμα και ο Άρης δεν θα αναζητήσει άλλοθι στη διαιτησία για τον αποκλεισμό του. Δεν σφύριζε όμως με τα ίδια μέτρα και σταθμά και σε ροή ματς είχε 2-3 φάσεις που εφάρμοζε διαφορετικά τον κανονισμό… εις βάρος φυσικά του Άρη με πιο χαρακτηριστικό ότι άφησε το ματς να συνεχίζεται ενώ παίκτης του Άρη βρίσκονταν στο έδαφος, έχοντας χτυπήσει στο κεφάλι, σε φάση που στην πορεία ο Ρόουζ έκανε το πέναλτι…