Αντί να χορέψει καλαματιανό, ο ΠΑΟΚ το γύρισε στο τσάμικο

Αν αυτό είναι το πρώτο δείγμα ενός (σχετικά) πλήρη ΠΑΟΚ, ενός ξεκούραστου ΠΑΟΚ, ενός ΠΑΟΚ που είχε τρεις βδομάδες για να προετοιμάσει ένα 90λεπτο, ενός ΠΑΟΚ που είχε το κίνητρο της πρωτιάς στη βαθμολογία ακριβώς φάτσα μπροστά του, τότε δε χρειάζεται να δει κανείς τα επόμενα.

Ο Δικέφαλος τα είχε όλα απλωμένα στα πόδια του. Όμως στο ποδόσφαιρο υπάρχει και ένας αντίπαλος. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, σφριγηλός, άφοβος, πειθαρχημένος, δουλεμένος. Η Καλαμάτα του Παναγιώτη Χριστοφιλέα δεν έκλεψε τη νίκη. Κατέκτησε ένα τεράστιο διπλό με την αξία της και τα αγωνιστικά χαρακτηριστικά της. Πεντακάθαρα, παλικαρίσια, εκκωφαντικά.

Όπως εκκωφαντικό ήταν το μεγαλύτερο εν Ελλάδι χαστούκι που δέχθηκε ο ΠΑΟΚ τη φετινή σεζόν. Χωρίς να έχουν φύγει φυσικά οι κοκκινίλες από το άλλο μάγουλο, από την ευρωπαϊκή του σφαλιάρα.

Όσο και να προσπαθήσει να αιτιολογήσει κανείς το πρόσωπο που παρουσίασε η ομάδα του Αλέσιο Λίσι απόψε στην Τούμπα, μοιάζει αδύνατο. Πόσο δε μάλλον να δικαιολογήσει.

Ένα σύνολο σκουριασμένο από το πρώτο κιόλας λεπτό της αναμέτρησης, χωρίς εντάσεις, χωρίς ρυθμό, χωρίς συνοχή, χωρίς στοχοπροσήλωση. Με θεμελιώδεις δυσκολίες στην ανάπτυξη και στην παραγωγή φάσεων. Με μια βαθιά προβληματική μεσοεπιθετική εικόνα στην οποία δεν υπήρχε σημείο αναφοράς για να φτιάξει παιχνίδι, ούτε συνεργασίες για να κερδίσει χώρους, ούτε καν κάποια ατομική ενέργεια.

Η ανωτερότητα των Μεσσήνιων επισφραγίστηκε με ένα ατσούμπαλο μαρκάρισμα του Εντιαγέ και ένα εύστοχο πέναλτι, η ισοφάριση ήρθε αλλά δεν άλλαξε τίποτα από τη γενική εικόνα.

Η ανασφάλεια στο μεσοεπιθετικό κομμάτι, μεταφέρθηκε σταδιακά προς τα πίσω, με τους αμυντικούς να μην ξέρουν τι να κάνουν την μπάλα, και τελικά να χάνουν και τη δική τους όποια αυτοπεποίθηση. Έτσι ήρθαν τα άλλα δυο γκολ στο δεύτερο μέρος με τους «ασπρόμαυρους» αμυντικούς «κουτουλάνε« μεταξύ τους, έτσι ήρθε το ακόμα πιο θολωμένο μυαλό όσο περνούσαν τα λεπτά. Έτσι ήρθε προφανώς και η αποβολή του Τσιφτσή που έδωσε ίσως τη χαριστική βολή στο όποιο σθένος είχε απομείνει.

Το δεκάλεπτο της επιδραστικότητας του Ζίβκοβιτς στις αρχές του δευτέρου μέρους δεν έφτασε καθώς ήρθε στο 1-2 στο 57’. Δε θα ήταν και δίκαιο να φτάσει απλά και μόνο αυτό.

Το πρωτάθλημα ή η διεκδίκησή του, δεν είναι λόγια, ούτε πριμ, ούτε ντόπες, ούτε ομιλίες Σαββίδη. Το πρωτάθλημα κρίνεται στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Εκεί, απόψε ο ΠΑΟΚ πήρε 0. Ολογράφως, μηδέν. Με σοβαρές ευθύνες να βαραίνουν τόσο τον προπονητή όσο και τους παίκτες. Ας εξηγήσουν αυτοί λοιπόν τα όσα παρουσίασαν στο γήπεδο. Ας εξηγήσουν γιατί αντί να χορέψουν καλαματιανό με μια πρώτη θέση στη βαθμολογία, τελικά το γύρισαν στο… τσάμικο.