Από τα 11 του χωρίς σπίτι, παρά μόνο το ποδόσφαιρο - Η ιστορία του Μίλαν Βιτάλις

Ήταν μόλις 11 ετών, όχι όταν άρχισαν όλα, αλλά όταν δρομολογήθηκαν αυτά που θα ακολουθούσαν. Ο Μίλαν Βιτάλις δεν το ήξερε, τότε, αλλά από το 2012, ο σύλλογος από τον οποίο πήρε τη μεταγραφή για την ΑΕΚ, άλλαξε τη ζωή του. Πριν γίνει αρχηγός της πρωταθλήτριας Ουγγαρίας και διεθνής με την εθνική ομάδα της χώρας του, χρειάστηκαν πολλές θυσίες. Όχι μόνο από τον ίδιο.

Ο Βιτάλις, γέννημα-θρέμμα της Νιρεγκιχάζα, έφυγε από την τοπική ακαδημία για νέο προορισμό πολύ νωρίς. Η γενέτειρά του και το Γκιόρ απέχουν σχεδόν τέσσερις ώρες. «Εγώ και ο πατέρας μου μετακομίσαμε στον κοιτώνα για έναν χρόνο και ταξιδεύαμε κάθε Σαββατοκύριακο. Περίπου 600 χιλιόμετρα με το τρένο».

Η περίοδος που περιέγραψε ο ίδιος σε συνέντευξή του λίγους μήνες πριν έρθει στην Ελλάδα, αφορά στην ηλικία των 10-11 ετών. Χωρίς συμμαθητές, φίλους, την οικογένειά του, αλλά και χωρίς σπίτι. Όχι μεταφορικά, αλλά κυριολεκτικά.

«Πούλησαν το σπίτι μας για μένα»

«Υπήρξε μία στιγμή που συνειδητοποίησα πως δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Χρειάστηκαν προσωπικές θυσίες και πολλή δουλειά, αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με αυτό που έκαναν οι γονείς μου. Πούλησαν το σπίτι μας» εξομολογήθηκε ο ίδιος ο Μίλαν Βιτάλις σε συνέντευξή του στο κανάλι Tribun, στο YouTube της Ουγγαρίας.

«Όταν συνειδητοποιείς πως η οικογένειά σου σε στηρίζει τόσο πολύ, εγκαταλείπεις πολλά από τα δικά σου πράγματα. Κατάλαβα τι συνέβη όταν ήμουν λίγο μεγαλύτερος. Χρόνια αργότερα έμαθα γιατί το πουλήσαμε. Ήταν για να χρηματοδοτήσουμε την καριέρα μου. Από τότε, όσο μικρός κι αν ήμουν, άρχισα να συνειδητοποιώ ότι έκαναν τα πάντα για να κυλήσει η ζωή μου όπως έπρεπε και πραγματικά δεν μπορώ να τους είμαι αρκετά ευγνώμων, ειδικά τώρα που σκέφτομαι τι σήμαινε τότε μία τέτοια κίνηση».

Εκτός από τον κίνδυνο που εγκυμονούσε, να μην εξελιχθούν ιδανικά τα πράγματα στην καριέρα του Βιτάλις, πάντα υπήρχε στην εξίσωση και ο παράγοντας «πίεση». Άντεξε και αυτή και τις προσδοκίες, όμως, μέσα από μία δύσκολη διαδικασία. Δεν υπήρξε το κορυφαίο ταλέντο της Ουγγαρίας ή της Γκιόρ. Μάλιστα έφυγε από τις ακαδημίες της για περίπου έναν χρόνο, για να δοκιμαστεί σε αυτές τις Ντέμπρετσεν. Ακολούθησαν όλα όσα συνηθίζονται σε αυτές τις περιπτώσεις: δανεισμοί επί δανεισμών, έως ότου επιστρέψει στην ομάδα για την οποία άλλαξε τη ζωή του.

Το «μυστικό» σε κάθε αλλαγή

Ο τελευταίος χρόνος στη Γκιόρ, επιστρέφοντας από την περιπέτειά του στη Σλοβακία, αποζημίωσε αυτόν για όσα πάλεψε από 11 ετών και την οικογένειά του για όσα θυσίασε για αυτή τη διαδρομή. Στην αρχή της σεζόν, χρίστηκε διεθνής με την εθνική ομάδας της Ουγγαρίας και στο φινάλε της, ήταν βασικό «γρανάζι» της πρωταθλήτριας, που υπήρξε μία από τις μεγάλες εκπλήξεις στην Ευρώπη.

Η ιστορία της ζωής του δεν συνάδει με αυτή ενός 24χρονου Ούγγρου, που ουδέποτε θεωρήθηκε το μεγάλο πρότζεκτ του ποδοσφαίρου της χώρας. Είναι, όμως, ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα, όσων αναζητά η ΑΕΚ αποκτώντας τον συγκεκριμένο χαφ: υπομονή και επιμονή.

Άλλωστε, όσα προαναφέρθηκαν προδίδουν πως αν έχει κάτι, είναι τον τρόπο να προσαρμόζεται. Το έχει περιγράψει και ο ίδιος, καλύτερα από τον κάθενα, συνθέτοντας το πορτρέτο της ζωής του: «Κάθε φορά που αλλάζω ομάδα, ξέρω πόσο σημαντική είναι η υπομονή. Όσο ανυπόμονος κι αν είμαι να παίξω και να δείξω τι αξίζω, ξέρω πως ίσως δεν γίνουν όλα όσα θέλω. Ποντάρω στην υπομονή και την ταπεινότητα».