Από το διπλό στο Αγρίνιο ο Αρης κρατάει μόνο τη νίκη

Είναι ανάλογα με το πώς βλέπει ο καθένας το ποτήρι: μισογεμάτο ή μισοάδειο. Αυτός που (θέλει να) το βλέπει μισογεμάτο θα ισχυριστεί ότι από τη στιγμή που ο Αρης κέρδισε με 0-1 τον Παναιτωλικό όλα τα υπόλοιπα περνούν σε δεύτερη μοίρα, ειδικά στη φάση της σεζόν που βρισκόμαστε, που σημασία έχουν οι βαθμοί και όχι το θέαμα, η βαθμοθηρία. Θα έρθει όμως κι αυτός που (θέλει να) το βλέπει μισοάδειο και θα προτάξει τη μέτρια εικόνα του γκρουπ για ένα ακόμη παιχνίδι. Ειδικά απο τη στιγμή που οι συνθήκες που διαμορφώθηκαν πολύ νωρίς στο ματς ήταν ευνοικές, αφού ο αντίπαλος έπαιζε απο το 24΄ με παίκτη λιγότερο. Κι αυτός τα δίκια του θα έχει, αφού, παρά τη νίκη, η ομάδα του Μανόλο Χιμένεθ δεν έθελξε. Δεν έβγαλε μάτια. Δεν ήταν πειστική. Δεν ψήλωσε…

Το αντίθετο θα έλεγε κανείς και εγώ προσωπικά τείνω να συμφωνήσω με τη δεύτερη άποψη. Σημαντικοί και απολύτως απαραίτητοι οι τρεις βαθμοί μετά από έναν μήνα και τρία ματς δίχως τρίποντο, αλλά από το χθεσινό ματς στο Αγρίνιο ο Αρης πέρα από τους τρεις βαθμούς δεν έχει να κρατήσει κάτι άλλο. Καμία ατομική ή ομαδική βελτίωση του γκρουπ. Η ίδια παροιμιώδης αδυναμία στο γκολ (2-3 ευκαιρίες που χάθηκαν ήταν πραγματικά απίστευτες), η ίδια προβληματική ανάπτυξη και δημιουργία, η ίδια αφέλεια σε κάποιες φάσεις. Είναι αδιανότητο ο Τεχέρο, για παράδειγμα, να κάνει τα ίδια φάουλ σε κάθε αγώνα με απλωμένα τα χέρια σε παίκτη που έχει πλάτη στην εστία και είναι στη γραμμή του άουτ. Η΄ο Μισεχόι, που έχει δύο παίκτες αμαρκάριστους στην τελευταία φάση του πρώτου ημιχρόνου και επιλέγει να σουτάρει.

Το απίθανο που συνέβη στο Αγρίνιο

Μάλιστα συνέβη το εξής απίθανο στο Αγρίνιο. Ο Άρης να είναι χειρότερος με παίκτη παραπάνω, ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο που, παρότι έπαιζε τον Παναιτωλικό στο μισό γήπεδο, αδυνατούσε να διασπάσει τη διπλή ζώνης άμυνας, να ανοίξει το πλάτος του γηπέδου ή να πάει από τον άξονα. Αυτά είναι απόρροια του γεγονότος ότι η ομάδα μετά από τόσους μήνες σου δίνει ακόμη την αίσθηση ότι είναι αδούλευτη σε αρκετούς τομείς του παιχνιδιού της.

Και όταν δεν βρίσκεις το γκολ αγχώνεσαι, προβληματίζεται και κινδυνεύεις ανά πάσα στιγμή να την… πατήσεις, αν και ο χθεσινός Παναιτωλικός ήταν παντελώς ακίνδυνος. Αυτό που μπορούσε να κάνει μετά τη γρήγορη αποβολή που τον άφησε με αριθμητικό μειονέκτημα και χωρίς επιθετικό, το υπηρέτησε σωστά. Μαζεύτηκε στο μισό γήπεδο, έκλεισε τους χώρους και κράτησε μακριά τους παίκτες του Αρη από μεγάλες φάσεις. Ο Χιμένεθ έβαλε Ντουντού, Δώνη, Μπουσαίντ στο ματς, αλλά το γόρδιο δεσμό τον έλυσε ένας αμυντικός. Ο αρχηγός Φαμπιάνο, με τη βοήθεια και του Γκράναθ.

Στο τέλος της ημέρας βέβαια ο Αρης πήρε μια βαθιά βαθμολογική ανάσα. Ξεκόλλησε, πήρε λίγη ψυχολογία εν όψει του ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ, αλλά αν θέλει να κυνηγήσει με αξιώσεις την 5η θέση, θα πρέπει να διορθώσει πολλά πράγματα στο παιχνίδι του. Κι αν αποχωρήσει τελικά, όπως όλα δείχνουν ο Μόντσου, να βρει τον τρόπο να… ζει δίχως έναν από τους καλύτερους παίκτες του…