Αργυρόπουλος στο Athletiko: «Παραμένουμε ταπεινοί αλλά δεν συμβιβαζόμαστε με τίποτα λιγότερο από την κορυφή»
O αρχηγός της Εθνικής ομάδας πόλο ανδρών που πήρε το ιστορικό χρυσό στο World Cup του Σίδνεϊ κάνει την δική του «κατάθεση ψυχής» στο Athletiko.
Λίγες ώρες μετά την ιστορική κατάκτηση του πρώτου χρυσού μεταλλίου της Εθνικής ομάδας πόλο ανδρών σε μεγάλη διοργάνωση και την αποθεωτική υποδοχή στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», ο αρχηγός της ομάδας, Στέλιος Αργυρόπουλος-Κανακάκης, μίλησε στο Athletiko για την ιστορική στιγμή και όσα έζησε με την Εθνική στο Σίδνεϊ.
Ο Ο 29χρονος πολίστας αποτελεί ένα από τα μεγάλα αστέρια όχι μόνο του ελληνικού αλλά και του παγκόσμιου πόλο εδώ και εδώ και τρία χρόνια έχει εγκατασταθεί στη Βουδαπέστη και είναι ένα από τα βασικά μέλη της ισχυρής Φερεντσβάρος.
Τίποτα δεν συγκρίνεται όμως για τον ίδιο με το να παίζει την Ελλάδα και το εθνόσημο, αφού πάντα βρίσκει μία... κρυμμένη ταχύτητα στον λεβιέ του και κάνει εκπληκτικές εμφανίσεις. Με τον επίσης σπουδαίο Ντίνο Γενηδουνιά να ξεκουράζεται από τα χρέη αρχηγού για το World Cup, ο Αργυρόπουλος πήρε τη σκυτάλη και οδήγησε την Εθνική μέχρι την κορυφή, ενώ παράλληλα ο ίδιος αναδείχθηκε MVP του Super Final.
Στο Athletiko μίλησε για την ευθύνη του νικητήριου γκολ στον τελικό του World Cup στον τελικό με την Ουγγαρία, τη νοοτροπία που έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια στην Εθνική, τους στόχους που πλέον δεν σταματούν σε ένα μετάλλιο, αλλά φτάνουν μόνο μέχρι την κορυφή, καθώς και τη συγκινητική στιγμή με το δώρο που δέχθηκε από έναν φίλαθλο στο αεροδρόμιο.
Ακολουθεί η συνέντευξη:
Στέλιο, επιστρέψατε στην Ελλάδα και η υποδοχή ήταν εντυπωσιακή. Ήταν κάτι που το ονειρευόσασταν; Πλέον είσαι και ένας από τους πιο έμπειρους παίκτες της ομάδας.
«Ναι, πλέον είμαι ο πιο παλιός της ομάδας, μαζί με τον Παναγιώτη (σ.σ. Τζωρτζάτο) είμαστε οι μεγαλύτεροι ηλικιακά. Η αγάπη που έχουμε πάρει από τον κόσμο είναι πραγματικά απίστευτη. Την νιώσαμε ήδη στην Αυστραλία, όχι μόνο στους αγώνες, αλλά και στην καθημερινότητά μας. Παίξαμε φιλικά, ήρθε κόσμος να μας δει, μας εξέφρασε την αγάπη του για εμάς και για την Ελλάδα.
Όταν επιστρέψαμε εδώ, πραγματικά δεν το πίστευα. Από τη στιγμή που κατεβαίναμε από το αεροπλάνο υπήρχε κόσμος που μας περίμενε. Δεν το έχουμε ξαναζήσει αυτό και είμαι πραγματικά ευγνώμων. Σας ευχαριστούμε όλους πολύ».
Στον τελικό πέτυχες το νικητήριο γκολ. Πόσο σημαντική είναι η ψυχική δύναμη σε μια τέτοια στιγμή; Σε έχει βοηθήσει η εμπειρία σου από τον σύλλογό σου;
«Τυχαίο σίγουρα δεν ήταν. Η καθημερινότητά μου σε μια μεγάλη ομάδα με έχει βοηθήσει, όπως και οι εμπειρίες που έχω αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια. Πάνω απ' όλα όμως έχει γίνει τεράστια δουλειά από όλα τα παιδιά στην Εθνική ομάδα.
Ήμουν έτοιμος να αναλάβω την ευθύνη της εκτέλεσης του σουτ
Στη συγκεκριμένη φάση υπήρξε προεργασία. Ο προπονητής μας πήρε τάιμ-άουτ, ο Κώστας (σ.σ. Κάκαρης) κέρδισε την αποβολή και στη συνέχεια παίξαμε με μεγάλη υπομονή στον παραπάνω. Κυκλοφορήσαμε σωστά την μπάλα μέχρι να βρεθεί ο ελεύθερος παίκτης. Εκείνη τη στιγμή ήμουν εγώ.
Ήμουν έτοιμος να αναλάβω αυτή την ευθύνη και χαίρομαι που μπήκε το γκολ. Παρ' όλα αυτά, μετά έπρεπε να παίξουμε την τελευταία άμυνα. Πανηγυρίσαμε για λίγα δευτερόλεπτα, με αγκάλιασε ο Δημήτρης (σ.σ. Σκουμπάκης), αλλά ξέραμε ότι απέμεναν ακόμη 12 δευτερόλεπτα και έπρεπε να βγάλουμε τη σημαντικότερη άμυνα του αγώνα και αυτό κάναμε».
Τα τελευταία χρόνια δείχνετε να κυνηγάτε μόνο την κορυφή. Έχει αλλάξει η νοοτροπία της ομάδας;
«Αυτό είναι που με ικανοποιεί περισσότερο. Πλέον έχουμε ξεπεράσει τη λογική ότι αρκεί ένα μετάλλιο ή μια παρουσία στην τετράδα. Προφανώς είναι πολύ σημαντικές επιτυχίες και δεν είναι καθόλου εύκολο να τις πετύχεις, όμως ο στόχος μας είναι το χρυσό μετάλλιο.
Όταν μιλούσαμε για χρυσό πριν το κατακτήσουμε, αρκετοί μπορεί να σκέφτονταν ότι δεν πατάμε στη γη. Η Ελλάδα δεν είχε ποτέ χρυσό μετάλλιο στους άνδρες και εμείς λέγαμε ότι αυτός είναι ο στόχος μας. Όμως είχαμε πίστη στις δυνατότητές μας. Ακόμη και μετά το χάλκινο στο Παγκόσμιο της Σιγκαπούρης δεν ήμασταν απόλυτα ικανοποιημένοι. Το ίδιο και μετά το χάλκινο μετάλλιο στο Βελιγράδι στο Ευρωπαϊκό. Θέλαμε πάντα το κάτι παραπάνω.
Αυτό που με κάνει πιο χαρούμενο είναι ότι πλέον όλα τα παιδιά έχουν αυτή τη νοοτροπία. Δεν συμβιβάζονται με τίποτα λιγότερο από την κορυφή. Άλλο είναι να το ονειρεύεσαι και άλλο να το πετυχαίνεις. Τώρα αποδείξαμε πρώτα στους εαυτούς μας και μετά σε όλο τον κόσμο ότι μπορούμε να είμαστε η καλύτερη ομάδα στον κόσμο.
Αρκεί να παραμείνουμε ταπεινοί. Και για εμάς ταπεινότητα σημαίνει να συνεχίσουμε να δουλεύουμε σκληρά, όχι να χαμηλώσουμε τους στόχους μας. Ο στόχος παραμένει το χρυσό μετάλλιο».
Η ομάδα έδειξε πολύ δεμένη. Παρά τις όποιες αντιπαλότητες που υπάρχουν σε συλλογικό επίπεδο, στην Eθνική λειτουργείτε σαν μια οικογένεια.
«Ακριβώς έτσι είναι. Προσωπικά δεν ένιωσα ποτέ ότι οι αντιπαλότητες αποτέλεσαν εμπόδιο. Τα παιδιά που είναι σήμερα στην ομάδα έχουν αφήσει εντελώς έξω και την οπαδική αντιπαλότητα και τους αξίζουν συγχαρητήρια γι' αυτό.
Είμαστε επαγγελματίες και πάνω απ' όλα συμπαίκτες. Είμαστε αγαπημένοι και αυτό φαίνεται. Φάνηκε στις ήττες, στους χαμένους ημιτελικούς και φαίνεται τώρα ακόμη περισσότερο στις επιτυχίες. Για αυτό είμαι διπλά περήφανος για όλους».
Έχουμε αφήσει εκτός Εθνικής την οπαδική αντιπαλότητα
Πλέον ακολουθούν άλλοι μεγάλοι στόχοι, άλλο ένα World Cup και ένα Παγκόσμιο Πρωτάθλημα το 2027. Αλλάζει κάτι στην προσέγγιση μετά από αυτό το χρυσό;
«Όχι, η προσέγγιση δεν αλλάζει. Πρώτος στόχος παραμένει να δουλεύουμε καθημερινά και να γινόμαστε καλύτεροι, τόσο ατομικά όσο και ως ομάδα. Όταν πηγαίνουμε σε μια διοργάνωση, θέλουμε να κερδίζουμε κάθε παιχνίδι. Και όταν θέλεις να κερδίζεις κάθε παιχνίδι, στο τέλος διεκδικείς το χρυσό μετάλλιο.
Ίσως έφυγε ένα μικρό βάρος από πάνω μας, γιατί πλέον ξέρουμε ότι μπορούμε να το καταφέρουμε. Από την άλλη, αυξάνεται και η πίεση. Ο κόσμος πλέον θα περιμένει από εμάς να διεκδικούμε πάντα το χρυσό και ίσως μας κρίνει πιο αυστηρά. Αυτή την πίεση, όμως, τη θέλουμε. Τη θεωρούμε καλοδεχούμενη».
Είναι σαν να ξεκινά τώρα ένας νέος κύκλος με ορίζοντα τα επόμενα δύο χρόνια μέχρι το Λος Άντζελες;
«Στην πραγματικότητα η προσπάθεια έχει ξεκινήσει εδώ και μερικά χρόνια. Απλώς τώρα έχουμε κάτι πολύ σημαντικό: τη βεβαιότητα ότι αυτό είναι εφικτό. Δεν υπάρχει πλέον η αμφιβολία ότι ίσως δεν είμαστε αρκετά καλοί. Ξέρουμε ότι μπορούμε να φτάσουμε στην κορυφή. Άρα, αν συνεχίσουμε να βελτιωνόμαστε, να δουλεύουμε με ταπεινότητα και να παίζουμε το πόλο που θέλουμε, τότε μπορούμε να διεκδικούμε το χρυσό σε κάθε μεγάλη διοργάνωση».