Αταμάν για Σενκούν και Μπονά: «Δεν έρχονται να παίξουν για την Τουρκία με τουπέ...»
Ο Εργκίν Αταμάν ως ομοσπονδιακός προπονητής της Τουρκίας, αποθέωσε τον τρόπο που δουλεύουν οι Αλπερέν Σενκγούν και Αντέμ Μπονά.
Η Εθνική Τουρκίας έχει... διπλή εκπροσώπηση στο NBA. Τόσο τον Αλπερέν Σενγκούν όσο επίσης και τον Αντέμ Μπονά. Δυο παίκτες που εκπροσωπούν στην Αμερική με τον καλύτερο τρόπο τη γείτονα χώρα.
Εν μέσω υποχρεώσεων για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2027, ο Εργκίν Αταμάν παραχώρησε δηλώσεις, σχολιάζοντας έντονα τη συμπεριφορά των δυο αυτών αθλητών. Ξεκαθαρίζοντας πως είναι πολύ χαρούμενος με την παρουσία τους, ιδίως επειδή όσο αγωνίζονται δεν έχουν... τουπέ ενός σταρ, αλλά είναι αμέσως μέλη της ομάδας.
«Πλέον, τόσο ο Αλπερέν όσο και ο Αντέμ έρχονται με μεγάλη χαρά στην εθνική ομάδα. Αυτό έχει να κάνει τόσο με την αγάπη τους για το μπάσκετ όσο και με την αγάπη τους για την Τουρκία. Αυτά τα παιδιά έχουν γίνει είδωλα στη χώρα μας και έρχονται γνωρίζοντας πολύ καλά αυτόν τον ρόλο. Το περιβάλλον που συναντούν εδώ είναι οικογενειακό. Οι συμπαίκτες τους τούς αγκαλιάζουν. Δεν έρχονται με νοοτροπία "σταρ", αλλά ως μέλη της ομάδας».
Στη συνέχεια, μίλησε με τον καλύτερο τρόπο και για τον Τζέντι Οσμάν, εντάσσοντάς τον στην ίδια κατηγορία παικτών με τους δυο που προαναφέραμε.
«Ο αρχηγός μας, ο Τζέντι Οσμάν, είναι ένας από τους σημαντικότερους παίκτες της EuroLeague. Όπως γνωρίζετε, στο παρελθόν είχαμε δυσκολίες σε αυτό το κομμάτι. Υπήρξαν περίοδοι που κάποιοι παίκτες μας, ειδικά το καλοκαίρι, αρνούνταν να έρθουν στην εθνική. Όμως τώρα και οι δύο παίκτες μας ήρθαν αμέσως μετά το τέλος της σεζόν στο NBA. Η EuroLeague πλέον έχει γίνει σχεδόν σαν το NBA. Οι παίκτες μας αγωνίζονται σε 80-85 επίσημα παιχνίδια μέσα στη σεζόν. Είναι φυσιολογικό να είναι εξαντλημένοι, όμως παρ' όλα αυτά βρίσκονται όλοι εδώ. Αυτό δείχνει σε ποιο επίπεδο έχει φτάσει πλέον η ομάδα και ποιους στόχους έχει.
Όταν κατακτήσαμε τη δεύτερη θέση στην Ευρώπη, όλοι είπαν ότι ήταν μια τεράστια επιτυχία. Εμείς, από τη μία, ήμασταν περήφανοι, αλλά από την άλλη στενοχωρηθήκαμε που χάσαμε τον τελικό. Γιατί στενοχωρηθήκαμε; Επειδή πιστεύουμε ότι μπορούμε να πετύχουμε κάτι ακόμα μεγαλύτερο».