Ο Τάσος Καπετανάκος γράφει στο Athletiko για τη δύσκολη νίκη της ΑΕΚ επί του Παναιτωλικού που ανέδειξε το μέταλλο που έχτισε από πέρυσι και «κουβαλά» και τη φετινή σεζόν.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Πέρυσι τέτοιες νίκες η ΑΕΚ είχε μπόλικες. Σερί 1-0, ματς στο όριο εντός και εκτός έδρας. Φέτος στη Νέα Φιλαδέλφεια είχε πολλές εμφατικές νίκες. 4 στον Ηρακλή, 5 στον Άρη και στον Παναιτωλικό, 3 στον ΟΦΗ στην Stoiximan Super League. Η ομάδα του Μάρκο Νίκολιτς μέσα στην έδρα της νιώθει πάντα πιο άνετα, αλλά αυτό άλλαξε στο παιχνίδι με τον Λεβαδειακό. Μετά το επικό ματς με την Ρεάλ Μαδρίτης για το οποίο συζητούσαμε 2-3 μέρες μετά, η ΑΕΚ ξόδεψε ενέργεια και το μυαλό της είχε κουραστεί αρκετά. Σε όλα αυτά προσθέστε τις απουσίες του Ρότα, του Ζίνι, του Ζούμπκοφ. Μείον τρεις για το rotation, σημαντικό αυτό για τον Νίκολιτς στη διαχείριση.
Ο Σέρβος αποφάσισε να βάλει τον μικρό τον Χριστακόπουλο. Και καλά έκανε, πολύ καλά. Και καλά θα κάνει να τον ξαναβάλει. Είχε καλή εικόνα, με ενέργεια, και συνεργασίες και ας μην είχε ουσία στο παιχνίδι του. Επρεπε να βγει και καλώς διότι πήρε ήθελε εκεί επιθετική ποιότητα και εμπειρία άμεσα η ΑΕΚ. Και την βρήκε με τον Γκατσίνοβιτς. Η τοποθέτηση του Μάγερ κεντρικά πάλι δεν έβγαλε τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του Κροάτη και αυτό δεν είναι θετικό να το βλέπεις στην ΑΕΚ έτσι όπως έχει δομηθεί αγωνιστικά, ενώ και η παρουσία του Μάνταλου αριστερά δεν έφερε ουσία στην ομάδα. Επαιξε πολύ δεξιά με Κοϊτά, Μάγερ, Χριστακόπουλο και έψαχνε συνεχώς από εκεί πλαγιοκοπήσεις. Από εκεί ήρθε η μεγάλη ευκαιρία του Γιόβιτς προ του 0-1. Με γκολ εκεί θα μιλούσαμε για διαφορετικό ματς και λίγο αργότερα η ΑΕΚ δέχθηκε σε λάθος τοποθέτηση της στην αμυντική μετάβαση το γκολ του Λεβαδειακού, σε ένα πρώτο ημίχρονο που έδινε δικαιώματα αμυντικά με τις αποστάσεις που είχε.
Μετά το γκολ ξανααναπήρε την μπάλα στα πόδια της, είχε την κυριαρχία και αντέδρασε αμέσως. Δημιούργησε, όχι την μεγάλη φάση, αλλά πολλές τελικές για να σκοράρει απέναντι σε μία ομάδα που έπαιζε μαζικά πίσω. Δεν κατάφερε να σκοράρει και έπρεπε να αντιδράσει άμεσα στο β’ ημίχρονο. Με την αλλαγή του Γκάτσι και την ωραία συνεργασία Μάγερ και Μαρίν, ήρθε η φάση του πέναλτι και αμέσως μετά η κεφαλιά του Βάργκα για το 2-1. Λίγες ομάδες μπορούν να το κάνουν αυτό. Έδειξε ως ΑΕΚ ότι της αρκούν 5 λεπτά για να γυρίσει τα ματς που... στραβώνουν και αυτό μέσα στο β' ημίχρονο. Όμως η αντίδραση της μετά έδειξε ομάδα κουρασμένη δίχως ενέργεια. Μπήκε ο Βιτάλις αλλά δεν βοήθησε, δεν έδωσε ισορροπία στις γραμμές και ο Λεβαδειακός πήρε πολλή μπάλα στα πόδια του. Ισως χρειαζόταν νωρίτερα και τον Αριάγκα και τον Κάιρινεν που μπήκαν αργότερα. Ο Λεβαδειακός δεν είχε μεγάλες φάσεις για γκολ, αλλά αρκούσε ένα… λάθος για να φτιάξει. Η ΑΕΚ είχε καλή αμυντική λειτουργία και έβγαλε χαρακτήρα ως ομάδα. Το μέταλλο της ως το φινάλε για να πάρει μία νίκη με μπόλικη σημασία και ας μην έχει την λάμψη της Ρεάλ Μαδρίτης.
Δεδομένα ο Νίκολιτς στη διακοπή έχει πολλά να δει, με λιγότερους διεθνείς, να βελτιώσει και να δουλέψει. Και στα πρόσωπα και στη διάταξη. Η ΑΕΚ πρέπει να βρει ισορροπία στην ενέργεια και στην αποτελεσματικότητα που δείχνει πριν και μετά τα ματς του Champions League. Και έρχονται πολύ σημαντικά παιχνίδια με Καλαμάτα εκτός, Κόμο εκτός, ΠΑΟΚ εντός με το ξεκίνημα μετά τη διακοπή. Δεν χωράει λάθος στο πρωτάθλημα με τον ΠΑΟ πιο μπροστά στη βαθμολογία.
Πολλές φορές ξανά αργότερα θα της χρειαστεί αυτός ο χαρακτήρας που έβγαλε με τον Λεβαδειακό. Το μέταλλο της Πρωταθλήτριας και ο ποδοσφαιρικός εγωισμός παικτών που θέλουν να κερδίζουν. Και ο Νίκολιτς πρέπει να στηριχθεί και στην ποιότητα αλλά και σε αυτό το μέταλλο.
ΥΓ: Στον Μουκουντί στο 6' είναι πέναλτι και ας κλείνουν τα μάτια διαιτητής και VAR. Στην φάση που κερδίζει η ΑΕΚ πέναλτι κακώς-κάκιστα αργούν και ο Μόσχου και ο Κουμπαράκης να δώσουν το προφανές. Οπως κακώς δίνει πέναλτι στον Αριάγκα ο Μόσχου, όπως και την κίτρινη στον Μαρίν και τον διορθώνει το VAR για να ακυρώσει το πέναλτι και να δώσει την αποβολή. Σωστά δεν έδωσαν τίποτε στην τελευταία φάση του ματς στην φάση του Ποπέσκου. Επίσης, υπάρχει και μία σφαλιάρα στο 77' του Πάντεα στον Βάργκα, μπροστά στα μάτια του Μόσχου. Αν αυτός ο διαιτητής είναι το... επόμενο πουλέν για να γίνει διεθνής, σηκώνω τα χέρια ψηλά...
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
