«Οι μεγάλες βραδιές που ζήσαμε μαζί της» - Οι ήρωες της ΑΕΚ στο Champions League μιλούν στο Athletiko

Συνεντεύξεις στους Φάνη Τσοκανά, Κώστα Τόπα και Ανδρέα Πατίτσα.

Δεν υπάρχει άλλη σκηνή που να έχει όμοια δύναμη με αυτή του Champions League, στο να «γεννά» ήρωες. Αρκεί ένα βράδυ. Και όπως κάθε σύλλογος που βίωσε τη μαγεία της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης, έτσι και η ΑΕΚ έχει τους δικούς της.

Από τα γκολ του Δημήτρη Σαραβάκου απέναντι στη Ρέιντζερς και τον έξαλλο πανηγυρισμό του πάντα ήρεμου Τόνι Σαβέφσκι, ως το 3-3 που «τρόμαξε» τη Ρεάλ Μαδρίτης και την ισοφάριση του Βάλτερ Σεντένο μέσα στο Σαντιάγο Μπερναμπέου. Από την υπόκλιση της Μίλαν στο ΟΑΚΑ, σε μία χρονιά που κατέκτησε το Champions League, ως το φινάλε μιας «ανομβρίας» ετών και κυρίως, τις προκρίσεις με Σέλτικ και Βίντι, σαν «δηλώσεις επιστροφής».

Σε αυτές τις μεγάλες βραδιές της ΑΕΚ στο Champions League, φτιάχτηκαν οι δικοί της ήρωες και λίγο πριν ξαναπαίξει στ' αστέρια, ξεκινώντας στο ντεμπούτο της στο νέο φορμάτ από τη ΛΑΣΚ, το Athletiko γυρίζει τον χρόνο πίσω και αφήνει αυτούς που υπέγραψαν τις πιο ιστορικές στιγμές, να τις αφηγηθούν ξανά.

Δέκα πρωταγωνιστές αυτού του ταξιδιού, από το 1994 έως και το 2018, οι Ηλίας Ατματσίδης, Βάλτερ Σεντένο, Νίκος Λυμπερόπουλος, Στέφανο Σορεντίνο, Μπρούνο Τσιρίλο, Γκουστάβο Μαντούκα, Βασίλης Λαμπρόπουλος, Ροντρίγκο Γκάλο, Βίκτωρας Κλωναρίδης και Αντρέ Σιμόες, ξετυλίγουν το κουβάρι της ιστορίας της ΑΕΚ στο Champions League, με χρονολογική σειρά.

Η σεζόν 1994/95

Ιστορική ήταν για την ΑΕΚ η παρουσία της στο Champions League τη σεζόν 1994-95, καθώς έγινε η πρώτη ελληνική ομάδα που συμμετείχε στη φάση των ομίλων της διοργάνωσης. Για να φτάσει εκεί, η Ένωση απέκλεισε εντυπωσιακά τη Ρέιντζερς, επικρατώντας με 2-0 στη Νέα Φιλαδέλφεια, χάρη σε δύο γκολ του Δημήτρη Σαραβάκου, και με 1-0 στη Γλασκώβη με σκόρερ τον Τόνι Σαβέβσκι.

Στους ομίλους η ΑΕΚ κληρώθηκε με δύο ευρωπαϊκά «θηρία», τον Άγιαξ και τη Μίλαν, αλλά και τη Σάλτσμπουργκ. Ξεκίνησε με 0-0 στην Αυστρία, ενώ στη συνέχεια ηττήθηκε με 2-1 από τον Άγιαξ. Ακολούθησε η μεγάλη «λευκή» ισοπαλία απέναντι στη Μίλαν στη Νέα Φιλαδέλφεια, πριν χάσει με 2-1 στην Τεργέστη. Η Ένωση ολοκλήρωσε την πορεία της με ήττες από Σάλτσμπουργκ (1-3) και Άγιαξ (2-0), τερματίζοντας τέταρτη με δύο βαθμούς.

Αξίζει να σημειωθεί πως Άγιαξ και Μίλαν έφτασαν τελικά στον τελικό, με τους Ολλανδούς να κατακτούν το τρόπαιο.

Ηλίας Ατματσίδης: «Ηταν κάτι πρωτόγνωρο, ήμασταν άτυχοι στην Τεργέστη»

«Ήταν κάτι πρωτόγνωρο για εμάς. Ήμασταν η πρώτη ομάδα που κατάφερε να αγωνιστεί σε ομίλους Champions League και η χαρά μας ήταν πολύ μεγάλη. Σταθήκαμε άτυχοι γιατί αγωνιστήκαμε απέναντι σε δύο μεγάλες ομάδες, που έφτασαν και μέχρι τον τελικό, τον Άγιαξ και τη Μίλαν. Ο Άγιαξ ήταν τότε μια ανερχόμενη ομάδα, με πολλά ταλέντα και σπουδαίους ποδοσφαιριστές, όπως ο Κλάιφερτ, ο Λιτμάνεν και ο Φαν ντερ Σάαρ. Εμείς το χαρήκαμε, το παλέψαμε και θεωρώ ότι σταθήκαμε άτυχοι και στην Τεργέστη στο ματς με τη Μίλαν, όπου προηγηθήκαμε. Αν είχαμε νικήσει εκεί, ίσως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά.

Τώρα, στις μέρες μας, τα δεδομένα είναι τελείως διαφορετικά σε σχέση με τότε. Σήμερα οι Έλληνες ποδοσφαιριστές αγωνίζονται στην Ευρώπη, έχουν παραστάσεις και γνωρίζουν πολύ καλά τα δεδομένα των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων. Τότε, για εμάς, όλο αυτό ήταν κάτι άγνωστο».

Η σεζόν 2002/03

Μετά την πρόκριση επί του ΑΠΟΕΛ και την κλήρωση του ομίλου, οι ελπίδες της ΑΕΚ για πρόκριση έμοιαζαν λίγες. Εκτός των Galacticos της Ρεάλ Μαδρίτης, με Ζιντάν, Ρονάλντο, Ραούλ, Φίγκο και πόσους ακόμα, έπρεπε να αντιμετωπίσει και τη Ρόμα, των Τότι, Μπατιστούτα, Καφού, με τον Φάμπιο Καπέλο στον πάγκο, ενώ τον όμιλο συμπλήρωνε η Γκενκ. Η πρόκριση για το σύνολο του Ντούσαν Μπάγεβιτς δεν ήρθε, παρότι δεν ηττήθηκε σε κανένα από τα έξι ματς και πήρε έξι ισοπαλίες. Τίποτα από εκείνη την πορεία, ωστόσο, δεν συγκρίνεται με τα δύο βράδια απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης: το 3-3 στη Νέα Φιλαδέλφεια, έχοντας προηγηθεί με 3-1, και το 2-2 στο Σαντιάγο Μπερναμπέου, παρότι έως το 73' έχανε με 2-0.

Βάλτερ Σεντένο: «Η ΑΕΚ να ζήσει και φέτος, κάτι ανάλογο απέναντι στη Ρεάλ»

«Πριν περάσω στο γήπεδο, δεν μου είπε κάτι ιδιαίτερο ο Μπάγεβιτς. Απλώς μου έδωσε την ευκαιρία και μου είπε να την εκμεταλλευτώ, γιατί ήταν αυτό που έψαχνα καιρό. Πήρα πολλή αυτοπεποίθηση και τελικά την εκμεταλλεύτηκα.

Εκείνο το γκολ στο Σαντιάγο Μπερναμπέου είναι η πιο όμορφη εμπειρία που έχω ζήσει σε ποδοσφαιρικό επίπεδο. Πάντα το θυμάμαι πολύ έντονα. Μετά το ματς δεν κοιμήθηκα. Σημάδεψε την ποδοσφαιρική μου καριέρα. Στη χώρα μου θυμούνται πολύ εκείνο το γκολ, γιατί ήμουν ο πρώτος Κοσταρικανός που πέτυχε γκολ στο Champions League. Νομίζω λοιπόν ότι και για τη χώρα μου και για τον κόσμο της ΑΕΚ, είναι κάτι σημαντικό.

Μετά το παιχνίδι, μιλούσα με τον συμπαίκτη και συμπατριώτη μου, Μαουρίσιο Ράιτ, και μου είπε μια φράση που δεν ξέχασα ποτέ: «Έχουμε γράψει ιστορία, είμαστε οι πρώτοι Κοσταρικανοί που έπαιξαν στο Σαντιάγο Μπερναμπέου και κατάφεραν κάτι τέτοιο».

Έχουν περάσει πολλά χρόνια, αλλά ακόμα κι εδώ στη χώρα μου, ο κόσμος συνεχίζει να θυμάται εκείνο το γκολ απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης. Μου δείχνουν ακόμα το βίντεο. Εκείνο το γκολ συνεχίζει να με ακολουθεί. Ο κόσμος εδώ στη χώρα μου το έχει ακόμα πολύ ψηλά στην καρδιά του και αυτό είναι το πιο σημαντικό για μένα. Τι όμορφη ανάμνηση!

Χαίρομαι πραγματικά πολύ για την ΑΕΚ. Έχω πάρα πολλή αγάπη και μεγάλη εκτίμηση γι' αυτήν. Ήταν η ομάδα που μου άνοιξε τις πόρτες σε διεθνές επίπεδο και ελπίζω να ξαναζήσει κάτι ανάλογο, παίζοντας φέτος με τη Ρεάλ Μαδρίτης. Μακάρι να κάνει μια καλή παρουσία, όπως εμείς σε εκείνη τη διοργάνωση δεν χάσαμε κανένα παιχνίδι. Φέραμε ισοπαλία και στα έξι παιχνίδια και τελικά αποκλειστήκαμε, αλλά πιστεύω ότι ήταν μια εξαιρετική πορεία.

Θυμάμαι όλες εκείνες τις μεγάλες βραδιές που έζησα μαζί της. Ελπίζω φέτος να είναι η χρονιά της. Έχω πάρα πολύ καιρό να έρθω από εκεί και ελπίζω να μπορέσω να έρθω σύντομα. Θέλω να της ευχηθώ κάθε επιτυχία σε αυτή τη νέα φάση του Champions League. Ελπίζω να μπορέσω να την παρακολουθήσω».

Η σεζόν 2003/04

Η ΑΕΚ συμμετείχε στους ομίλους του Champions League τη σεζόν 2003-04, έχοντας εξασφαλίσει την πρόκριση με ανατροπή απέναντι στη Γκρασχόπερς. Μετά την ήττα με 1-0 στην Ελβετία, η Ένωση επικράτησε με 3-1 στη ρεβάνς και πήρε το εισιτήριο για τους ομίλους.

Εκεί βρέθηκε σε έναν ιδιαίτερα απαιτητικό όμιλο μαζί με Μονακό, Ντεπορτίβο Λα Κορούνια και Αϊντχόφεν. Η ΑΕΚ ξεκίνησε με ισοπαλία 1-1 απέναντι στην Ντεπορτίβο, με τον Βασίλη Τσιάρτα να ισοφαρίζει στο 86’, όμως στη συνέχεια γνώρισε τέσσερις διαδοχικές ήττες, 4-0 από τη Μονακό, 0-1 και 2-0 από την Αϊντχόφεν και 3-0 από την Ντεπορτίβο.

Η ευρωπαϊκή της πορεία ολοκληρώθηκε με το 0-0 απέναντι στη Μονακό, η οποία έφτασε εκείνη τη σεζόν μέχρι τον τελικό της διοργάνωσης. Η ΑΕΚ τερμάτισε τέταρτη στον όμιλο με δύο βαθμούς, χωρίς νίκη και με απολογισμό τερμάτων 1-11, σε μια δύσκολη συγκυρία, αγωνιζόμενη μακριά από την έδρα της, με το «Νίκος Γκούμας» να έχει γκρεμιστεί και την Ενωση να χρησιμοποιεί σαν έδρα το «Απόστολος Νικολαΐδης» πριν μετακομίσει στο ΟΑΚΑ.

Νίκος Λυμπερόπουλος: «Να θυμόμαστε τα ευχάριστα»

«Η σεζόν ήταν περίεργη, δεν θέλουμε να θυμόμαστε όσα δεν είναι ευχάριστα, αυτό που θυμάμαι έντονα είναι στον τελευταίο προκριματικό με την Γκρασχόπερς, στη Λεωφόρο, που έχασα το πέναλτι, έκανα τον σταυρό μου και στην τελευταία φάση οι Ελβετοί έχασαν τεράστια ευκαιρία να σκοράρουν και να μας αποκλείσουν».

Η σεζόν 2006/07

Μετά από μία επεισοδιακή νίκη μες τη Σκωτία απέναντι στη Χαρτς και ένα άνετο 3-0 στην Αθήνα, για πρώτη φορά στη νέα της εποχή επί διοίκησης Ντέμη Νικολαΐδη, προκρίθηκε στους ομίλους του Champions League. Στις πρώτες αγωνιστικές, απέναντι σε Μίλαν, Άντερλεχτ και Λιλ συγκεντρώνει μόλις έναν βαθμό, αλλά «κλείνει» εντυπωσιακά τον όμιλο με νίκη κόντρα στη Λιλ, την πρώτη της ιστορίας της σε ομίλους Champions League, νίκη απέναντι στην πανίσχυρη και μετέπειτα νικήτρια της διοργάνωσης Μίλαν, και ισοπαλία απέναντι στην Άντερλεχτ. Οι οκτώ βαθμοί, όμως, δεν στάθηκαν αρκετοί για την πρόκριση. Η Λιλ νίκησε τη Μίλαν στην τελευταία αγωνιστική, μέσα στο Σαν Σίρο, και προκρίθηκε στους «16» ως δεύτερη στον όμιλο.

Νίκος Λυμπερόπουλος: «Ιδιαίτερη η πρώτη νίκη»

«Στο ματς με τη Λιλ στο ΟΑΚΑ η ατμόσφαιρα ήταν πολύ ωραία, παίζαμε εναντίον μιας καλής ομάδας και πετύχαμε την πρώτη νίκη της ΑΕΚ.

Ήταν ιδιαίτερο, για εμένα, το γκολ για αυτή τη νίκη καθώς ήταν η πρώτη νίκη της ομάδας στο Champions League, αγωνιζόμενοι μάλιστα και μπροστά στον κόσμο μας που είχε γεμίσει το γήπεδο».

Στέφανο Σορεντίνο: «Μου έλεγαν πως αν φάω μόνο τρία γκολ, θα είμαι τυχερός»

«Πριν από το παιχνίδι με τη Μίλαν, όλοι μας θεωρούσαν ξεγραμμένους ή ότι είχαμε ελάχιστες πιθανότητες να κερδίσουμε. Εκείνη η Μίλαν ήταν μια πολύ δυνατή ομάδα. Φάνηκε όταν κέρδισε το Champions League εκείνη τη χρονιά. Υπήρχαν μάλιστα και κάποιοι που, για πλάκα, μου έλεγαν ότι θα ήμασταν τυχεροί αν δεχόμουν μόνο τρία γκολ!

Εγώ πάλι, ίσως έκανα το καλύτερο παιχνίδι της καριέρας μου και ήταν απέναντι σε μια ιταλική ομάδα. Είχα μεγάλη αυτοπεποίθηση. Πολλοί παίκτες της Μίλαν είναι φίλοι μου, οπότε κατά τη διάρκεια του αγώνα, αλλά και μετά μου είπαν πολλές βρισιές, αλλά επειδή υπήρχε μεγάλη οικειότητα μεταξύ μας. Δεν υπήρχε καμία κακία. Ήταν περισσότερο επειδή είχαν εκνευριστεί και δεν μπορούσαν να χωνέψουν την ήττα.

Έχω κρατήσει τις φανέλες του Πίρλο και του Γκατούζο από εκείνο το βράδυ. Θυμάμαι όμως ότι, όταν βγήκαμε στον αγωνιστικό χώρο, ο Μαλντίνι μου είπε: «Εδώ το γήπεδο είναι πάντα τόσο γεμάτο; Είστε πραγματικά τυχεροί, τι ωραίο!»

Θυμάμαι πως έβλεπα από πίσω το φάουλ του Ζούλιο Σέζαρ. Ήξερα ότι θα σουτάρει εκεί πού σούταρε, αλλά δεν είδα ποτέ την μπάλα να καταλήγει στα δίχτυα. Άκουσα μόνο έναν τεράστιο πανηγυρισμό από τον κόσμο.

Φέτος, η ΑΕΚ ξανά όχι μία, αλλά δύο ιταλικές ομάδες, αλλά δυστυχώς, τις δύο πιο δυνατές ομάδες, μαζί με την Ίντερ, του ιταλικού πρωταθλήματος. Δεν θα είναι εύκολο, γιατί τόσο η Ρόμα όσο και η Κόμο, εκτός από το ότι έχουν δύο σπουδαίους προπονητές, διαθέτουν και δύο πολύ δυνατές ομάδες με πολλούς παίκτες που είναι πάνω από τον μέσο όρο σε ποιότητα».

Μπρούνο Τσιρίλο: «Ο Πίρλο μου είπε ότι δεν βγαίνει να παίξει αν δεν έχει 20.000 κόσμο - Του είπα ότι έχει 80.000»

«Το ματς με τη Μίλαν ήταν απλά απίστευτο. Ολο το πακέτο. Πριν το ματς, κατά τη διάρκεια και μετά. Ο κόσμος ήταν απίθανος. Το γήπεδο ήταν γεμάτο. Μόλις ο διαιτητής σφύριξε το τέλος ήταν κάτι πολύ όμορφο για εμάς, τον κόσμο και για την ομάδα. Αν μπορώ να πω έναν παίκτη που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν ο Ιντζάκι από εκείνο το ματς. Αλλά και από εμάς ξεχώρισε ο Σορεντίνο, ο οποίος ήταν απίστευτος εκείνη τη βραδιά. Εχω μια ωραία ιστορία να σας πω.

Πριν ξεκινήσει το ματς είχα μιλήσει με τον Πίρλο στα αποδυτήρια. Δεν είχε βγει ακόμα έξω στον αγωνιστικό χώρο για να δει το γήπεδο και τον κόσμο. Και μου λέει: "Αν δεν έχει 20.000 κόσμο, δεν θα βγω να παίξω". Και εγώ του απάντησα: "Το γήπεδο είναι γεμάτο, με 80.000 κόσμο". Μετά γελούσαμε. Θα ήθελα να ξαναζήσω αυτό το παιχνίδι και μετά το ματς στο Μιλάνο, λόγω και της καταγωγής μου.

Για τη φετινή συμμετοχή της ΑΕΚ στο Champions League πρέπει να πούμε ότι είναι πολύ σημαντική για το κλαμπ. Είναι πολύ όμορφο. Το να βρίσκεσαι στο Champions League είναι ξεχωριστό. Και η ΑΕΚ είναι δυνατή ομάδα. Εχει κάτι το ξεχωριστό να παίζει σε μεγαθήρια της Ευρώπης. Φαντάζομαι πόσο όμορφο είναι για τους φίλους της ΑΕΚ να ταξιδεύουν στο εξωτερικό για να παρακολουθήσουν από κοντά αυτές τις αναμετρήσεις, όπως με τη Μάντσεστερ Σίτι. Θα είναι κάτι ιδιαίτερα ωραίο».

Γκουστάβο Μαντούκα: «Η νίκη επί της Μίλαν, μία από τις καλύτερες στιγμές της καριέρας μου»

Ο Γκουστάβο Μαντούκα βρέθηκε κι αυτός όπως και οι υπόλοιποι συμπαίκτες του σε έναν όμιλο με τη Μίλαν, τη Λιλ και την Άντερλεχτ και έζησε από μέσα μια από τις πιο ιστορικές ευρωπαϊκές πορείες της Ένωσης. Η νίκη επί της Λιλ ήταν το πρώτο μεγάλο βήμα, όμως εκείνη απέναντι στη Μίλαν έμεινε για πάντα. Όχι μόνο επειδή ήρθε απέναντι στην ομάδα που λίγους μήνες αργότερα κατέκτησε το Champions League, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο γράφτηκε, μπροστά σε ένα κατάμεστο ΟΑΚΑ.

«Φυσικά η πρώτη ήταν η πιο σημαντική γιατί ήταν και η πρώτη μου χρονιά στην ΑΕΚ. Είχαμε ένα ωραίο και καλό γκρουπ από παίκτες, κάναμε πολύ καλή δουλειά. Αλλά σταθήκαμε άτυχοι που δεν προκριθήκαμε μετά τους ομίλους. Σίγουρα εκείνη ήταν η καλύτερη χρονιά. Η νίκη απέναντι στη Μίλαν ήταν κάτι φανταστικό. Είναι μία από τις καλύτερες στιγμές στην καριέρα μου. Για όλους τους οπαδούς νομίζω ήταν κάτι τρομερό. Θυμάμαι το γήπεδο γεμάτο, τον κόσμο να είναι παντού και να φωνάζει για εμάς. Παίξαμε κόντρα στην ομάδα η οποία κατέκτησε το Champions League εκείνη τη χρονιά. Ήταν μια φανταστική βραδιά για εμάς. Θα τη θυμάμαι για πάντα.

Όσον αφορά τη Λιλ, φυσικά και η νίκη ήταν πολύ σημαντική, γιατί και ο αντίπαλος αγωνιζόταν για τη δεύτερη θέση στο γκρουπ. Στο τέλος σταθήκαμε άτυχοι. Είχαμε και την ισοπαλία με την Άντερλεχτ και δεν τα καταφέραμε. Αλλά σίγουρα ήταν φανταστικές εμπειρίες όλα τα παιχνίδια. Έναν χρόνο αργότερα, η ΑΕΚ χρειάστηκε να περάσει από τη Σεβίλλη για να επιστρέψει στους ομίλους του Champions League. Η ομάδα του Μαντούκα ήταν πλέον διαφορετική, απέναντί της όμως βρέθηκε ένα σύνολο γεμάτο ποδοσφαιριστές που λίγο αργότερα θα πρωταγωνιστούσαν στα μεγαλύτερα ευρωπαϊκά γήπεδα. Ντάνι Άλβες, Λουίς Φαμπιάνο, Σεϊντού Κεϊτά και, στην πλευρά της ΑΕΚ, ο Ριβάλντο. Μια δύσκολη σειρά, που σημαδεύτηκε και από τον τραγικό θάνατο του Αντόνιο Πουέρτα.

Ήταν πολύ δυνατή ομάδα. Είχαν παίκτες που λίγο αργότερα πήγαν σε μεγαλύτερες ομάδες. Θυμάμαι τον Ντάνι Άλβες, τον Λουίς Φαμπιάνο, τον Κεϊτά, πάρα πολλούς παίκτες. Ήταν δύσκολο ματς. Χάσαμε το πρώτο στην έδρα μας. Θυμάμαι επίσης ότι ένας παίκτης τους πέθανε, ο Αντόνιο Πουέρτα, και ήταν ένα σοκ για όλους μας αυτό. Στη ρεβάνς κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε. Είχαμε και τον Ριβάλντο εκείνη τη χρονιά, έναν παίκτη με τεράστια εμπειρία που μπορούσε να μας βοηθήσει. Ήταν δύσκολο ματς, αποκλειστήκαμε, αλλά φύγαμε με το κεφάλι ψηλά. Φυσικά, παίξαμε και νικήσαμε την Μπενφίκα το 2009 στην έδρα μας για το Europa League. Στην έδρα τους μετά γνωρίσαμε την ήττα, αλλά είχαμε πολλά προβλήματα. Θυμάμαι ότι είχαμε πολλούς απόντες από την αποστολή. Παίκτες είχαν πάθει δηλητηρίαση. Ήμουν ένας από αυτούς, αλλά τους αντιμετωπίσαμε στα ίσα.

Όπως παίξαμε και με άλλες μεγάλες ομάδες. Είχαμε καλή εικόνα και παίξαμε με όλους στα ίσα, τιμώντας τη φανέλα της ΑΕΚ. Ήταν μια εκπληκτική εμπειρία. Εγώ είχα την ευλογία να παίξω τόσο με την Μπενφίκα, όσο και με την ΑΕΚ στην καριέρα μου». Και τώρα, σχεδόν δύο δεκαετίες μετά την πρώτη του ευρωπαϊκή βραδιά με την ΑΕΚ, ο Μαντούκα βλέπει την Ένωση να επιστρέφει ξανά στη μεγαλύτερη σκηνή. Με το νέο format, αλλά και με αντιπάλους όπως η Ρεάλ Μαδρίτης, η Μάντσεστερ Σίτι, η Ντόρτμουντ και η Ρόμα, γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα ότι αυτές οι βραδιές απαιτούν κάτι περισσότερο από ποιότητα: χρειάζονται πίστη, διαφορετική προσέγγιση και την ικανότητα να απολαμβάνεις τη στιγμή.

«Η ΑΕΚ έκανε εξαιρετική δουλειά πέρυσι. Κατέκτησε το πρωτάθλημα. Παίζει πολύ καλό ποδόσφαιρο, έφερε καλούς παίκτες, με ποιότητα και εμπειρία, οπότε πιστεύω ότι και στο Champions League θα είναι επίσης δυνατή φέτος. Φυσικά, διαφέρει από το πρωτάθλημα. Πρέπει να έχεις διαφορετική προσέγγιση στα ματς. Με το νέο φορμάτ στο Champions League τώρα είναι ωραία. Παίζεις με διάφορες ομάδες, ανεξαρτήτου δυναμικότητας και πιστεύω ότι η ΑΕΚ έχει καλή ομάδα και μπορεί να κάνει καλή πορεία. Ελπίζω να το κάνει. Θα είμαι εκεί για να τη στηρίξω, όχι μόνο ως πρώην παίκτης της αλλά και ως οπαδός της. Ας μας κάνει ξανά όλους υπερήφανους».

Η σεζόν 2018/19

Δώδεκα χρόνια μετά την τελευταία της συμμετοχή, η ΑΕΚ επέστρεψε στη φάση των ομίλων του Champions League. Η πρόκριση απέναντι στη Σέλτικ είχε ήδη στείλει το πρώτο μήνυμα επιστροφής, όμως η αναμέτρηση με τη Βίντι αποτέλεσε το τελευταίο και πιο δύσκολο βήμα. Μετά το 1-2 στην Ουγγαρία, η ΑΕΚ βρέθηκε με παίκτη λιγότερο στη ρεβάνς του ΟΑΚΑ και χρειάστηκε να αντέξει μέχρι το τελευταίο σφύριγμα για να εξασφαλίσει την επιστροφή της στα αστέρια.

Η ΑΕΚ βρέθηκε στον ίδιο όμιλο με την Μπάγερν Μονάχου, τον Άγιαξ και την Μπενφίκα, έζησε μεγάλες ευρωπαϊκές βραδιές και, κυρίως, άφησε πίσω της εικόνες που έμειναν για πάντα στη μνήμη των πρωταγωνιστών της.

Αντρέ Σιμόες: «Ο ύμνος του Champions League για πρώτη φορά, το συναίσθημα ότι εκπληρώνεις το παιδικό σου όνειρο»

Ο Αντρέ Σιμόες μιλώντας στο Athletiko μόνο ευχάριστες αναμνήσεις έχει να θυμάται από εκείνες τις σπουδαίες βραδιές που έζησε στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση

«Η πρώτη φορά που πατάς στον αγωνιστικό χώρο του Champions League είναι μια μεγάλη στιγμή τιμής. Κάθε παίκτης, από παιδί, ονειρεύεται να παίξει στο Champions League. Ακόμα μπορώ να θυμηθώ στο μυαλό μου κάθε παιχνίδι, κάθε πάσα, κάθε τάκλιν. Θυμάμαι ιδιαίτερα τη στιγμή που υποφέραμε στα τελευταία λεπτά του αγώνα με τη Βίντι, με έναν παίκτη λιγότερο, μετρώντας τα λεπτά μέχρι το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή. Ήταν μια σπουδαία στιγμή για τους παίκτες, αλλά και για τους φιλάθλους της ΑΕΚ, καθώς έδωσε νόημα σε αυτή την επιστροφή της ΑΕΚ ως μεγάλη ομάδα.

Ως ποδοσφαιριστής, πάντα δημιουργείς ανταγωνιστικό πνεύμα και θετικές πεποιθήσεις. Είναι μέρος της νοοτροπίας σου, ακόμα κι αν πρόκειται για τις πιο δύσκολες καταστάσεις. Φυσικά γνωρίζαμε τη δυσκολία του ομίλου, με την Μπάγερν στην πρώτη θέση. Είχαμε επίγνωση αυτού, αλλά ταυτόχρονα θυμόμασταν ότι την προηγούμενη χρονιά είχαμε αποκλειστεί στο Europa League χωρίς καμία ήττα και είχαμε οδηγήσει την ΑΕΚ στην κατάκτηση του ελληνικού πρωταθλήματος. Οπότε ήμασταν και σε καλή ψυχολογική κατάσταση, όσον αφορά την αυτοπεποίθησή μας.

Τα παιχνίδια απέναντι στην Μπάγερν και τον Άγιαξ, ειλικρινά, ήταν πάνω από τις δυνατότητές μας ως ομάδα. Τώρα, λίγα χρόνια αργότερα, μπορώ να το συνειδητοποιήσω αυτό. Η Μπάγερν ήταν και πάντα θα είναι μία από τις πιο επικίνδυνες ομάδες στην Ευρώπη. Και εμείς είχαμε απέναντί μας τον σπουδαίο Άγιαξ, ίσως τον καλύτερο Άγιαξ των τελευταίων 20-30 χρόνων.

Κατά τη γνώμη μου, το παιχνίδι που θα μπορούσε να είναι διαφορετικό ήταν αυτό απέναντι στην Μπενφίκα στην Αθήνα. Μπορούσαμε να την αντιμετωπίσουμε. Βρίσκονταν σε μια δύσκολη περίοδο στο πορτογαλικό πρωτάθλημα, εμείς είχαμε έναν παίκτη περισσότερο, είχαμε τη δυνατότητα να κάνουμε το 2-2 στην έδρα μας, με όλους τους φιλάθλους μας, και είχαμε την ευκαιρία να πετύχουμε και το τρίτο γκολ. Με έναν παίκτη περισσότερο, δεν θα χάναμε ποτέ εκείνο το παιχνίδι. Και, ειλικρινά, θα μπορούσαμε να ανταγωνιστούμε την Μπενφίκα για την τρίτη θέση στον όμιλο του Champions League. Αλλά αυτό είναι το ποδόσφαιρο. Δεν μπορέσαμε να χαρίσουμε μια νίκη στους φιλάθλους μας, αλλά είμαι σίγουρος ότι η ΑΕΚ θα το κάνει τώρα.

Αν έπρεπε να περιγράψω αυτές τις στιγμές με μία εικόνα, θα ήταν η φωτογραφία του γηπέδου της ΑΕΚ — εκείνη την εποχή, του Ολυμπιακού Σταδίου — εντελώς γεμάτου, από ψηλά, με το λογότυπο του Champions League στο κέντρο. Γιατί αυτό είναι το όνειρο κάθε ποδοσφαιριστή. Ένα γεμάτο γήπεδο, να ξεκινά ο ύμνος του Champions League, να αντιμετωπίζεις τους καλύτερους παίκτες στον κόσμο, την οικογένειά σου στις εξέδρες. Εκείνη τη στιγμή νιώθεις πραγματικά περήφανος για τον εαυτό σου.

Γενικά, θα κρατήσω για πάντα αυτές τις όμορφες στιγμές. Το ταξίδι στο Μόναχο, με όλους τους παίκτες, το τεχνικό επιτελείο και τις οικογένειες. Η γυναίκα μου και η κόρη μου ταξίδευαν επίσης μαζί μας στα ευρωπαϊκά παιχνίδια, οπότε κρατάω τόσο επαγγελματικές όσο και οικογενειακές στιγμές. Ο ύμνος του Champions League για πρώτη φορά, το συναίσθημα ικανοποίησης ότι εκπληρώνεις το όνειρο που είχες από παιδί. Η ατμόσφαιρα στα γήπεδα. Να παίζεις απέναντι στους καλύτερους παίκτες στον κόσμο, ειδικά απέναντι στους παίκτες της Μπάγερν Μονάχου, τον Τόμας Μίλερ, τον Τιάγκο Αλκάνταρα, τον Μάνουελ Νόιερ. Ήταν πραγματικά ξεχωριστό.

Είναι ένας στόχος που έχω, να επιστρέψω και να παίξω ξανά σε αυτά τα ιδιαίτερα ευρωπαϊκά παιχνίδια, τώρα, φυσικά, σε διαφορετικό ρόλο».

Βίκτωρας Κλωναρίδης: «Επρεπε να είχα σπάσει την μπάλα στο Γιακουμάκη για το 3-2»

Για τον Βίκτωρα Κλωναρίδη, όμως, εκείνη η επιστροφή είχε και ένα πρόσωπο. Το δικό του. Στο ΟΑΚΑ απέναντι στην Μπενφίκα, ο επιθετικός της ΑΕΚ πέτυχε δύο γκολ και έβαλε την Ένωση μπροστά στο σκορ, σε μία από τις πιο ξεχωριστές προσωπικές παραστάσεις του στη διοργάνωση. Ένα βράδυ που, όπως παραδέχεται, έχει συνδεθεί πλέον όχι μόνο με τα δύο γκολ του, αλλά και με μία πολύ πιο δυνατή ανάμνηση.

«Φυσικά, το να σκοράρω δύο γκολ στο Champions League είναι κάτι απίστευτο και πολύ ξεχωριστό για μένα. Αλλά όταν κοιτάζω πίσω σε εκείνο το βράδυ, θυμάμαι αμέσως τους φιλάθλους μας και την ατμόσφαιρα που δημιούργησαν. Μπορούσες να τους νιώθεις να μας σπρώχνουν και να μας δίνουν ενέργεια, παρόλο που παίζαμε στο ΟΑΚΑ, το οποίο είναι ένα τόσο μεγάλο και ανοιχτό στάδιο. Αυτό το συναίσθημα ότι είχαμε τους φιλάθλους πίσω μας και ότι νιώθαμε την ενέργειά τους σε όλη τη διάρκεια του αγώνα είναι κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Οπότε μπορώ μόνο να φανταστώ πώς θα είναι η ατμόσφαιρα στο γήπεδο για αυτά τα επερχόμενα παιχνίδια του Champions League.

Θυμάμαι επίσης εκείνο το παιχνίδι επειδή ο Μάριος Οικονόμου μου έδωσε την ασίστ για το δεύτερο γκολ. Δυστυχώς, χάσαμε τον Μάριο σε τόσο νεαρή ηλικία και αυτό δίνει σήμερα σε εκείνη την ανάμνηση ακόμη μεγαλύτερη σημασία για μένα. Μου θυμίζει πόσο σύντομη είναι πραγματικά η ζωή και πόσο σημαντικό είναι να εκτιμάμε και να απολαμβάνουμε κάθε στιγμή που έχουμε. Μετά το πρώτο γκολ, θυμάμαι τη δυναμική που είχαμε και την ατμόσφαιρα στο γήπεδο. Μπορούσα να νιώσω ότι κάτι άλλαζε στο παιχνίδι και πραγματικά ένιωθα ότι θα ερχόταν και δεύτερο γκολ.

Μετά, όταν σκόραρα το δεύτερο, ειλικρινά, δεν μπορώ πραγματικά να περιγράψω το συναίσθημα. Θυμάμαι μάλιστα ότι γλίστρησα με την κοιλιά μου, γεμάτος χαρά και ευτυχία. Οι λέξεις δεν μπορούν να περιγράψουν το συναίσθημα. Ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία για όλους. Το να επιστρέφει η ΑΕΚ στο Champions League μετά από τόσα χρόνια και στη συνέχεια να βρισκόμαστε να παίζουμε απέναντι στην Μπάγερν, τον Άγιαξ και την Μπενφίκα ήταν κάτι που δεν θεωρείς δεδομένο. Για μένα προσωπικά, έχοντας μεγαλώσει ονειρευόμενος να παίζω σε αυτό το επίπεδο, ήταν μια σπουδαία στιγμή στην καριέρα μου. Παίζεις απέναντι σε παίκτες και συλλόγους που παρακολουθούσες στην τηλεόραση για χρόνια και ξαφνικά βρίσκεσαι στον ίδιο αγωνιστικό χώρο, ακούς τον ύμνο του Champions League και αγωνίζεσαι απέναντί τους. Ήταν μια σπουδαία εμπειρία, αλλά ταυτόχρονα και μια υπενθύμιση του πόσο υψηλό είναι το επίπεδο στην κορυφή του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.

Κι αν μπορούσα να ξαναζήσω μόνο μία στιγμή από εκείνο το βράδυ, πιθανότατα θα έλεγα την ευκαιρία που είχα να κάνω το 3-2. Είχα τον Γιακουμάκη σε καλύτερη θέση και, κοιτάζοντας πίσω, θα έπρεπε να του είχα δώσει την μπάλα. Αλλά εκείνη τη στιγμή, μετά τα δύο γκολ που είχα πετύχει, είχα μεγάλη αυτοπεποίθηση και πίστευα ότι μπορούσα να σκοράρω εγώ το τρίτο.
Θα ήθελα να ξαναζήσω εκείνη τη στιγμή, όχι επειδή μετανιώνω για αυτό που συνέβη, αλλά επειδή ήταν μια τόσο σημαντική στιγμή του αγώνα. Αυτές είναι οι στιγμές από τις οποίες μαθαίνεις ως ποδοσφαιριστής και γίνονται μέρος της εμπειρίας σου.

Σήμερα, σχεδόν οκτώ χρόνια αργότερα, απλώς νιώθω ευλογημένος και τιμημένος. Είμαι ευγνώμων που μπόρεσα να ζήσω μια τέτοια βραδιά και να έχω αυτές τις στιγμές στην καριέρα μου.

Δεν θέλω να βάλω όριο στην ΑΕΚ. Φυσικά, η Ρεάλ Μαδρίτης και η Μάντσεστερ Σίτι είναι ανάμεσα στις καλύτερες ομάδες στον κόσμο, αλλά αυτά είναι ακριβώς τα βράδια που ονειρεύεσαι ως ποδοσφαιριστής. Με την ποιότητα που έχει τώρα η ΑΕΚ, πρέπει να πιστεύει ότι μπορεί να ανταγωνιστεί, αλλά ταυτόχρονα να απολαύσει αυτές τις στιγμές, γιατί δεν έρχονται συχνά. Είμαι σίγουρος ότι στην έδρα της, με την εκπληκτική ατμόσφαιρα, μπορεί να εκπλήξει κάποιες ομάδες!».

Ροντρίγκο Γκάλο: «Ξεχωριστό παιχνίδι με την Μπάγερν για εμένα»

Για τον Ροντρίγκο Γκάλο, η επιστροφή της ΑΕΚ στο Champions League το 2018 είχε και μια ιδιαίτερη προσωπική διάσταση. Ήταν η πρώτη φορά στην καριέρα του που αγωνίστηκε στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση, απέναντι μάλιστα σε μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Από το ΟΑΚΑ και τη συναρπαστική αναμέτρηση με την Μπενφίκα, μέχρι το επιβλητικό Allianz Arena και την Μπάγερν Μονάχου, ο Βραζιλιάνος δεξιός μπακ έζησε ένα ταξίδι που, όπως παραδέχεται, θα θυμάται για πάντα.

«Προσωπικά, ήταν η πρώτη μου εμπειρία στο Champions League. Κάθε ποδοσφαιριστής ονειρεύεται να παίξει στο Champions League, οπότε ήταν μια πολύ ξεχωριστή στιγμή για μένα. Το να έχεις την ευκαιρία να αγωνιστείς απέναντι σε κάποιους από τους καλύτερους παίκτες στην Ευρώπη είναι ένα μοναδικό συναίσθημα και κάτι που θα θυμάμαι για πάντα. Το πρώτο παιχνίδι με τον Άγιαξ ήταν στο Άμστερνταμ, αλλά δεν αγωνίστηκα, καθώς έμεινα στον πάγκο. Έπαιξα απέναντι στον Άγιαξ στο παιχνίδι της Αθήνας, μπροστά στους δικούς μας φιλάθλους.

Το παιχνίδι με την Μπενφίκα ήταν ένα παιχνίδι που θα μπορούσαμε να είχαμε κερδίσει. Πιστεύω ότι σε κάποια στιγμή είχαμε και παίκτη παραπάνω, αλλά δυστυχώς δεχθήκαμε ένα γκολ προς το τέλος και χάσαμε το παιχνίδι. Παρ' όλα αυτά, οι οπαδοί δημιούργησαν μια απίστευτη ατμόσφαιρα και τραγουδούσαν και πανηγύριζαν σε όλη τη διάρκεια της βραδιάς. Το να παίζεις ένα παιχνίδι Champions League μπροστά στους οπαδούς σου κάνει πάντα την περίσταση ξεχωριστή.

Από τα δύο παιχνίδια με την Μπάγερν, αυτό στο Μόναχο ήταν ιδιαίτερα αξέχαστο για μένα. Ήταν ένα σπουδαίο γήπεδο που έχει φιλοξενήσει τόσα σημαντικά παιχνίδια και εμείς αντιμετωπίζαμε την Μπάγερν Μονάχου, μια ομάδα με μερικούς από τους καλύτερους παίκτες του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου εκείνη την εποχή. Το να βρίσκομαι σε αυτόν τον αγωνιστικό χώρο και να αγωνίζομαι απέναντι σε αυτούς τους παίκτες έκανε την εμπειρία πραγματικά ξεχωριστή.

Βασικά, ολόκληρη η ομάδα της Μπάγερν. Ο Χάμες Ροντρίγκες, ο Τόμας Μίλερ, ο Φρανκ Ριμπερί, ο Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι, ο Τιάγκο Αλκάνταρα και τόσοι άλλοι κορυφαίοι παίκτες. Ήταν πραγματικά μια ομάδα γεμάτη ποδοσφαιριστές παγκόσμιας κλάσης. Τώρα που η ΑΕΚ επιστρέφει στο Champions League και θα αντιμετωπίσει τη Ρεάλ Μαδρίτης, τη Μάντσεστερ Σίτι, την Μπορούσια Ντόρτμουντ και τη Ρόμα, νομίζω ότι οι παίκτες πρέπει να απολαύσουν στο έπακρο αυτή τη μοναδική ευκαιρία να αγωνιστούν απέναντι σε μερικούς από τους καλύτερους παίκτες στον κόσμο και στο νέο γήπεδο.

Οι οπαδοί μπορούν να κάνουν τη διαφορά και ελπίζω η ΑΕΚ να πραγματοποιήσει σπουδαίες εμφανίσεις και να πετύχει σημαντικές νίκες. Θα τους υποστηρίζω και θα τους εμψυχώνω και ελπίζω να έχουν μια εξαιρετική πορεία».

Βασίλης Λαμπρόπουλος: «Οταν ακούς τον ύμνο του Champions League, περνάνε από το μυαλό σου όλες οι θυσίες της καριέρας σου»

Για τον Βασίλη Λαμπρόπουλο, η επιστροφή της ΑΕΚ στο Champions League το 2018 ήταν και η επιβράβευση μιας ομάδας που, όπως λέει ο ίδιος, είχε κατακτήσει το ελληνικό πρωτάθλημα και είχε πετύχει σχεδόν όλα όσα είχε θέσει ως στόχο. Το Champions League ήταν το κομμάτι που έλειπε. Και όταν τελικά ήρθε, η ΑΕΚ βρέθηκε απέναντι σε τρεις ιστορικούς συλλόγους, σε έναν όμιλο που έμοιαζε με πραγματική γιορτή του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.

«Είμαι πολύ χαρούμενος να βλέπω ελληνικές ομάδες να παίζουν στις μεγάλες ευρωπαϊκές διοργανώσεις και ειδικότερα στο Champions League, που είναι ό,τι καλύτερο για έναν ποδοσφαιριστή και για μια ομάδα. Το να παίζεις απέναντι σε μεγαθήρια του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου είναι κάτι ξεχωριστό, οπότε είμαι αρκετά χαρούμενος για την ΑΕΚ και ελπίζω τα παιδιά να το ευχαριστηθούν και να βγάλουν τον καλύτερό τους εαυτό σε αυτά τα μεγάλα ματς. Εμείς το είχαμε ζήσει πολύ έντονα, γιατί ήταν το μόνο που μας έλειπε από εκείνο το ρόστερ στα χρόνια που ήμουν εγώ. Και νομίζω το ίδιο ισχύει και για τα παιδιά που τώρα εκπροσωπούν την ομάδα. Ήταν το μόνο που τους έλειπε τα τελευταία χρόνια.

Αρχικά, εμείς τότε ήμασταν πολύ χαρούμενοι γιατί παίξαμε με ομάδες-μεγαθήρια εκείνη την εποχή. Ο Άγιαξ ήταν ένας από αυτούς και είχε μια νεανική και υπέροχη ομάδα που έφτασε ένα βήμα πριν τον τελικό. Περιμέναμε τέτοια ματς με ανυπομονησία. Νομίζω ότι στο πρώτο ημίχρονο ήμασταν αρκετά ανταγωνιστικοί, αλλά στο δεύτερο μέρος η εμπειρία και το επίπεδο εκείνου του Άγιαξ έκαναν τη διαφορά στο παιχνίδι.

Όπως είπα και πριν, η κλήρωση μας έφερε τρεις ομάδες ιστορικές και πάντα δυνατές σε αυτή τη διοργάνωση. Ξέραμε ότι θα έπρεπε να υπερβούμε εαυτόν για να πάρουμε βαθμούς. Ήμασταν κοντά, κυρίως απέναντι στην Μπενφίκα, αλλά δεν το καταφέραμε. Όταν ακούς τον ύμνο του Champions League, νομίζω ότι περνούν από το κεφάλι σου όλες οι θυσίες και οι δυσκολίες που έχεις περάσει κατά τη διάρκεια της καριέρας σου. Οπότε νιώθεις και ικανοποίηση για ό,τι έχεις καταφέρει και ότι μπορείς να συμμετάσχεις σε αυτή τη διοργάνωση.

Η Μπάγερν εκείνη την εποχή ήταν σε μια μεταβατική φάση, που οι μαγικοί αστέρες όπως ο Ρόμπεν και ο Ριμπερί έδιναν σιγά-σιγά το χρίσμα στον Γκνάμπρι και τον Κομάν. Στο κέντρο έπαιζε ο Αλκάνταρα και ο Χάμες, μπροστά ο Λεβαντόφσκι. Αυτό από μόνο του σου δίνει ένα κίνητρο να βγάλεις τον καλύτερό σου εαυτό και να μπορέσεις να τους αντιμετωπίσεις. Νομίζω ότι και στα δύο ματς μαζί τους ήμασταν αρκετά ανταγωνιστικοί, αλλά μας κέρδισαν στις λεπτομέρειες και στις στιγμές αδράνειάς μας.

Πλέον, με την καινούργια μορφή που έχει το Champions League, δίνεται η δυνατότητα και στις “πιο αδύναμες ομάδες” να μπορούν να διεκδικήσουν νίκες και βαθμούς, διότι παίζεις και με ομάδες από το ίδιο γκρουπ δυναμικότητας με εσένα. Εγώ θα πω ότι πρέπει να μπουν να παίξουν το ποδόσφαιρό τους, που είναι πάρα πολύ όμορφο, και να το ευχαριστηθούν με τους μεγάλους αντιπάλους. Να επικεντρωθούν στους υπόλοιπους αντιπάλους για να μπορέσουν να πάρουν βαθμούς και να συνεχίσουν το όμορφο όνειρό τους.

Πιστεύω ότι η ΑΕΚ έχει μεγάλες πιθανότητες να είναι μέσα στην 24άδα, όπως έκανε και πέρυσι ο Ολυμπιακός, και αρχής γενομένης από τη ΛΑΣΚ να πάρουν τους τρεις βαθμούς που θα δώσουν ώθηση για την απαιτητική συνέχεια. Ο κόσμος θα είναι δίπλα τους σίγουρα, όπως κάνει πάντα, και θα το ευχαριστηθούν όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα με τους πολύ δύσκολους αντιπάλους». Κι αν υπάρχει ένας άνθρωπος που γνωρίζει πόσο διαφορετική είναι η πίεση αυτών των αγώνων, αυτός είναι ένας παίκτης που έζησε από μέσα την επιστροφή της ΑΕΚ.

Γι' αυτό και το μήνυμά του προς τον κόσμο δεν αφορά μόνο την προσδοκία για αποτελέσματα, αλλά κυρίως τη στήριξη στις δύσκολες στιγμές. «Στον κόσμο της ΑΕΚ θα ήθελα να πω ότι είναι μια δύσκολη διοργάνωση, αρκετά ψυχοφθόρα, και μπορεί να επηρεάσει και την ομάδα εάν έρθει ένα στραβό αποτέλεσμα. Αλλά να είναι εκεί, να τους στηρίζει και να δώσει την ώθηση. Και φυσικά, όπως είπα και πριν, να το ευχαριστηθούν, γιατί είναι μια διοργάνωση που μεγαλώνει το κλαμπ πάρα πολύ και το έχει ανάγκη, με την επιστροφή της μετά από οκτώ χρόνια».