Αυτός ο σταρ του ποδοσφαίρου τρώει ζυμαρικά μόνο 3 φορές τον χρόνο – Και έχει σοβαρό λόγο γι' αυτό
Ο Μάρκος Γιορέντε έχει μια αρκετά διαφορετική προσέγγιση στη διατροφή του, καθώς δηλώνει ότι τρώει ζυμαρικά μόλις 3-4 φορές τον χρόνο - Τι κρύβεται πίσω από αυτή την επιλογή.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Ο ποδοσφαιριστής της Ατλέτικο Μαδρίτης Μάρκος Γιορέντε είναι γνωστός για τον ιδιαίτερο τρόπο ζωής του. Το να βγαίνει για περπάτημα χωρίς μπλούζα σε θερμοκρασίες κάτω από τους 0 βαθμούς, να περπατά ξυπόλυτος, να κάνει ηλιοθεραπεία χωρίς αντηλιακό, να πίνει καφέ με βούτυρο και να χρησιμοποιεί γυαλιά με χρωματιστά φίλτρα είναι μερικές από τις συνήθειές του, αλλά όχι οι μοναδικές.
Όσον αφορά τη διατροφή, δηλώνει ότι δεν τρώει λαχανικά και ότι καταναλώνει ζυμαρικά μόνο 3 ή 4 φορές τον χρόνο. Τι οφέλη μπορεί να έχει αυτό για την υγεία; Η ειδικός στη διατροφή Μαρία Χοσέ Κασαφέιρο μίλησε σχετικά με τα οφέλη της κατανάλωσης ζυμαρικών, τονίζοντας ότι πρέπει να θυμόμαστε πως «το συγκεκριμένο τρόφιμο αποτελεί κυρίως πηγή σύνθετων υδατανθράκων, τους οποίους χρησιμοποιούμε ως πηγή ενέργειας και για να διατηρούμε και να αναπληρώνουμε τα αποθέματα γλυκογόνου. Παράλληλα, παρέχει φυτική πρωτεΐνη και, ιδιαίτερα όταν επιλέγουμε ζυμαρικά ολικής άλεσης, φυτικές ίνες, βιταμίνες του συμπλέγματος Β και ορισμένα μέταλλα».
Επιπλέον, παρότι παρασκευάζονται από σιτάρι, «τα ζυμαρικά έχουν μια δομή που κάνει το άμυλό τους να πέπτεται πιο αργά από εκείνο άλλων προϊόντων που παρασκευάζονται από επεξεργασμένο αλεύρι, γι’ αυτό και συνήθως έχουν μέτριο έως χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη» επισημαίνει.
Πολλοί άνθρωποι σταματούν να καταναλώνουν ζυμαρικά επειδή πιστεύουν λανθασμένα ότι λειτουργούν όπως η ζάχαρη, κάτι που δεν ισχύει. Σύμφωνα με την ειδικό, είναι σημαντικό να έχουμε κατά νου ότι «το να τρώμε ζυμαρικά δεν ισοδυναμεί με το να τρώμε ζάχαρη». Πρέπει να κατανοήσουμε ότι «το να βάζουμε όλους τους υδατάνθρακες στο ίδιο σακί είναι ένα από τα μεγάλα λάθη που εξακολουθούμε να κάνουμε στη διατροφή» σημειώνει.
Όσον αφορά το ποιο είδος ζυμαρικών είναι πιο υγιεινό, η Κασαφέιρο υπενθυμίζει ότι «για συστηματική κατανάλωση είναι προτιμότερο να επιλέγουμε πάντα ζυμαρικά ολικής άλεσης από σκληρό σιτάρι, κυρίως λόγω της υψηλότερης περιεκτικότητάς τους σε φυτικές ίνες και της μεγαλύτερης ικανότητάς τους να προκαλούν κορεσμό».
Προσθέτει, ωστόσο, ότι «είναι επίσης πολύ ενδιαφέροντα τα ζυμαρικά από όσπρια, όπως φακές, ρεβίθια ή αρακάς, επειδή παρέχουν περισσότερη φυτική πρωτεΐνη και φυτικές ίνες».
Παρά αυτή τη σύσταση, η ειδικός στη διατροφή ξεκαθαρίζει ότι η επιλογή ζυμαρικών ολικής άλεσης «δεν μετατρέπει τα παραδοσιακά λευκά ζυμαρικά σε κακή τροφή» και ότι αυτά «μπορούν κάλλιστα να αποτελούν μέρος μιας υγιεινής διατροφής».
Και τι γίνεται με τα ζυμαρικά χωρίς γλουτένη; Το να επιλέγουμε την εκδοχή χωρίς γλουτένη θεωρώντας ότι είναι πιο υγιεινή αποτελεί, και πάλι, λάθος. Πολλοί αθλητές υποστηρίζουν ότι βελτίωσαν σημαντικά τη φυσική τους κατάσταση αφαιρώντας τη γλουτένη από τη διατροφή τους, όμως, όπως επισημαίνει η ειδικός «εάν δεν υπάρχει ιατρικός λόγος για την αφαίρεσή της, τα ζυμαρικά χωρίς γλουτένη δεν είναι απαραίτητα διατροφικά καλύτερα».
Πιθανές αρνητικές επιπτώσεις από την κατανάλωση ζυμαρικών
Τα ζυμαρικά, μαζί με το ψωμί, είναι δύο από τα τρόφιμα που πολλοί άνθρωποι κόβουν όταν κάνουν δίαιτα για να χάσουν βάρος. Έχει όμως αυτό νόημα;
«Σε ένα υγιές άτομο, τα ζυμαρικά δεν έχουν συγκεκριμένες αρνητικές επιπτώσεις απλώς και μόνο επειδή είναι ζυμαρικά.
Το πρόβλημα μπορεί να βρίσκεται στην κατανάλωση ποσοτήτων πολύ μεγαλύτερων από τις ανάγκες μας ή στο ότι εκτοπίζουν από τη διατροφή μας λαχανικά, όσπρια, φρούτα και άλλα χρήσιμα τρόφιμα» εξηγεί αναλυτικά.
Πρέπει επίσης να εξετάζουμε τι βάζουμε γύρω από τα ζυμαρικά. «Δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να κατηγορούμε τα ζυμαρικά για τις θερμίδες μιας σάλτσας με κρέμα γάλακτος, μπέικον και μια ολόκληρη βουνίσια ποσότητα τυριού» για παράδειγμα.
Έχει λοιπόν κάποιο όφελος η αφαίρεση των ζυμαρικών, όπως έχει κάνει ο Γιορέντε; Η αφαίρεση των ζυμαρικών μπορεί να γίνει για πολλούς λόγους, μεταξύ των οποίων «η υιοθέτηση μιας διατροφής χαμηλής σε υδατάνθρακες ή παλαιολιθικού τύπου, η προσπάθεια απώλειας βάρους, ο καλύτερος έλεγχος της γλυκόζης στο αίμα, πεπτικά προβλήματα ή απλώς προσωπική προτίμηση».
Η αφαίρεσή τους, επισημαίνει, «μπορεί να είναι ωφέλιμη εάν με αυτόν τον τρόπο βελτιώνεται συνολικά η διατροφή. Πρέπει όμως να ξεχωρίζουμε τι είναι αυτό που πραγματικά προκαλεί τη βελτίωση».
Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, «αν σταματήσω να τρώω ζυμαρικά και ταυτόχρονα μειώσω τις θερμίδες, εξαλείψω τα υπερεπεξεργασμένα τρόφιμα, τρώω περισσότερα λαχανικά και αυξήσω την πρωτεΐνη, δεν μπορώ να αποδώσω όλα τα οφέλη στο ότι σταμάτησα να τρώω μακαρόνια».
Είναι αλήθεια ότι «δεν χρειάζεται να τρώμε ζυμαρικά για να είμαστε υγιείς, αλλά ούτε χρειάζεται να τα εξαλείψουμε για να είμαστε υγιείς».
Η απόφαση του Ισπανού ποδοσφαιριστή να μην τρώει ζυμαρικά βασίζεται ουσιαστικά στο ότι «δεν είναι απαραίτητα». Ο ίδιος έχει εξηγήσει δημόσια ότι «ακολουθεί ένα διατροφικό πρότυπο παλαιολιθικού τύπου και λαμβάνει τους υδατάνθρακες από άλλες πηγές, όπως η πατάτα, η γλυκοπατάτα ή η γιούκα».
Και εδώ «υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά, καθώς το να τρώει κάποιος λίγα ζυμαρικά δεν σημαίνει ότι τρώει λίγους υδατάνθρακες».
Ένας ποδοσφαιριστής «χρειάζεται να διαθέτει επαρκή ενέργεια και γλυκογόνο ώστε να ανταποκρίνεται σε επαναλαμβανόμενες προσπάθειες υψηλής έντασης, αλλά για τον μυ είναι σε μεγάλο βαθμό αδιάφορο αν η γλυκόζη που τελικά χρησιμοποιεί προήλθε από ένα πιάτο ζυμαρικών ή από μια πατάτα».
Είναι σημαντικό να διευκρινιστεί ότι «ο Μάρκος Γιορέντε έχει εξαλείψει τα ζυμαρικά, όχι τους υδατάνθρακες και αυτά είναι δύο πολύ διαφορετικά πράγματα».
Βελτιώνει την απόδοση του Γιορέντε;
Αποδεικνύει η περίπτωση του Γιορέντε ότι η εξάλειψη των ζυμαρικών μπορεί να βελτιώσει την απόδοση; Σύμφωνα με την ειδικό, όχι.
«Το γεγονός ότι ένας αθλητής υψηλού επιπέδου πετυχαίνει σπουδαία αποτελέσματα ακολουθώντας μια συγκεκριμένη διατροφή αποδεικνύει ότι μπορεί να αποδίδει ακολουθώντας αυτή τη διατροφή. Δεν αποδεικνύει ότι αποδίδει έτσι χάρη σε αυτήν ούτε ότι η συγκεκριμένη στρατηγική είναι ανώτερη από άλλες» τονίζει.
Στην απόδοση ενός επαγγελματία ποδοσφαιριστή εμπλέκονται «η γενετική, η προπόνηση, η ξεκούραση, η αποκατάσταση, η διατροφή, η φυσική προετοιμασία και πολλοί άλλοι παράγοντες. Έτσι, παρότι ένας αθλητής υψηλού επιπέδου μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα ότι μια συγκεκριμένη στρατηγική είναι εφικτή, δεν αποτελεί κλινική μελέτη που να αποδεικνύει ότι αυτό που κάνει είναι το καλύτερο».
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
