Χαμαιλέων Πάνθηρας!

Η φύση, μέσα από το σοφία της, έχει εξοπλίσει όλους τους ζωντανούς οργανισμούς με τα κατάλληλα εφόδια για να επιβιώνουν όταν αισθάνονται ότι βρίσκονται σε κίνδυνο. 

Τα αθλητικά σύνολα δεν γεννιούνται από τη φύση, αλλά “σκάβουν” τα θεμέλια τους λαμβάνοντας υπόψιν τις προσταγές της. Προσαρμογή, επιβίωση, η ισορροπία του οικοσυστήματος. Και κάτι που αφορά στους νόμους της: Αντικατάσταση…

Χωρίς τους Φουρνιε, Μιλουτίνοφ, Μοντέρο, ο Ολυμπιακός έμοιαζε εξ αρχής σαν ένα εξαντλημένο θήραμα για τις φιλοδοξίες της (κι αυτής …ξεδοντιασμένης λόγω τραυματισμών) Μπεσίκτας.

Όμως, ο πρωταθλητής Ευρώπης δεν βλέπει το τρόπαιο να αστράφτει στα αποδυτήρια του τυχαία. 

Στις ζούγκλες της Μαγαδασκάρης εμφανίστηκε πριν από πολλά χρόνια ένα πολύ ιδιαίτερο τερατίδιο… Ένας χαμαιλέων, με πολύ ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Ονομάστηκε Χαμαιλέων Πάνθηρας, τόσο για τη μορφή του, φυσικά λόγω των ικανοτήτων τους να μεταλλάσσεται χρωματικά ανάλογα με τους κινδύνους που οσφριζόταν, όσο και για το γεγονός ότι κάθε φορά που ένιωθε την ανάγκη να επιβάλει την κυριαρχία του ανέπτυσσε στο δέρμα του έντονες κόκκινες αποχρώσεις. 

Στην Κωνσταντινούπολη, ο Ολυμπιακός παρουσιάστηκε σαν ένας χαμαιλέων πάνθηρας… Και όχι τόσο για το γεγονός ότι είδε το δέρμα του να γίνεται κόκκινο για να μην πιστέψει η Μπεσίκτας ότι μπορεί να ανατρέψει τους όρους της διατροφικής αλυσίδας. Κυρίως, επειδή ήταν …χαμαιλέων. Μία ομάδα που άλλαξε το δέρμα της, έστω και για ένα ματς, για να προστευτεί, για να κυριαρχήσει, για να νικήσει. Ενθυμούμενος τις αυτές παχιές, πανίσχυρες ρίζες, που τον οδήγησαν τα τελευταία πέντε χρόνια στη θέση όπου βρίσκεται σήμερα: Στις περίφημες αρχές της φιλοσοφίας Μπαρτζώκα. 

Η επαναφορά στις βασικές αξίες ήταν κι ένας από τους βασικούς λόγους που ο Ολυμπιακός έριξε στο καναβάτσο τους φιλόδοξους μεν, άμαθους δε, Τούρκους. 

Από την έναρξη της φετινής σεζόν, και ήταν κάτι που το είχαμε αναδείξει στο Athletiko, με την απόκκτηση του Γιάν Μοντέρο κυρίως και λιγότερο του Τερέλ Μακ Ιντάιρ, ο Γιώργος Μπαρτζώκας αποφάσισε να αλλάξει κατάτι τη φιλοσοφία του, όπου του pick n roll είχε κυρίαρχη θέση πια. Τα Spot up σουτ είχαν μειωθεί και οι επιθέσεις του χειριστή του PNR είχαν απογειωθεί. Στοιχεία που δεν έμοιαζαν σε πολλά πράγματα με τον Ολυμπιακό της τελευταίας πενταετίας. 

Στην Πόλη όμως, ο Φουρνιέ έλειπε… Και ο Μοντέρο το ίδιο. Μαζί τους και ο Μιλουτίνοφ. 

Χειριστής συνεργασιών, πλην του Μακ Ιντάιρ, δεν υπήρχε τέτοιος που αυτή η μορφή επίθεσης να έχει τη μεγαλύτερη βαρύτητα στο παιχνίδι της ομάδας του. 

Η νίκη του Ολυμπιακού στη Μπεσίκτας έχει τεράστια σημασία γιατί ένας οργανισμό που μάθαινε να παίζει διαφορετικά από την αρχή της σεζόν, αυτή τη φορά το έκανε με την παλιά του φορεσιά. 

Και με κανονικό ηγέτη έναν άνθρωπο που που εδώ και εβδομάδες, ατελείωτες,  βρισκόταν σε μαθησιακή διαδικασία. Όπου δυσκολευόταν. Αλλά όταν ήρθε η στιγμή, πήρε τον ρόλο του Γουόκαπ, τον “ξετίναξε”, του έδωσε και εκτελεστικές διαστάσεις και ήταν ο πνευματικός ηγέτης. 

Ο Κόντι Μίλερ Μακ Ιντάιρ, θαρρείς και άλλαξε μέσα σε ένα βράδυ. Στην Πόλη ήταν ένας άλλος παίκτης, που κινούσε τα σχοινιά για τους συμπαίκτες του, τους όριζε την κατεύθυνση, αναδείκνυε τα δυνατά σημεία τους. Κάπως έτσι έκαναν πάρτι ο Χολ και ο “τερατώδης” Ταϊρικ Τζοόυνς. 

Ειδικά το καλάθι που σημειώνει ο Ολυμπιακός για να κάνει το σκορ 32-34, είναι το απαύγασμα της παλιάς, καλής, αποτελεσματικής και σχεδόν …Γουοκαπικής φιλοσοφίας του Ολυμπιακού. Κίνηση όλων των παικτών, κυκλοφορία της μπάλας, ταχύτητα, hand off μέχρι να σβήσει ο ήλιος και τελικά καλάθι, χωρίς να έχει την παραμικρή σημασία ποιος το πέτυχε. Σημασία έχει πως ακόμα και ο παίκτες της Μπεσίκτας δεν το είδαν γιατί ήταν ακόμα …ζαλισμένοι. 

Ο Μακ Ιντάιρ είχε όμως και βοήθειες. Δεν ήταν μόνος του. 

Ο Τάισον Γουόρντ αναλάμβανε όλες τις δύσκολες αμυντικές αποστολές και έβγαζε το λάδι στους αντίπαλους χειριστές. 

Ειδική, την ειδικότερη, την πιο γλυκιά και απολαυστική μνεία φυσικά στον Νίκο Πλώτα, ο οποίος στο βάπτισμα του πυρός πάτησε στο παρκέ και έφυγε από αυτό εξουθενωμένος. 

Έχοντας κλέψει μπάλες ως παίκτης που ήταν στη σωστή θέση στο rotation, βάζοντας πολύ γερά τα χέρια του στη μπάλα. 

Έχοντας κάνει τα φάουλ που έπρεπε στον πιο εκρηκτικό και αθλητικό Ντε Τζούλιους…

Έχοντας πάρει τι κατάλληλες θέσεις στην επίθεση για να υποστηρίξει την τελειότητα των αποστάσεων ακόμα κι αν δεν εκτέλεσε σχεδόν ποτέ. 

Ο Νίκος Πλώτας ήταν η πιο αγαπημένη έκπληξη στο θρίαμβο της Πόλης και παρακαταθήκη για το μέλλον. Σε θέσεις όπου ο Ολυμπιακός θα χρειαστεί το δίχως άλλο έναν παίκτη που να έχει αμυντικογενείς προτεραιότητες. 

Κοντά σε όλους αυτούς και ο Τζόζεφ, που κράτησε την ομάδα από τα χαλινάρια όταν έπρεπε και φυσικά οι δύο ψηλοί, ο Χολ και ο Τζοόυνς, που σε άμυνα κι επίθεση έκαναν τα πάντα. 

Ο Ολυμπιακός που στην αρχή της σεζόν έφτασε να παίζει ακόμα και κοντά στις 80 κατοχές, κόντρα στην Μπεσίκτας νίκησε στις 68.5… 

Γιατί είναι ένας χαμαιλέων Πάνθηρας… Έχει τόσο ισχυρές δομές που ξέρει πως να προσαρμόζεται, ποιες συνταγές μαγικών φίλτρων να ανασύρει από τη βίβλο των φιλοσοφιών του και να παίζει και στα σαλόνια, αλλά και στα αλώνια. 

Κάτι που πρέπει να κάνει φυσικά, όχι μόνο χωρίς τους τρεις υπεραστέρες του, αλλά και με αυτούς παρόντες…