Χωρίς μεγάλα λόγια ο Νίστρουπ «χτίζει» κάτι πραγματικά πολύ καλό στον Παναθηναϊκό
Ο Κώστας Γουλής δεν «στέκεται» στο 3-1 επί του Άγιαξ, αλλά σε όσα άκρως ελκυστικά παρουσιάζει ο Νίστρουπ στο game plan του Παναθηναϊκού.
Σε έναν Παναθηναϊκό που έκλεισε την προηγούμενη σεζόν «βουτηγμένος» στην μιζέρια και την εσωστρέφεια, ως απόρροια μίας θλιβερής χρονιάς στις εγχώριες διοργανώσεις απ’ την αρχή ως το φινάλε, το να τον βλέπεις απ’ το δεύτερο καλοκαιρινό φιλικό να νικάει τον Άγιαξ με 3-1, παίζοντας ελκυστικό και «κανονικό» ποδόσφαιρο, όσο να ’ναι, το λες και «χάδι» την ταλαιπωρημένη ψυχή κάθε φίλου του «τριφυλλιού».
Βεβαίως, σ’ αυτή τη φάση της καλοκαιρινής προετοιμασίας, 19 μέρες πριν απ’ το πρώτο επίσημο παιχνίδι της σεζόν με την Πάκσι στον 2ο προκριματικό γύρο του Conference League, ούτε υπέρμετρος ενθουσιασμός χρειάζεται, αλλά ούτε κι όλη αυτή η μόνιμη διάθεση αμφισβήτησης των πάντων που υπήρχε απ’ ορισμένους, ως κατάλοιπο των περσινών, αλλά και των 16 χρόνων χωρίς πρωτάθλημα.
«Ισορροπία» χρειάζεται, όπως στα πάντα άλλωστε στη ζωή, όμως απ’ την άλλη δεν μπορεί να μην επισημάνει κανείς ένα πολύ βασικό συμπέρασμα, τώρα που ολοκληρώθηκε το βασικό στάδιο της προετοιμασίας στο Άπελντοορν της Ολλανδίας: Το γεγονός ότι χωρίς «μεγάλα» λόγια ο Τζέικομπ Νίστρουπ «χτίζει» κάτι πραγματικά πολύ καλό στον Παναθηναϊκό.
Κι ακριβώς έτσι πρέπει να συνεχιστεί η όλη διαδικασία δίχως να παρεκκλίνει η ομάδα ούτε βήμα απ’ το πνεύμα και τη νοοτροπία που ορίζουν ο Δανός προπονητής κι ο τεχνικός διευθυντής Στέφανος Κοτσόλης. Κάτω η... μπάλα σε όλα τα επίπεδα, όπως ακριβώς έπαιξε κι ο Παναθηναϊκός κόντρα στον Άγιαξ, όπου η μπάλα δεν σηκώθηκε απ’ το έδαφος πάνω από 2-3 φορές στα 90 λεπτά.
Είναι «εκεί» όλες οι βασικές αρχές
Με τις βασικές αρχές στο παιχνίδι του «τριφυλλιού» να γίνονται ολοένα και πιο ευδιάκριτες πλέον από αγώνα σε αγώνα: Ασφυκτική πίεση μέσα από συντονισμένο pressing στο επιθετικό τρίτο, συνεργασίες σ’ όλα τα σημεία του γηπέδου, «σπάσιμο» του αντίπαλου pressing μέσα από καλή κυκλοφορία της μπάλας, σωστές επιλογές κι αποφάσεις πέριξ ή κι εντός της αντίπαλης περιοχής. Και βεβαίως κι ελευθερία... έκφρασης του ατομικού ταλέντο του καθενός, διότι -δόξα τω Θεώ- η συγκεκριμένη παρέα έχει μπόλικο απ’ αυτό. Μια ματιά στον συνδυασμό των Γιάγκουσιτς-Ίνγκασον-Γιάγκουσιτς-Ζαρουρί τη φάση του 2-0 (κεντρική φωτό), είναι η πιο απλή «απόδειξη».
Παρά το γεγονός ότι λείπουν ακόμη αρκετά «κομμάτια», καθότι ο Στέφαν Ντε Φράι δεν έχει «μπει» ακόμη στο game plan (θα κάνει το ανεπίσημο ντεμπούτο του στο φιλικό του επόμενου Σαββάτου 11/7, με την Γκρασχόπερς), λείπει άλλος ένας στόπερ, δεύτερος αριστερός μπακ, βασικό «8άρι» και η ενσωμάτωση του Φακούντο Πελίστρι, ο Νίστρουπ φτιάχνει λίγο-λίγο μία ομάδα η οποία έχει «ταυτότητα», ποντάρει πολλά στη φυσική κατάσταση, στις εντάσεις και στις πιέσεις της και παίζει με μεγάλη αυτοπεποίθηση μέσα στο γήπεδο. Ακόμη και στο λάθος του, όλος ο Παναθηναϊκός ψάχνει αμέσως τον τρόπο για να το «σβήσει» και να προχωρήσει στο πλάνο του μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Πολύ ενθαρρυντικά τα δείγματα γραφής και η εικόνα των «πράσινων» σ’ αυτή την περίοδο και το μόνο που χρειάζεται είναι αυτό που κάνει ήδη: Λίγα λόγια κι ακόμη περισσότερη δουλειά. Να αφήσουμε ΟΛΟΙ μας την ομάδα στην ησυχία της να δουλέψει.
Η συμπεριφορά όλων των «μικρών»
Κλείνοντας θέλω να σταθώ στην εικόνα ορισμένων παικτών. Ο Νίστρουπ έχει έναν «θησαυρό» νεαρών παικτών στα χέρια του κι αυτό που προσπαθεί να κάνει απ’ την «Day One» είναι να πάρει ότι καλύτερο μπορεί απ’ τον καθένα. Να εξελίξει όλους τους «μικρούς», δίχως να τους κάνει να αισθάνονται «άγουροι» κι «ανέτοιμοι», αλλά κανονικά κομμάτια του πλάνου. Ο Αντριάνο Γιάγκουσιτς έχει τρομερή ποιότητα και πολύ... μπάλα μέσα του και με την κατάλληλη καθοδήγηση μπορεί να κάνει πράγματα που θα τα συζητάμε όλη τη χρονιά.
Ο Σαντίνο Αντίνο αρχίζει να «ξεκλειδώνει» αγωνιστικά ολοένα και περισσότερο. Ο Σωτήρης Κοντούρης, αλλά κι ο Γιώργος Κάτρης ανεβάζουν διαρκώς το επίπεδό τους. Αλλά κι ο Τάκης Μπινιάρης, αν και είναι μόλις 17 και πρωτοεμφανιζόμενος σε προετοιμασία της ανδρικής ομάδας, δείχνει την αυτοπεποίθηση που χρειάζεται για να «αρπάξει» την ευκαιρία και να γίνει μέλος του rotation κατά τη διάρκεια της χρονιάς. Ακόμη κι ο πολύ πιο «ψημένος» και 27άρης πλέον Άνταμ Τσέριν, βγάζει απ’ το ξεκίνημα της σεζόν τρομερή διάθεση για να επανέλθει στα στάνταρντς του 2024. Κι αυτό «θέμα» ή μάλλον δουλειά του προπονητή είναι...
Βήμα-βήμα λοιπόν, χωρίς πολλά λόγια και προχωράμε σε μία σεζόν που ο Παναθηναϊκός δείχνει πως έχει όλες τις προϋποθέσεις για να φτιάξει κάτι εξαιρετικό και πάνω απ’ όλα πλήρως ανταγωνιστικό...