Δε θα φύγει ποτέ, διότι ανήκει εδώ

Η ιστορία του Πέτρου Μάνταλου στην ΑΕΚ δεν είναι απλά μια αφήγηση επιτυχιών. Είναι μια ιστορία επιμονής και επιλογών, περπατώντας σε ένα κιτρινόμαυρο μονοπάτι σε μια διαδρομή που αξίζει να ειπωθεί.

Ο Μάνταλος αποκτήθηκε το καλοκαίρι του 2014 από την Ξάνθη, σε μια περίοδο όπου η ΑΕΚ προσπαθούσε να επαναπροσδιορίσει την ταυτότητά της μετά τον υποβιβασμό και να επιστρέψει από τις χαμηλότερες κατηγορίες.

Η ΑΕΚ επένδυσε στον Μάνταλο και εκείνος ανταπέδωσε με απόλυτη αφοσίωση. Ένα «παιδί» του Δημήτρη Μελισσανίδη, ο οποίος τον στήριξε σε όλα, στα δύσκολα, στους τριγμούς των αποδυτηρίων.

Καθώς ανοιγόταν μπροστά του το κιτρινόμαυρο μονοπάτι, ο Μάνταλος αποφάσισε να το ακολουθήσει με συνέπεια.

Χωρίς σίγουρα να περιμένει την ψυχική αντοχή που θα χρειαζόταν για να φτάσει ως εδώ. Υπέστη δύο σοβαρούς τραυματισμούς (ρήξεις χιαστού), οι οποίοι θα μπορούσαν να είχαν ανακόψει την πορεία οποιουδήποτε ποδοσφαιριστή. Η μάχη για να τους νικήσει ήταν και ψυχολογική.

Κι, όμως, αυτός επέστρεφε. Όχι θριαμβευτικά, oχι με θόρυβο. Επέστρεφε σιωπηλά μα αποφασισμένα σα να έλεγε: «Είμαι ακόμα εδώ».

Και κάθε φορά ήταν πιο ώριμος (ειδικά μετά τη γέννηση του πρώτου παιδιού του), περισσότερο αποφασισμένος να ηγηθεί, αλλά και αποδεχόμενος πάντα όποιον ρόλο θα του έδιναν οι άλλοι στην ομάδα. Πάνω απ' όλους, πάνω από τον εαυτό του ήταν πάντα η ομάδα. Αυτός ήταν πάντα δίπλα σε όλους. Όχι μόνο επειδή φορούσε το περιβραχιόνιο, ένα κομμάτι ύφασμα δεν σε κάνει αρχηγό.

Έγινε ο παίκτης γύρω από τον οποίο χτιζόταν το παιχνίδι. Μπορεί να μην ήταν εντυπωσιακός, ήταν όμως αξιόπιστος. Για να ζητά την μπάλα όταν οι άλλοι δίσταζαν, για να παίρνει την ευθύνη όταν το παιχνίδι «έκαιγε».

Ο Μάνταλος ακολούθησε έναν διαφορετικό δρόμο

Σε έναν κόσμο που συχνά μπερδεύει την ηγεσία με την ένταση, ο Μάνταλος ακολούθησε έναν διαφορετικό δρόμο. Δεν έγινε αρχηγός επειδή φώναζε πιο δυνατά, αλλά επειδή άντεχε πιο πολύ.

Η κατάκτηση της Super League τη σεζόν 2017–18 ήταν κάτι σαν την Ιθάκη. Και για τον ίδιο. Ήταν το πρώτο πρωτάθλημα της ομάδας μετά από 24 χρόνια και σήμαινε την πλήρη επιστροφή στην κορυφή. Ήταν μια επιτυχία που δικαίωσε τη δική του επιμονή, αλλά και την εμπιστοσύνη του συλλόγου.

Ήταν η στιγμή για να πανηγυρίσει όχι μόνο ως αρχηγός, αλλά ως ένας άνθρωπος που πέρασε πολλά, που είχε υπομείνει και είχε επιμείνει στα δύσκολα και τα είχε καταφέρει. Ήταν μια νίκη διαφορετική.

Ήταν εκεί στο Κύπελλο του 2016, στο πρωτάθλημα του 2018 παρά το χιαστό, στο νταμπλ του 2023. Είναι τώρα εδώ, θα είναι ως το 2027. Δε θα φύγει ποτέ, διότι ανήκει εδώ.

Οι παίκτες έρχονται και φεύγουν. Οι σχέσεις είναι επαγγελματικές. Αυτός είναι ο «νόμος» του σύγχρονου ποδοσφαίρου.

Ο Μάνταλος έκανε μια διαφορετική επιλογή για την καριέρα του. Και έμεινε εκεί όταν η ομάδα άλλαζε, όταν οι συνθήκες ήταν δύσκολες, όταν βρισκόταν στο στόχαστρο, όταν τα πράγματα δεν ήταν ιδανικά.

Δεν έψαξε το «κάτι καλύτερο». Αυτό ήταν για τον ίδιο η ΑΕΚ και το είχε βρει ήδη. Δεν υπήρχε επόμενο βήμα να κάνει.

Μια σχέση που δεν ήταν τέλεια, αλλά ήταν αληθινή

Μια σχέση που ίσως δεν ήταν ποτέ τέλεια. Με τα πάνω και με τα κάτω. Με τις ρωγμές της. Ειδικά με τον κόσμο της ομάδας. Δεν κυριαρχούσε πάντα η αποθέωση. Υπάρχουν προσδοκίες και αυτές φέρνουν πίεση. Και αμφισβήτηση συχνά. Μαζί και απογοήτευση.

Μα έτσι δεν είναι οι αληθινές σχέσεις; Σκέφτηκε να σταματήσει το 2022 στις αποδοκιμασίες στο ΟΑΚΑ στο φινάλε της σεζόν. Πείστηκε και έμεινε λόγω του Δημήτρη Μελισσανίδη και του γηπέδου.

Οι οπαδοί της ΑΕΚ μπορεί να μην είδαν ποτέ στον Μάνταλο τον τέλειο παίκτη. Ήταν, όμως, τελικά ένας δικός τους άνθρωπος. Που υπέφερε και πόνεσε, που αγωνίστηκε και έδωσε όσα μπορούσε, που δεν τους πρόδωσε.

Ο τρόπος που στέκεται δημόσια, η απουσία υπερβολών, μακριά από τα ΜΜΕ και τις δηλώσεις, η σοβαρότητα στη συμπεριφορά του δείχνουν, επίσης, ποιος είναι.

Ο Μάνταλος έγινε σύμβολο πέρα από ασίστ, γκολ, συμμετοχές. Και επειδή έδειξε ότι η αφοσίωση, δηλαδή η πλήρης, αποκλειστική και πιστή προσήλωση σε ένα πρόσωπο, ιδέα, σκοπό ή καθήκον, δεν είναι μια εύκολη επιλογή. Ακόμα κι αν φαίνεται τέτοια.

Είναι τελικά μια απόφαση που παίρνεις ξανά και ξανά, κάθε μέρα.