Δυο χαμένες ευκαιρίες που φωτίζουν τον δρόμο για του χρόνου

Να ξεκινήσουμε από τα βασικά και ένα αυτονόητο. Ο αποκλεισμός του Άρη από το Μαρούσι είναι αποτυχία. Χαστούκι και μάλιστα ηχηρό γιατί μιλάμε για μια ομάδα που παλεύει για την παραμονή της στην Basket League και πήγε στο Ηράκλειο με δύο σημαντικές απουσίες. Πιθανότατα ο Άρης στη συνέχεια θα έβρισκε τοίχο απέναντι στον Ολυμπιακό στα ημιτελικά αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί δικαιολογία. Άλλοθι για τον αποκλεισμό.

Τον δεύτερο αποκλεισμό μέσα σε λίγες μέρες, γιατί προηγήθηκε αυτός στο Eurocup από μια καλύτερη ομάδα στο παρκέ. Αυτή είναι και η ειδοποιός διαφορά με τον χθεσινό (17/02) αποκλεισμό. Αν για την βαριά ήττα από την Κλουζ υπάρχει σοβαρή επιχειρηματολογία, για την ήττα από το Μαρούσι οι δικαιολογίες περισσεύουν. Και, μεταξύ μας, δεν πείθουν και κανέναν. Ο Άρης παρουσιάστηκε ανέτοιμος για ένα τέτοιο παιχνίδι. Το οποίο και θα κέρδιζε αν έκανε απλώς τα βασικά του αθλήματος. Αν έπαιζε πιο πιεστική άμυνα, αν έβγαζε μεγαλύτερη διάθεση και εντάσεις στο παρκέ, αν ήταν περισσότερο προετοιμασμένος για το τι θα συναντούσε από τον αντίπαλο, που ειρήσθω εν παρόδω, τον έχει κερδίσει και στο πρωτάθλημα. Άρα έχεις και ένα δείγμα γραφής.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη ARIS B.C. (@aris.basketball.club)

Εδώ η ευθύνη βαραίνει σε μεγάλο βαθμό τον Ιγκόρ Μίλιτσιτς. Και για το επίπεδο πνευματικής προετοιμασίας και συγκέντρωσης του γκρουπ αλλά και για το τακτικό πλάνο αντιμετώπισης του αντίπαλου που τον… τάραξε στο pick n’ roll, χωρίς καμία απάντηση. Αντίδραση. Αλλαγή κατεύθυνσης. Και δεν είναι η πρώτη φορά που ο κόουτς δεν διαχειρίζεται σωστά ένα παιχνίδι. Χάνει ημίχρονα, διαφορές, τρέχει στο τέλος και σε αρκετά παιχνίδια την γλιτώνει… παρά τρίχα.

Η προοπτική που έχει φέρει στο club ο Ρίτσαρντ Σιάο, η αποπληρωμή των χρεών και η αλλαγή του status σε όλα τα επίπεδα, δεν σημαίνει ότι δεν θα υπάρχει απογοήτευση στον κόσμο από τον χθεσινό (17/02) αποκλεισμό, ιδίως με τον τρόπο που ήρθε. Ίσα-ίσα δείχνει την στόχευση που οφείλουν να έχουν οι άνθρωποι που… τρέχουν το πρότζεκτ. Λογικά όσα έχουν συμβεί το τελευταίο διάστημα αποτελούν ένα πολύ καλό μάθημα για το μέλλον. Μια άριστη διδακτική ύλη για την επόμενη σεζόν. Τι κρατάμε, τι πετάμε, τι διορθώνουμε, τι προσθέτουμε, σε όλα τα επίπεδα (παίκτες, προπονητή, staff, στελέχη κτλ) ώστε μετά την φετινή μεταβατική πρώτη χρονιά, ο Άρης να κάνει το step up σε Ελλάδα και Ευρώπη και να μπορεί σιγά-σιγά να κοιτάζει στα μάτια ομάδες τύπου Κλουζ και να ξεπερνάει εμπόδια σαν το χθεσινό του Αμαρουσίου χωρίς καν να χρειαστεί να πηδήξει.

ΥΓ. Ένα το ηθικό δίδαγμα σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ του Άρη. Τι χτίσιμο πρέπει να ξεκινάει από την ορθή επιλογή προπονητή...