Εικόνα παραίτησης
Η ήττα είναι μέσα στο πρόγραμμα. Για την ΑΕΚ όμως η εικόνα που παρουσιάζει σηκώνει τεράστια συζήτηση. Γράφει ο Χρήστος Τσάλτας.
Πριν από το τζάμπολ του αγώνα κόντρα στην Αντβέρπ είχαμε αναφέρει πως η αναμέτρηση ήταν must win για την ΑΕΚ. Με ή χωρίς απουσίες, μόνο ένα αποτέλεσμα υπήρχε στον ορίζοντα, ώστε να κρατήσει την κατάσταση σε μια ισορροπία, σε έναν όμιλο που από την πρώτη στιγμή ήταν κομμένος και ραμμένος στα μέτρα της για πρώτη θέση.
Η αναμέτρηση ωστόσο εξελίχθηκε εφιαλτικά. Έπειτα από ένα πρώτο ημίχρονο στο οποίο -αν και με δυσκολία- η ΑΕΚ έβρισκε λύσεις και είχε καταφέρει να πάρει το προβάδισμα, η συνέχεια σε καμία περίπτωση δεν ήταν ανάλογη. Η Αντβέρπ ανέβασε την ένταση και από το 26' και μετά το παιχνίδι χάθηκε από κάθε έλεγχο. Οι Βέλγοι έκαναν ό,τι ήθελαν στο παρκέ, σκοράροντας 28 και 25 πόντους ανά δεκάλεπτο. Με τον τρόπο που εκείνοι ήθελαν και με το στυλ που τους ταίριαζε.
Όταν η Αντβέρπ άρχισε να βρίσκει ψυχολογία από την περιφέρεια, ευστοχώντας σε διαδοχικά τρίποντα, η ΑΕΚ έχασε κάθε επαφή με το σκορ. Και ουσιαστικά από ένα σημείο και μετά σταμάτησε να διεκδικεί οτιδήποτε από το παιχνίδι αυτό. Έβγαλε μια εικόνα πολύ ξένη για τα δεδομένα της. Αυτή η εικόνα εγκατάλειψης και παραίτησης, που έδειξε και στο Αλεξάνδρειο κόντρα στον Άρη, δεν ταιριάζει ούτε στο πρεστίζ της, ούτε στους υψηλούς στόχους που είχε θέσει από το καλοκαίρι.
Στη Θεσσαλονίκη η ΑΕΚ έχασε από μια ομάδα ανώτερή της και οικονομικά και αγωνιστικά. Στη Sunel Arena έχασε από μια ομάδα που παρατάχθηκε με μπασκετική λογική και με σύγχρονη προσέγγιση στο άθλημα. Και μοιραία γνώρισε ακόμα μια συντριβή.
Είναι πασιφανές πλέον πως τα πράγματα δεν λειτουργούν στην ΑΕΚ. Όχι καλά, δεν λειτουργούν, τελεία Το παρκέ είναι η αντανάκλαση του οργανισμού συνολικά. Όταν μια ομάδα αποπνέει υγεία, τότε θα την βγάλει και στο παρκέ. Όταν ο οργανισμός ταλαιπωρείται από προβλήματα, τα προβλήματα θα περάσουν και στο αγωνιστικό και θα «διαλύσουν« κάθε προσπάθεια. Τα προηγούμενα χρόνια η ΑΕΚ είχε μάθε να πηγαίνει κόντρα στα προβλήματά της, γιατί είχε υγεία. Φέτος αυτή η εικόνα μοιάζει πολύ μακρινή.
Ήταν φανερό πως η Αντβέρπ σε επίπεδο αθλητικότητας ήταν ένα (ίσως και 2) βήματα μπροστά. Το σύγχρονο παιχνίδι θέλει αθλητικότητα και με εξαίρεση τον Μπράουν η ΑΕΚ δεν διαθέτει άλλους παίκτες που να ξεχωρίζουν σε αυτόν τον τομέα. Σε συνδυασμό με τις απουσίες των Ερτέλ και Μπάρτλεϊ, που έχουν τον τρόπο να αποφασίζουν σωστά στην επίθεση, ως επί το πλείστον, τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα.
Η εικόνα στο παρκέ της Sunel Arena ήταν προβληματική για την ΑΕΚ. Σε ένα must win παιχνίδι παρουσιάστηκε κατώτερη των περιστάσεων και το χειρότερο όλων είναι πως με αυτή την εικόνα θα της γυρίσουν την πλάτη ακόμα και αυτοί οι 1.000-1.200 που βρίσκονται στη Sunel Arena για τη στηρίξουν. Οι αστοχίες στον σχεδιασμό βγάζουν μάτι, τα προβλήματα αντανακλώνται στο παρκέ με φριχτό τρόπο.
Το ζητούμενο είναι εάν η ΑΕΚ μπορεί να γυρίσει αυτή την κατάσταση. Με τα δεδομένα που υπάρχουν αυτή τη στιγμή δεν διαφαίνεται κάτι τέτοιο. Τώρα έρχεται το παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ, στη Θεσσαλονίκη. Ένα παιχνίδι στο οποίο -σε πρώτη φάση- η ΑΕΚ πρέπει να είναι ανταγωνιστική, πολύ περισσότερο απ' ότι στο προηγούμενο παιχνίδι της στη συμπρωτεύουσα.
Για να δούμε, μπορεί να γυρίσει η εικόνα; Αυτή η ΑΕΚ δεν σου δίνει την εντύπωση πως -άμεσα- μπορεί να γυρίσει το τσιπάκι. Ποτέ δεν ξέρεις όμως...
ΥΓ. Αν συνεχιστεί αυτή η εικόνα, το ηλεκτροσόκ θα γίνει απαραίτητο.