Ένα θηρίο που του αρέσει να χορεύει (και να σουτάρει)

Το παρατσούκλι του Γκερσόν Γιαμπουσέλε στο NBA είναι “The dancing bear”, δηλαδή, η αρκούδα που χορεύει…  Τρεις λέξεις που περιγράφουν, έστω και με αυτόν τον μεταφορικό χαρακτήρα όλα όσα μπορεί να προσφέρει ο Γάλλος παίκτης στις ομάδες του. Μπορεί σε μία πρώτη ανάγνωση να μη φαίνεται, αλλά ακριβώς αυτό το nickname περιγράφει και όσα δυσκολεύεται να κάνει, ή τα αναζητά με μικρότερη συχνότητα…

Ο Γιαμπουσέλε προσγειώνεται στο οικοσύστημα του Παναθηναϊκού από το πιο ελίτ επίπεδο του ευρωπαϊκού μπάσκετ, έστω κι αν τα δυο τελευταία χρόνια αγωνιζόταν στο ΝΒΑ. 

Αν υποθέσουμε ότι απόκτησή του συνδέεται με την ανάγκη του κόουτς Ομπράντοβιτς να πηγαίνει σε σχήματα όπου ο σέντερ ανοίγει αποστάσεις, τότε μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι ο Παναθηναϊκός έχει αποκτήσει έναν παίκτη που μπορεί σε υπερθετικό βαθμό να καλύψει τις απαιτήσεις. Και μάλιστα με τον καλύτερο τρόπο. 

Βέβαια, όπως λατρεύει να κηρύσσει ο Σέρβος κόουτς, το παιχνίδι είναι ζωντανό και σου δίνει μόνο του τις απαντήσεις. Υπό αυτή την έννοια, πόσο μάλλον από τη στιγμή που στον πάγκο των πράσινων θα κάθεται ένας άνθρωπος που ανέκαθεν είχε πολύ καλή σχέση με την καινοτομία, είναι πολύ πιθανό να παρατηρήσουμε πολλά και διαφορετικά πράγματα. Και φυσικά σχήματα. 

Ο Γιαμπουσέλε πάντως, θεωρητικά έχει αποκτηθεί για να καλύψει μία από τις θέσεις των σέντερ στο αρχικό depth chart και από εκεί και πέρα …βλέπουμε. Ο Γάλλος δίνει στον Ζοτς πάρα πολλές επιλογές, versatility λέγεται, στα σχήματα, ανάλογα με τις απαιτήσεις που κάθε παιχνίδι θα παρουσιάζει στην άμυνα, ή την επίθεση. 

Επί της ουσίας, θα ήταν προτιμότερο να μην ασχοληθούμε ιδιαίτερα με όλα όσα έκανε ο Γάλλος στα δύο χρόνια του στο ΝΒΑ, και ιδιαίτερα στο τελευταίο μισό με τους Μπουλς, καθώς ήταν σε μία ομάδα που από νωρίς είχε βγει εκτός κούρσας για μία θέση στα πλέι οφς. Εκτός ένα στοιχείο: Τη ντρίμπλα!

Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΗ ΝΤΡΙΜΠΛΑ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Είτε παίζοντας στο “4”, είτε στο “5”, όπoυ κυρίως αγωνιζόταν στους Μπουλς, το μεγαλύτερο ενδιαφέρον συνοψίζεται στον stretch χαρακτήρα του. Στους Νικς, στα πρώτα 41 ματς της σεζόν είχε μόλις 29.4% στα τρίποντα, αλλά στους Μπουλς, στα επόμενα 26, ολοκλήρωσε με 38.3% κι ένα συνολικό στη σεζόν 35.2%. 

Επιγραμματικά και με κάποια στοιχεία, που δεν τα συναντάμε ποτέ στο ευρωπαϊκό στατιστικό οικοσύστημα: 

Στα 67 παιχνίδια που έπαιξε ο Γάλλος πέρσι:

- Εκτέλεσε το 74.4% των προσπαθειών του με 0 ντρίμπλες!

Το 61% αυτών των προσπαθειών ήταν για σουτ τριών πόντων και το 13% για δύο πόντους. 

- Χρησιμοποιώντας μία ντρίμπλα τελείωσε το 8% των κατοχών του (6.3% για δίποντο και μόλις 1.7% για τρίποντο)…

…και το 9% των κατοχών του, τις τελείωσε με 3 έως 6 ντρίμπλες. 

Προκύπτει, λοιπόν, ότι κατά βάση ο Γιαμπουσέλε στο ΝΒΑ ήταν ένας catch n’ shoot παίκτης κυρίως, ασφαλώς, έξω από τη γραμμή των τριών πόντων. 

Σε αυτό συνηγορεί και το γεγονός ότι το 80.4 των προσπαθειών του το ολοκλήρωσε σε λιγότερα από 2 δευτερόλεπτα, ενώ μόλις το 19.3% σε διάστημα από 2 έως 6 δευτερόλεπτα. 

Πόσο καλός σουτέρ είναι...

Το debate που έχει ανοίξει είναι κατά πόσο τελικά ο νέος παίκτης των πράσινων είναι καλός σουτέρ…. 

Στη Ρεάλ δεν έπεσε ποτέ στα τρία χρόνια του κάτω από 40%, ενώ είχε 46.1% στην αποχαιρετιστήρια, ωστόσο στο ΝΒΑ σούταρε με πιο χαμηλά ποσοστά. Η απάντηση, πέραν των στατιστικών του, συνοψίζεται στο γεγονός ότι: 

• Σουτάρει με τεράστια αυτοπεποίθηση. Όπως ακριβώς και ο Μπάντιο. 

Όταν λοιπόν, ανεξαρτήτως του streaky ή του μη streaky εκτελεστικού προφίλ του, ένας παίκτης δε διστάζει ποτέ να το μπουμπουνήσει, έχοντας κοντά στο 40%, καμία άμυνα έχει το δικαίωμα να μείνει αδιάφορη. 

Άρα, το stretch παιχνίδι, έχει πολύ γερές βάσεις. 

Το versatility στο παιχνίδι του Zοτς

Ο Ομπράντοβιτς δε λειτουργεί θρησκευτικά με βάση τους κανόνες όπως τους γνωρίζουμε.

Το 2002, σε ένα από πιο θριαμβευτικά έπη του Παναθηναϊκού, ολόκληρη τη χρονιά έπαιζε με βασικό σέντερ τον ημίψηλο Ντάριλ Μίντλετον, κλείνοντας πολύ προστατευτικά τα αυτιά του σε κάθε λογής κριτική, ή διαφορετική άποψη μπορεί να ακουγόταν. Αυτό έκρινε σωστό για την ομάδα του, ρίσκαρε με το αμυντικό ριμπάουντ σε πολλά ματς, αλλά στο τέλος δικαιώθηκε πανηγυρικά. Έστω κι αν στο Φάιναλ Φορ χρειάστηκε το μέγεθος και την καλλιτεχνία του Λάζαρου Παπαδόπουλου. 

Ο Σέρβος κόουτς δε χτίζει πεντάδες με τις μεταγραφές που κάνει. Υπογράφει υλικά παικτών, που θα του δώσουν την ευκαιρία να δοκιμάζει ανά πάσα στιγμή διαφορετικές συνταγές. 

Για αυτό και είναι τεράστιο λάθος να συζητάμε από τώρα, ποιος θα ξεκινάει, ποιος θα παίζει πόσο χρόνο, σε ποια θέση κοκ. Στο μπάσκετ του Ζοτς δεν υπάρχουν άβατα, παρά μόνο ένας κανόνας: 2 way παίκτες πια, σε όποιο βαθμό μπορεί ο καθένας να το υποστηρίξει. 

Ο Γιαμπουσέλε έρχεται να του προσφέρει πολλά από αυτά τα υλικά που του  ταιριάζουν. 

Ο Dancing bear όπως τον ονομάζουν στο ΝΒΑ, μοιάζει με ένα πάρα πολυ δυνατό παίκτη, που χρησιμοποιεί τον όγκο του, αλλά στην πραγματικότητα, αυτό το κάνει σε λιγοστές περιπτώσεις. Ο Γιαμπουσέλε είναι περισσότερο ταλαντούχος, με αντίληψη, με κίνηση, με έλεγχο της μπάλας, με ευκινησία, παρά ένα αμετακίνητος όγκος. Και σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζει το bully ball. Κι εδώ έρχεται ένα από τα σχετικά αδύναμα σημεία του….

Ας τα δούμε όλα όμως, αναλυτικά…

Στην επίθεση ο Γκερσόν Γιαμπουσέλε: 

• Επί της ουσίας δεν έχει μειονεκτήματα. Απλά διαθέτει κάποια στοιχεία σε καλύτερο επίπεδο και κάποια άλλα όχι σε τόσο καλό. Το κορυφαίο αθλητικό προσόν του πάντως είναι το άνοιγμα των χεριών του που φτάνει στα 215 εκατοστά… Και του προσφέρει πολλές δυνατότητες. 
• Η λογική του stretch 5 (στις περιπτώσεις που ο Ζοτς τον χρησιμοποιήσει σε αυτή τη θέση), συναντά έναν ταγό της. 
• O Γιαμπουσέλε δεν είναι Pick n Roll παίκτης, Εστω κι αν στην τελευταία χρονιά του στη Ρεάλ είχε 1.500 πόντους/κατοχή, το volume του ήταν μόλις 22 κατοχές στις 249… Δεν περιμένει ο Ζοτς από τον Γάλλο να “βουτάει” βαθιά μετά τα picks ή να παίρνει τις λόμπες και να τις καρφώνει.
• Είναι, αντιθέτως, ξεκάθαρα ένας Pick n’ Pop ψηλός που μπορεί με αυτόν τον τρόπο να δημιουργήσει προβλήματα σε κάθε άμυνα με τo range που διαθέτει και την αυτοπεποίθηση με την οποία εκτελεί. 
• Έως ένα βαθμό, μπορεί να υπηρετήσει το Short Roll, καθώς μπορεί να μην είναι σπουδαίος πασέρ, αλλά όταν διδαχθεί και ξέρει ποιες επιλογές έχει χωρίς να χρειαστεί να παίξει με το ένστικτο, είναι πιθανό να μη λαθέψει. 
• Όσο κι αν φαίνεται παράξενο λόγω του όγκου του είναι ένας παίκτης που τελειώνει παρά πολλές φάσεις στον αιφνιδιασμό. 

Την πρώτη χρόνια του με τη Ρεάλ στην Ευρωλίγκα είχε

- 53 κατοχές από τις 399 συνολικά στο transition (3η πιο δημοφιλής σε αυτόν επίθεση με 1.170 πόντους/κατοχή, που αξιολογείται στα όρια του μέσου όρου)

Τη δεύτερη χρονιά είχε:

- 42 από τις συνολικά 256 κατοχές του στο transition (επίσης 3η πιο δημοφιλής σε αυτόν επίθεση με 1.054 πόντους/κατοχή, που αξιολογείται ως κάτω του μετρίου)

Την τρίτη χρονιά είχε:

- 41 από τις συνολικά 221 κατοχές του στο Transition με 1.195 πόντους/κατοχή (στα όρια του μέσου όρου), αλλά αυτή τη φορά ήταν ο 2ος πιο δημοφιλής σε αυτόν τρόπος επίθεσης. 

Περισσότερο χορευτής, παρά ...παλαιστής

• Και φτάνουμε στο post up παιχνίδι εκεί όπου ο Γιαμπουσέλε σπανίως θα χρησιμοποιήσει τη δύναμή του, παρά, σχεδόν πάντα, την τεχνική του. Από το αριστερό post, τις περισσότερες φορές θα αναζητήσει τον διάδρομο από την base line (καθώς εκεί τον οδηγεί και η άμυνα), όπου μοιάζει να ανασαίνει καλύτερα, χρησιμοποιώντας την ευκινησία του και τις προσποιήσεις του. Αν για οποιοδήποτε λόγο πάρει διάδρομο προς το κέντρο της ρακέτας θα τελειώσει συνήθως τη φάση με χουκ, αλλά σχεδόν καθόλου δυναμικά. Από το δεξί post up αρκετές φορές, θα προτιμήσει να κάνει ένα mid range, μετά από ένα ραχιαίο πίβοτ για να βρεθεί με πρόσωπο στο καλάθι. Στο Post Up o Γιαμπουσέλε, που την τελευταία χρονιά του στη Ρεάλ είχε 1.219 πόντους/κατοχή (ελίτ) σε μόλις 32 κατοχές ωστόσο, δε θα παίξει σχεδόν ποτέ με τη δύναμη του, αλλά με την ικανότητά του να κινείται στο χώρο. 
• Δεν είναι κατεξοχήν επιθετικός ριμπάουντερ (στο 2024 εξασφάλισε μόλις το 5.4% των διεκδικούμενων ριμπάουντ), αλλά στην άμυνα, όταν βρεθεί κοντά στο κέντρο των εξελίξεων έχει τα αθλητικά προσόντα να δίνει λύσεις (17.4% των διεκδικούμενων αμυντικών πήρε στη Ρεάλ το 2024). 
• Δεν είναι κακός στην close out επίθεση κάτι που οφείλεται στον καλό χειρισμό που έχει στη μπάλα και την ικανοποιητική για τον όγκο του ταχύτητα. 
• Αν και γενικά κινείται με οικονομία δυνάμεων στην επίθεση, διαβάζει πολύ καλά τους ανοιχτούς χώρους και βάζει την απαιτούμενη ενέργεια όταν χρειάζεται για να προσφέρει στην ομάδα του πόντους από κοψίματα μακριά από τη μπάλα (είχε το εκπληκτικό 1.571 πόντους/κατοχή στη Ρεάλ αλλά σε μόλις 21 κατοχές στην Ευρωλίγκα)
• Στην άμυνα δίνει τη δυνατότητα στον προπονητή του να δοκιμάσει διαφορά σχήματα, αλλά και να μαρκάρει μακριά από το καλάθι, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι ακριβώς ελίτ. Δεν είναι. 
• Του αρέσει πάρα πολύ να ανοίγει το παιχνίδι από τις γωνίες (όπου συχνά στεκόταν παίζοντας ως “4” στη Ρεάλ) αλλά και στις 45 μοίρες. Θα σουτάρει ωστόσο από παντού χωρίς τον παραμικρό δισταγμό. 

Τα average ή τα below average

• Δεν αποζητά ιδιαίτερα τις επαφές (Dancing Bear, που λέγαμε) ούτε στο αμυντικό ούτε στο επιθετικό παιχνίδι του. Θα τον δούμε πολλές φορές να βάζει τη μπάλα στο παρκέ, αλλά τα τελειώματά του τις περισσότερες φορές είναι πιο πολύ τεχνικά, παρά δυναμικά. Προσπαθεί χορευτικά να βρει τους χώρους στα περάσματά του και όχι να τους δημιουργήσει με τον όγκο του
• Έχει σπουδαία fundamentals αλλά μέχρι τώρα δεν έχει αποδειχθεί ως σούπερ χειριστής της πάσας, ειδικά σε πιο περίπλοκες φάσεις. Σπάνια θα κάνει λάθος σε καθαρές, έστω και δύσκολες πάσες (low post, ή λόμπες προς τον ψηλό)
• Παίζει με δύναμη, αλλά όχι τόση σκληράδα
• Οι αριθμοί δείχνουν ότι στη low post άμυνα είναι καλός επιτρέποντας 0,833 πόντους/κατοχή, αλλά με εξίσου δυνατούς, ή κινητικούς ψηλούς, είναι πολύ πιθανό να μείνει πίσω. Αυτονόητο είναι ότι με πολύ ψηλότερους παίκτες από τον ίδιο, θα αντιμετωπίσει πρόβλημα. 
• Μπορεί να παίξει Iso άμυνα σε κοντύτερους παίκτες, αλλά τα πλάγια βήματά του δεν είναι τόσο γρήγορα. 
• Κάποιες, λιγοστές φορές, έχει ένα θέμα με την απόφασή του. Σουτάρει όταν πρέπει να βάλει τη μπάλα στο παρκέ για να περάσει, και προσπαθεί να διεισδύσει όταν έχει ορθάνοιχτο πεδίο για να σουτάρει. 
• Δεν είναι κακός slasher τις στιγμές που αποφασίζει να επιτεθεί με ντρίμπλα (απ’όπου σπανίως σουτάρει), αλλά δεν είναι και δημιουργός. Ούτε από το Post. 

Ο Παναθηναϊκός με τον Γιαμπουσέλε απέκτησε έναν παίκτη που με βάση και το συμβόλαιο του έρχεται στην Ευρώπη για να κυριαρχήσει. Δεν είναι ρολίστας. Είναι go to guy. Του αρέσει να κάνει θόρυβο, να είναι πρωταγωνιστής και σε μία ομάδα γεμάτη από σταρ, αυτό θα χρειαστεί και λίγο κοντρόλ, το οποίο δε θα είναι πρόβλημα.