Το μεγάλο μάθημα αυτής της διακοπής

H όποια πικρία μένει μετά το ματς της Εθνικής με την Ολλανδία, σαφώς και έχει να κάνει με τον τρόπο που ήρθε η ισοπαλία. Και με τη Βραζιλία των Ρονάλντο, Ριβάλντο και Ροναλντίνιο να έπαιζε, αφού προηγήθηκε με 2-0 και τελικά ήρθε ισόπαλη, θα έμενε η γεύση της χαμένης ευκαιρίας. Παρότι σαν σενάριο, προφανώς και θα το «αγόραζαν» όλοι πριν το ματς, αλλά και ως αποτέλεσμα, ήταν δίκαιο.

Ήταν ίσως το πρώτο παιχνίδι στο οποίο έγινε ξεκάθαρο πόσο απαιτητικός είναι ο συγκεκριμένος κύκλος αγώνων. Μέσα σε μόλις μία εβδομάδα, η Εθνική έπαιξε με Σερβία, Γερμανία και Ολλανδία, ταξιδεύοντας από την Αθήνα στο Βελιγράδι, από εκεί στο Άουγκσμπουργκ και μετά πίσω στη Θεσσαλονίκη. Οπότε όταν ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς λέει πως δεν υπάρχει χρόνος ούτε για προπόνηση, παρά μόνο για ανάλυση και βίντεο, έχει δίκιο.

Απέναντι στους Ολλανδούς, ξεκίνησε με αυτοπεποίθηση πως μπορεί να τους κάνει ζημιά. Ακόμα και όταν «έχασε» τον Τζόλη, ο Γιοβάνοβιτς συνέχισε να δικαιώνεται για τις επιλογές του: μπήκε στο ματς ο Μασούρας, «έφτιαξε» το γκολ του Ιωαννίδη και πριν τελειώσει το ημίχρονο, οι ρόλοι άλλαξαν και οι δυο τους υπέγραψαν το 2-0. Το λες και «κάρμα».

Και τι δεν άκουσε ο Φώτης Ιωαννίδης μετά τη χαμένη ευκαιρία απέναντι στη Γερμανία, λες και είναι ο πρώτος ή ο τελευταίος επιθετικός που αστοχεί από καλή θέση. Όσον αφορά στον Γιώργο Μασούρα; Είναι μέλος της «παλιάς φουρνιάς», της όχι τόσο εμπορικής. Μετά τις φοβερές εμφανίσεις και το γκολ του Κουρμπέλη, λοιπόν, τη «χρυσή αλλαγή» του Μασούρα και τον καθοριστικό Ιωαννίδη απέναντι στην Ολλανδία, αν και αυτά τα ματς στη League A του Nations League δεν φανούν αρκετά για να γίνει αντιληπτό πως μία Εθνική υπάρχει, με νέους και παλιούς, και με αυτή θα πορευτούμε γιατί τους χρειαζόμαστε όλους και αποδεικνύουν πως έχουν να δώσουν, δεν ξέρω τι θα «κλείσει» οριστικά αυτή τη συζήτηση, κυρίως στα social media.

Η συγκεκριμένη διαδικασία αποδεικνύει πως η Εθνική Ελλάδας προχωρά. Μέσα σε αυτή τη διετία έχει ιστορικές νίκες για να θυμάται, κοιτάζει στα μάτια παραδοσιακές δυνάμεις, αποκτά ταυτότητα και φυσικά, έχει πολύ μέλλον μπροστά της. Όσον αφορά στις λύσεις, δυστυχώς, δεν είναι ακόμα στο επίπεδο της Ολλανδίας, που για να γυρίσει ένα ματς, πέρασε ως αλλαγή στο 46' παίκτες όπως ο Ράιντερς, ο Λανγκ και ο Χράφενμπεργκ.

Όσα περνούν από τα χέρια της, όμως, προσπαθεί να τα διορθώσει. Γιατί αν υπάρχει κάποιο ψεγάδι από την εμφάνιση απέναντι στους Ολλανδούς, ήταν κάποια ατομικά λάθη, τα οποία πληρώσαμε ακριβά στα προκριματικά για το Μουντιάλ και στα ματς με Σερβία και Γερμανία δεν εμφανίστηκαν. Αυτή τη φορά, ίσως να ήταν και προϊόν κόπωσης, βέβαια. Και φυσικά, η κυκλοφορία της μπάλας είναι επίσης ένα ζητούμε, αλλά κληθήκαμε να την αντιμετωπίσουμε και με τη Γερμανία. Απλώς ορισμένες φορές και για κάποια χρονικά διαστήματα, ειδικά με τέτοιους αντιπάλους, έτσι θα είναι. Όπως είπαν Γιοβάνοβιτς και διεθνείς: «Πρέπει να μάθουμε να υποφέρουμε». Και μακάρι να «παίξει» πολύ αυτό το μότο, γιατί εκτός του ότι θα σημαίνει πως αντιμετωπίζουμε σπουδαίες ομάδες, άρα βρισκόμαστε πλάι σε αυτές, είναι και κάτι που μπορεί να σε πάει μακριά.