Ασκήσεις ψυχραιμίας

Ήταν σαν να βλέπεις το ίδιο έργο σε επανάληψη. Όπως τον Οκτώβριο του '25, που το Χάμπντεν Παρκ αποδοκίμαζε την εθνική ομάδα της Σκωτίας, αλλά με κάποιον μαγικό τρόπο, κέρδισε και μάλιστα με 3-1. Όπως λίγες ημέρες αργότερα, που μετά από 20' με τρεις κλασικές ευκαιρίες για το προβάδισμα στο Πάρκεν της Κοπεγχάγης, οι Δανοί ήταν εκείνοι που πήγαν στα αποδυτήρια με το 3-0 υπέρ τους.

Όσο κυλούσε το ματς με τη Σερβία, άρχιζες να απορείς σε τι μεταφυσικό θα πρέπει να στραφείς κι αυτή τη φορά για να βρεις εξήγηση. Η εικόνα της Ελλάδας ήταν τόσο ανώτερη από αυτή της Σερβίας, από τη στιγμή που δέχθηκε το γκολ από τον Ζίβκοβιτς κι έπειτα. Αντέδρασε, είχε δοκάρι, ευκαιρίες, δεν τα έχασε, συνέχισε να αναπτύσσεται ορθολογικά και στο τέλος, δικαιώθηκε. Αρχικά με το γκολ του Τζόλη, ύστερα με το buzzer beater του Δουβίκα, αλλά και με το ρίσκο του Ιβάν Γιοβάνοβιτς να κυνηγήσει το ματς με ό,τι διέθετε στον πάγκο.

Ας είμαστε ειλικρινείς. Αυτά τα προκριματικά που πέρασαν, μετά την υπερβολική αυτοπεποίθηση του προηγούμενου Nations League, «φούσκωσαν» τον κόσμο με ανασφάλειες. Πέρασαν, όμως, και το τέλειο σενάριο για να μείνουν πίσω και να χαράξει μια νέα αρχή, ήταν αυτό που έπαιξε το βράδυ της Πέμπτης στο «Μαρακανά» του Βελιγραδίου.

Η Εθνική έκανε το ιδανικό ξεκίνημα σε μία διοργάνωση με τεράστια σημασία, από πλευράς πρεστίζ, μέτρησης δυνάμεων, ενώ στα πιο «χειροπιαστά», είναι ικανή να της εξασφαλίσει ένα σαφώς πιο βατό δρόμο προς το EURO του 2028. Πριν την πρεμιέρα, ήξερε πως πρέπει να βάλει από κάτω της στη βαθμολογία του ομίλου τη Σερβία. Μετά την πρεμιέρα έχει κάνει ένα μεγάλο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά όπως δήλωσε και ο Βαγγέλης Παυλίδης μετά το ματς, στους εκπροσώπους του Τύπου στη μικτή ζώνη: «Ας αφήσουμε τα μαθηματικά».

Ας ησυχάσει με τρόπο φυσικό. Μέσα στο γήπεδο, όπου είναι ικανή για πολύ ωραία πράγματα, έχοντας -προφανώς- και τις αδυναμίες της. Αυτές που έφεραν το 1-0 για τους Σέρβους, στιγμές ανησυχίας, αλλά και την τεράστια επέμβαση του Τζολάκη λίγο πριν το γκολ της ανατροπής. Το αστείρευτο ταλέντο επιθετικά, η τριάδα γκολκίπερ που πολλοί θα ζήλευαν, οι λύσεις στα μπακ και στο κέντρο της άμυνας, συνυπάρχουν με «ανοικτά ζητήματα», με χαρακτηριστικότερο την έλλειψη εναλλακτικών στον άξονα. Κι εκεί, ας θυμηθούμε πως όλοι χρειάζονται.

Ο Δημήτρης Κουρμπέλης, της «παλιάς φουρνιάς» που πια δεν μοιάζει τόσο γοητευτική με τη νέα, έκανε ένα απίστευτο ματς: 43/44 πάσες στο αντίπαλο μισό, 27/28 στο μισό της Ελλάδας, 7/7 μακρινές μπαλιές και κυρίως, τρεις πάσες κλειδιά. Παράλληλα, είχε επτά επανακτήσεις της μπάλας, 4/5 μονομαχίες και πολλά χιλιόμετρα. Σε όλες τις πλατφόρμες που συγκεντρώνουν στατιστικά, πήρε υψηλότερη βαθμολογία από κάθε παίκτη της «γαλανόλευκης», ενώ δεν αναδείχθηκε MVP του ματς, μόνο και μόνο γιατί ο Βάνια Μιλίνκοβιτς-Σάβιτς, ο γκολκίπερ των Σέρβων δηλαδή, βάλθηκε να μας τρελάνει.

Συμπέρασμα της βραδιάς; Ψυχραιμία. Σαν αυτή που έβγαλαν οι διεθνείς, όταν τα πράγματα μες το ματς δεν τους έβγαιναν. Σαν αυτή που χρειάζεται γιατί σε αυτή την προσπάθεια, όλοι έχουν να δώσουν, και νέοι και παλιοί. Σαν αυτή που χρειάζεται από όλους, κόσμο και ΜΜΕ, γιατί μετά το βράδυ της Πέμπτης, δεν θέλουμε πολύ ως λαός, ώστε από το «τελευταίοι θα βγούμε» να φτάσουμε εν μία νυκτί, στο «θα τερματίσουμε πρώτοι στον όμιλο».

Ψυχραιμία κι ας είναι στο DNA μας η υπερβολή, και στα καλά και στα άσχημα.