Γιατί έπαψες ομάδα του Μεντιλίμπαρ να θυμίζεις...

Ναι, αν μετρούσε η γκολάρα του Γιαζίτζι στις καθυστερήσεις των καθυστερήσεων του ντέρμπι, τώρα μπορεί να κάναμε άλλη κουβέντα. Η ουσία, όμως, δεν αλλάζει. Σε ένα παιχνίδι που ο Ολυμπιακός γνωρίζει ότι με νίκη πατάει μόνος πρώτος στην κορυφή της βαθμολογίας, μετά το 0-0 της Τούμπας, επιτρέπει στους «καμικάζι» του Νίκολιτς να του κλέψουν το τρίποντο με μία τελική και να τον στέλνουν στο -5, από την πρεμιέρα των PlayOffs. 

Δεν είναι αυτή ομάδα του Μεντιλίμπαρ ούτε κατά προσέγγιση...

Κακά τα ψέματα, ακόμη κι αν το VAR και ο Στίλερ δεν ακύρωναν τον κεραυνό του Τούρκου μπαλαντέρ, η εικόνα του Ολυμπιακού και σε αυτό το ντέρμπι μόνο ομάδα του Μεντιλίμπαρ δεν θυμίζει... Κι επειδή σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση, οι «ερυθρόλευκοι» έβαλαν στη διαδικασία τον κόσμο τους να είναι στο ίδιο έργο θεατής. Το ίδιο είδαν στο 0-1 με τον ΠΑΟ, το ίδιο είδαν στο 0-2 από τον ΠΑΟΚ για το Κύπελλο, γενικά το ίδιο έργο βλέπουν σε όλα τα ντέρμπι. 

Στη Νέα Φιλαδέλφεια ισοφάρισαν με πέναλτι στην τελευταία φάση, χθες έκαναν κάτι ανάλογο, έστω κι αν το γκολ δεν μέτρησε, αλλά και να μετρήσει θα βλέπαμε το δέντρο κι όχι το δάσος. Δεν είναι αυτός ο Ολυμπιακός του Μεντιλίμπαρ. Αυτό που δεν καταπίνεται με τίποτα δεν είναι η ήττα. Μια ήττα σε τέτοιο ματς μπορεί να έρθει ακόμη και με μία τελική, όπως αυτή που βρήκε η ΑΕΚ με τον Κοϊτά, από το λάθος επιπολαιότητας του Ρέτσου που δεν κατάφερε να γλιτώσει ο Ντάνι Γκαρθία. 

Ολοι κατώτεροι των περιστάσεων και στο... ίδιο έργο θεατές

Αυτό που δεν τρώγεται είναι να έρχεται η ΑΕΚ στο Φάληρο και να είναι αυτή η ομάδα που δαγκώνει περισσότερο για να πάρει το τρίποντο. Σε κάθε μονομαχία οι γηπεδούχοι μάτωναν για να πάρουν τη μπάλα. Δεν βρήκαν μια καθαρή ευκαιρία σε όλο το ματς. Γύρω γύρω όλοι και να μην ξέρουν τι να κάνουν τη μπάλα. Ολες οι σέντρες στο πρώτο δοκάρι. Κι όλα αυτά, βέβαια, δεν θα είχαν συμβεί αν τα βαριά όπλα του Ολυμπιακού στέκονταν στο ύψος των περιστάσεων. Ο Ελ Καμπί φάνηκε σε μία φάση, ο Ταρέμι σε κάποιες μονομαχίες και την πάσα στο άστοχο σουτ του Μαροκινού στο πρώτο μέρος. 

Ο Ποντένσε συνήθως τράκαρε πάνω στους αντιπάλους του, ο Ζέλσον έμεινε στα ρηχά, ο Εσε επηρεασμένος από τον τραυματισμό του, ο Ντάνι Γκαρθία ολίγη από γιουβέτσι. Ο Ροντινέι εκτός φάσης στο γκολ, ο Ρέτσος έδωσε την ευκαιρία στον Περέιρα να διανύσει το μισό γήπεδο και να δημιουργήσει το γκολ που έκρινε τον αγώνα. Πιρόλα και Μπρούνο είχαν πιο σοβαρή παρουσία, αλλά μέχρι εκεί...

Ο Ολυμπιακός δείχνει να έχει αδειάσει. Μηδέν φρεσκάδα, χαλασμένα μυαλά, κακές επιλογές διαρκώς, όχι μόνο από τους βασικούς, αλλά και από τις ρεζέρβες. Πάσες στα τρία μέτρα και να μη βρίσκουν στόχο, απέναντι σε ένα σύνολο με σαφώς κατώτερο ταβάνι από πλευράς ποιότητας που όμως, ακολούθησε το πλάνο του κατά γράμμα, με παίκτες... ορκισμένους να το υπηρετήσουν. 

Οταν στο «Καραϊσκάκης» ο αντίπαλος δεν νιώθει ότι ο Ολυμπιακός θα τον αρπάξει από το λαιμό, συνήθως το σκορ είναι μακριά από τις προσδοκίες των γηπεδούχων. Οι περσινοί νταμπλούχοι δεν θυμίζουν σε τίποτα την περσινή ομάδα, ενώ είναι απορίας άξιο πως ούτε σε ένα ντέρμπι δεν έπιασαν απόδοση ανάλογη με εκείνη των αγώνων του Champions League.

Από εκεί που υποκλίνονταν στο Φάληρο, τώρα βγάζουν νύχια...

Αλλα ματς -δεν λέω-, αλλά πως στην Ευρώπη μπορείς να βγάλεις τέτοιο ρυθμό και τέτοιες εντάσεις και στην Ελλάδα η ομάδα μοιάζει με κάρο που δεν μπορεί να βγει από τη λάσπη; Μιλάμε για ένα σύνολο που έκανε πολύ κόσμο να υποκλιθεί στο γήπεδό της, δεν έβλεπε κανέναν πέρυσι στα ντέρμπι και τώρα... αγκομαχάει να ισοφαρίσει. Το έκανε στη Λεωφόρο και στη Νέα Φιλαδέλφεια. Πήγε να το κάνει και χθες, αλλά δεν...

Είναι, επίσης, απορίας άξιο πως ενώ ξέρεις ότι δεν πρέπει να φας γκολ γιατί αν το φας πολύ σπάνια φτάνεις σε ανατροπή, πέφτεις πάλι στην ίδια παγίδα. Μία, δύο, τρεις, νισάφι... Δεν γίνεται να σε κάνει ό,τι θέλει για ένα ημίχρονο ο Κοϊτά, για άλλο ένα ο Μάριν κι εσύ να εμφανίζεσαι ως ζαλισμένος στο γήπεδο. Ο Στίλερ άφησε το παιχνίδι να εξελιχθεί. Δεν είπε «όχι» στις σκληρές μονομαχίες. Αυτό θεωρητικά ευνοεί τον γηπεδούχο. Αυτή τη φορά ευνόησε τον φιλοξενούμενο, επειδή έπαιξε για... θάνατο σε ένα γήπεδο που είχε ηττηθεί στις πέντε προηγούμενες επισκέψεις του με συνολικό σκορ 15-1. 

Το ακόμη χειρότερο είναι πως δεν φαίνεται φως στην άκρη του τούνελ. Δεν είναι ότι έπαιξες και δεν σε πήγε η μπάλα. Είναι πως ό,τι κι αν κάνεις δεν μπορείς και τελικά γίνεσαι... έρμαιο στα νύχια των ανταγωνιστών σου. Τόσο καιρό περιμένουμε να γυρίσει το τσιπάκι, δεν γυρίζει με τίποτα. Κι όταν το εύκολο γκολ τελευταία το έχει ο Γιαζίτζι, αν μη τι άλλο, αυτό καταδεικνύει και το μέγεθος του προβλήματος. 

Υ.Γ. Με έξι τελικές σε όλο το ματς και μία στην εστία, με τα Xgoals στο 0,22 πως να νικήσεις; Στην καλύτερη περίπτωση, δεν χάνεις...