Η αγάπη θα παύσει για 90 λεπτά: Γιατί οι Σενεγαλέζοι και οι Μαροκινοί υποστηρίζουν ο ένας τον άλλον;
Και να πως τα έφερε η ζωή που αυτή τη φορά οι Σενεγαλέζοι θα θέλουν οι Μαροκινοί να χάσουν και οι Μαροκινοί θα εύχονται κακό να έβρει τους Σενεγαλέζους.
Από την πρώτη μέχρι την προτελευταία ημέρα η εικόνα στις εξέδρες ήταν σαφέστατη. Απεριόριστο χρώμα σε μία εντυπωσιακή παλέτα, όμορφες γυναίκες, ωραίοι άνδρες, ασταμάτητος χορός, djembe σε τρελούς ρυθμούς, τραγούδι και σημαντικές προσωπικότητες. Όπως ο «σύγχρονος Λουμουμπα», πιθανότατα μια από τις μεγαλύτερες φιγούρες στα γήπεδα παγκοσμίως αυτή τη στιγμή -ίσως και την επόμενη.
Επίσης, μέχρι και την προτελευταία μέρα μια ξεχωριστή συνθήκη επικρατούσε στις κερκίδες. Κάθε φορά που έπαιζε η Σενεγάλη, οι Μαροκινοί που βρίσκονταν στο γήπεδο ήθελαν πάση θυσία η Σενεγάλη να νικήσει. Μέχρι την προτελευταία μέρα εκφράζονταν με αίσθημα υπέρ της. Αντίστοιχα, μέχρι την προτελευταία μέρα, όλο και ένα τσούρμο Σενεγαλέζων θα βρισκόταν κάπου εκεί κοντά για να υποστηρίξουν το Μαρόκο στις αγωνιστικές του δράσεις.
Ώσπου, φθάνει η τελευταία μέρα του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής και το Μαρόκο θα αντιμετωπίσει τη Σενεγάλη στον μεγάλο τελικό, το βράδυ (21:00) της Κυριακής (18 Ιανουαρίου). Πλέον δεν γίνονται… εκπτώσεις στο συναίσθημα. Θα είναι η πρώτη φορά που οι Μαροκινοί θα θέλουν η Σενεγάλη να χάσει και οι Σενεγαλέζοι θα θέλουν το Μαρόκο να ηττηθεί.
Γιατί όμως στη διαδρομή οι δυο χώρες φανατικά υποστήριζαν η μια την άλλη. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό ανάμεσα σε δυο χώρες. Η Σοβιετική Ένωση υποστήριζε την Κούβα και αντιστρόφως, για τους λόγους τους. Η Τζαμάικα την Αιθιοπία και τούμπαλιν, για τους δικούς τους. Και η Ελλάδα την Κύπρο για το 12άρι στην Eurovision.
Το πολιτικό παρελθόν που συνδέει...
Δεν είναι γείτονες. Δεν συνορεύουν. Αν θέλει κανείς να περπατήσει από το Μαρόκο στη Σενεγάλη θα πρέπει να προσπεράσει τους βεδουίνους της Δυτικής Σαχάρας και καθ' ύψος την Μαυριτανία. Ένα στοιχείο που θα μπορούσε να συνδέει τους δύο λαούς είναι η θρησκεία και η πίστη στο Ισλάμ από την συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων. Δεν είναι αυτό όμως το στοιχείο που τους κάνει σχεδόν αδελφοποιημένους. Η σύνδεση της Σενεγάλης με το Μαρόκου είναι αλλουνού Βασιλιά ευαγγέλιο.
Η στενή σχέση ανάμεσα στη Σενεγάλη και το Μαρόκο ανάγεται στην περίοδο μετά την ανεξαρτησία των δύο χωρών. Η μαροκινή μοναρχία και ιδιαίτερα ο βασιλιάς Χασάν Β’, ο οποίος είχε τον έλεγχο από το 1961 μέχρι τον θάνατό του (το 1999) αντιμετώπισε τη Σενεγάλη ως στρατηγικό ισότιμο εταίρο. Αυτό είχε ιδιαίτερη σημασία σε μια εποχή που πολλές αφρικανικές χώρες αγωνίζονταν ακόμη να αναγνωριστούν και να ληφθούν σοβαρά υπόψη στη διεθνή σκηνή.
Ο Χασάν Β΄ και ο πρώτος πρόεδρος της Σενεγάλης, μα και σπουδαίος ποιητής, Λεοπόλντ Σεντάρ Σενγκόρ, μοιράζονταν έναν βαθύ αμοιβαίο σεβασμό -παρά το γεγονός ότι ο Σενγκόρ ηγέτης ήταν Χριστιανός.
Υπήρξε μία από τις πλέον σεβαστές πνευματικές και πολιτιστικές μορφές της Αφρικής, την ίδια ώρα που ο Χασάν Β΄ έβλεπε τη Σενεγάλη ως γέφυρα ανάμεσα στη Δυτική και τη Βόρεια Αφρική, αλλά και τον αραβικό κόσμο. Η προσωπική σχέση των δύο ηγετών συνέβαλε καθοριστικά στη δημιουργία μακροχρόνιας εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο χωρών. Και ο λαός που ειδικά στις μοναρχίες και στις δικτατορίες «επιβάλλεται να μάθει ιστορία». ακολούθησε αυτό το επίκτητο αίσθημα αγάπης. Αλλά η αγάπη ποτέ δεν έκανε (μεγάλο) κακό.
Το Μαρόκο λοιπόν, στήριξε με συνέπεια τη Σενεγάλη σε αφρικανικούς και διεθνείς θεσμούς. Υπερψήφισε προτάσεις της, έκανε καταγγελίες για να βρει το δίκιο της, ακόμη και την περίοδο που αντιμετώπιζε τις δικές της περιφερειακές προκλήσεις, το Μαρόκο επένδυσε διπλωματικά και οικονομικά στη Σενεγάλη για να πάρει μία πιο δυναμική θέση στη Δυτική Αφρική. Αυτή η στήριξη συνέβαλε στη διαμόρφωση μιας ανθεκτικής συμμαχίας, η οποία συνεχίζει να καθορίζει τις διμερείς σχέσεις μέχρι και σήμερα.
Η ιστορική αυτή σύνδεση φάνηκε ξεκάθαρα στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022. Ένα στιγμιότυπο με έναν Μαροκινό φίλαθλο να χορεύει μαζί με τους Σενεγαλέζους οπαδούς, την επονομαζόμενη «12η Γκαΐντε», έγινε viral στο διαδίκτυο.
Έμοιαζε τόσο φυσικό οι δύο πλευρές να συμμαχούν και στις κερκίδες που για αρκετούς ήταν έως και παράξενο. Συνέβη χωρίς σενάριο, δεν ήταν στημένο, απλώς δύο ποδοσφαιρικές κουλτούρες που ήδη καταλάβαιναν η μία την άλλη, μοιράζονταν τη χαρά στη μεγαλύτερη σκηνή του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.
Καθώς το Μαρόκο φιλοξενεί το Κύπελλο Εθνών Αφρικής (AFCON) του 2025 και ήδη φθάσαμε λίγες ώρες πριν τον τελικό της Κυριακής (18 Ιανουαρίου), αυτή η ενότητα εκφράστηκε ξανά. Στους δρόμους, των πόλεων και μέσα στα γήπεδα. Μόνο που τώρα κρίνεται το τρόπαιο και για 90 λεπτά (συν τις όποιες καθυστερήσεις) οι σφετεριστές του από «αδέλφια» θα γίνουν αντίπαλοι.
