Η αγέλη είχε πράσινα δόντια

Ο Αταμαν και οι συνεργάτες του, στον δεύτερο τελικό κόντρα στον Ολυμπιακό, έκαναν all in! Και τα έπαιξαν όλα για όλα. Εκδηλώνοντας βαθιά πίστη στον εγωισμό και την προσωπικότητα των παικτών τους, μα ταυτόχρονα αναθέτοντας σε αυτούς ευθύνες! Αυτές που δεν μπορεί να κουβαλάει πάντα ο προπονητής. 

Το πλάνο του κόουτς Αταμαν ήταν ένα μείγμα μπασκετοσύνης, (έχοντας ως κριτήριο τα δυνατά και τα αδύνατα στοιχεία του αντιπάλου) με ισχυρή δόση από τσίμπημα του εγωισμού.  

Αν σώνει και καλά πρέπει να εστιάσουμε σε δύο στοιχεία που έπαιξαν καθοριστικά ρόλο στην ισοφάριση της σειράς σε 1-1, πλην φυσικά του προσωπικού ρεσιτάλ του Χέινς Ντέιβις, αυτά είναι: 

1. Η ευθύνη που ανέλαβαν όλοι οι παίκτες να φέρουν εις πέρας τη σκέψη του κόουτς Αταμαν που επέβαλε σε όλους να επιχειρούν το σπάσιμο των σκριν σε πρώτο χρόνο. Ανελέητο κυνήγι, στη μπάλα, ή μακριά από αυτή. Και σχεδόν κανένα under… Oύτε στον Γουόκαπ… Ο Αταμαν ειχε ένα σχέδιο: Να μην φανεί παθητική η άμυνα της ομάδας του σε κανένα σημείο. Ούτε στους πιο προφανείς στόχους (Γουόκαπ, Παπ). Η επιθετικότητα στην άμυνα, εξελίχθηκε από το πρώτο λεπτό και ο Παναθηναϊκός έστελνε το μήνυμά του για ένα παιχνίδι σκληρών επαφών, όπου κάθε είδους βοήθεια θα ερχόταν αποκλειστικά σε δεύτερο χρόνο. Οι παίκτες του Αταμαν ανέλαβαν την προσωπική ευθύνη και την έφεραν εις πέρας. Είτε ο αντίπαλος χειριστής ήταν ο Φουρνιε, είτε ο Γουόκαπ, είτε ο Τζόζεφ ή ο Λαρεντζάκης… Είτε ο Βεζένκοφ έπαιρνε σκριν μακριά από τη μπάλα, είτε ο Φουρνιέ δεχόταν τα δικά του pin down ή stagger, η λογική ήταν: Όλα τα σκριν, σε πρώτο επίπεδο να σπάνε! Κι έσπαγαν. Μαζί με τα κορμιά που έπεφταν. Ο Ολυμπιακός έχασε την ανάσα του και ο Παναθηναϊκός κέρδισε τη δική του. Δύναμη, κορμιά κι ενέργεια ήταν το ισχυρότερο κεφαλαιό του σε αυτό το ματς. 
2. Οι βοήθειες στα roll που δίνονταν από τις 45 μοίρες και η συμπεριφορά των παικτών που έρχονταν από την αδύνατη πλευρά να ανακόψουν την πορεία προς το καλάθι των rollers ή όποιου τέλος πάντων ήθελε να δημιουργήσει ρήγμα με την κίνηση του χωρίς τη μπάλα. Εικόνες, που καθόλη τη διάρκεια της χρονιάς αποτύπωναν το πρόβλημα του Παναθηναϊκού στην άμυνα, με τους παίκτες που μετά το roll του ψηλού, έβλεπαν τα τρένα να περνούν και τους ψηλούς να κινούνται χωρίς να τους ακουμπάει άνθρωπος, στο T-Center to βράδυ της Παρασκευής, δεν επαναλήφθηκαν. Αντιθέτως η σωστή εφαρμογή τους αυτή τη φορά αποτέλεσμα έναν από τους πιο σημαντικούς πυλώνες της άμυνας. Ακόμα και ο Ναν ή ο Οσμάν, έβαζαν πόδια γερά, σώματα με δύναμη, για να μη βρει εύκολο μονοπάτι ο roller προς το καλάθι. Κι αν δεν προλάβαιναν για οποιοδήποτε λόγο, έβαζαν χέρια.

Η αγέλη αυτή τη φορά φορούσε πράσινα!

Ο Ολυμπιακός όταν είδε τον Τολιόπουλο να απειλεί την κυριαρχία του, χάθηκε. Στο πρώτο ημίχρονο ήταν καλύτερος μεν, αλλά είχε σκοράρει μόνο 30 πόντους. Σε είκοσι λεπτά. Μάλλον δεν είχε καταλάβει ότι η δυστοκία του Παναθηναϊκού τον κρατούσε ζωντανό και όχι η δική του μαεστρία. Που σε κάποιες φάσεις ήταν εκεί, ειδικά όταν η μπάλα ακουμπούσε στο short roll του Μιλουτίνοφ, ή σε κάποιες μαγικές συνεργασίες του Βεζένκοφ (με κίνηση ή κλειδώματα στο ζωγραφιστό) με τον Γουόκαπ. Αλλά δεν ήταν αρκετά. Ακόμα και το ανελέητο σφυροκόπημα στον Σορτς, πάνω στον οποίο γινόταν το on και το off ball παιχνίδι του Ολυμπιακού όταν αυτός ήταν στο glass floor, δεν είχε τόσο ισχυρό αποτύπωμα. Αν ο κοντορεβιθούλης ήταν πιο επιδραστικός στην επίθεση, ίσως η ώρα του Τολιοπούλου να μην είχε έρθει ποτέ. 

Ο Αταμαν παραδέχτηκε ότι ο έλληνας γκαρντ ήταν ο X factor της νίκης, γνωρίζοντας ότι κάθε αναφορά, κάθε λέξη στον Χέις Ντέιβις θα ήταν φτωχή για να περιγράψει το ρεσιτάλ που έδωσε. Ορισμένα πράγματα, αρκεί να τα παρατηρείς, χωρίς να σχολιάζεις. 

Ο Αμερικάνος που λοιδορήθηκε όσο λίγοι μετά το 1/13 του ΣΕΦ απέδειξε ότι βροντώδης μειοψηφία των Ελλήνων οπαδών που υψώνουν φωνή στα σόσιαλ μίντια, είναι ένα τσούρμο άμπαλοι πανηγυρτζήδες, που έχουν άγνοια, αμνησία, έλλειψη σεβασμού κι ένα λεξιλόγιο που ξεχειλίζει από μίσος και δηλητήριο. Ο Χέις Ντέιβις επέστρεψε στο ΟΑΚΑ για να τους το αποδείξει. Θα έχεις κι άλλες κακές βραδιές ο Ντέιβις. Όπως ο Ναν. Όπως ο Βεζένκοφ και ο …Μαικλ Τζόρνταν. Το γεγονός όμως, ότι ο Αμερικάνος είναι επαγγελματίας από τους λίγους δεν έχει κανείς το δικαίωμα να το αμφισβητήσει. Ούτε κατάτι. 

Σε άμυνα κι επίθεση ο Ντέιβις ήταν ο στυλοβάτης της πράσινης επέλασης και είναι χαρακτηριστικό ότι παρότι κυνηγούσε τον Σάσα Βεζένκοφ σε όλο το γήπεδο, είχε και τα αποθέματα σε κάποιες περιπτώσεις, εν κινήσει, να σπρώχνει τους συμπαίκτες του να παίρνουν σωστές θέσεις, όπως έκανε σε μία φάση του πρώτου μέρους με τον Οσμαν. Έπος!

Ο Αταμαν έπαιξε το παιχνίδι και δεν το άφησε στην μοίρα του. Χρησιμοποίησε αλλαγές στην άμυνά του και μετά το 25’ όταν ο Φουρνιέ, έδειξε ότι μπορεί να προκαλέσει κάποιες αμυντικές αναταραχές, έδωσε εντολή για hedge out. Ωστε να φέρει τον Γάλλο στα όριά του. Το usage του ξεπέρασε το 32% και τα λάθη του ήταν το 31% των κατοχών που ανέλαβε. Η άμυνα hedge out (στον αποκαμωμένο απο κάποιο σημείο κι έπειτα Φουρνιέ) θύμισε άλλες εποχές, όταν ο Λεσόρτ κατάπινε τους αντίπαλους χειριστές. Αλλά και ο Φουρνιέ από την πλευρά του είναι επιρρεπής. 

Ο Ολυμπιακός είδε το παιχνίδι να ξεφεύγει στην αρχή του δεύτερου ημιχρόνου, αλλά, ξανά, μετά το πρώτο ματς, ήρθε και το δεύτερο για να επιβεβαιώσει ότι απέναντι στην άμυνα του Παναθηναϊκού υπάρχει ζήτημα που αναζητά λύση.

Η απειλή με τον ball handler μετά το pick n roll κάθε άλλο παρά είναι η αγαπημένη επιθετική έκφραση του Γιώργου Μπσρτζώκα. Ετσι κι αλλιώς οι πρωταθλητές Ευρώπης, είναι μία από τις (πολύ) χειρότερες ομάδες της Ευρωλίγκας σε πόντους ανά κατοχή από τον χειριστή. 

Στο T-Center, ο Ολυμπιακός επιτέθηκε διπλάσιες φορές (22) με τον χειριστή μετά από pnr (0.727 πόντους/κατοχή), ενώ πήρε μόλις 11 φάσεις από σποτ άπ. Αυτές ήταν και οι δύο φόρμες επίθεσης που επέλεξαν οι παίκτες του Μπαρτζώκα στον δεύτερο τελικό περισσότερο από κάθε άλλη. Το πρόβλημα, με βάση τους συγκεκριμένους αριθμούς, είναι σημαντικό και πρέπει να λυθεί άμεσα γιατί οι διπλάσιες κατοχές του χειριστή σε σχέση με τα σποτ απ σουτ, πολύ απλά δεν είναι το μπάσκετ των πρωταθλητών Ευρώπης. Δεν είναι συνηθισμένος να νικά έτσι.

Στις πρώτες κατοχές της τρίτης περιόδου, ο Ολυμπιακός είναι αιχμάλωτος της άμυνας του Παναθηναϊκού και το μυαλό δεν είναι πια στη θέση του. 

• Πρώτη κατοχή: Ο Παπανικολάου σουτάρει από τα 9 μέτρα στο τέλος της επίθεσης με τον Παναθηναϊκό να παίζει ήδη αλλαγές στην άμυνα του. Άστοχο
• Δεύτερη κατοχή: Άστοχο τρίποντο ο Φουρνιέ από τα 9 μέτρα
• Τρίτη κατοχή: Μπούκα και λάθος του Φουρνιέ απέναντι σε τρεις παίκτες του Παναθηναϊκού
• Τέταρτη κατοχή: Λάθος του Γουόκαπ στην προσπάθεια του να κάνει το miss match του Βεζένκοφ με τον Ναν
• Πέμπτη κατοχή: Αστοχο Pull up τρίποντο του Γουόκαπ
• Έκτη κατοχή: Άστοχο τρίποντο του Γουόκαπ από 9 μέτρα
• Έβδομη κατοχή: 1 vs 1 του Παπανικολάου με τον Οσμαν, κάνοντας reject το σκριν του Μιουτίνοφ… Πήρε μεν το φάουλ, αλλά η επίθεση δεν ήταν καλή
• Όγδοη κατοχή: Η πρώτη ορθολογική με το low Post του Βεζένκοφ απέναντι στον Ναν… Το καλάθι δεν μπήκε, αλλά αυτή ήταν η πρώτη καλή απόφαση του Ολυμπιακού μετά από 5 λεπτά στην τρίτη περίοδο
• Ένατη κατοχή: Φουρνιέ, διασχίζει μόνος του το μισό γήπεδο για να πάει σε ένα προσωπικό καλάθι. 
• Δέκατη κατοχή: Κλέψιμο Λεσόρτ πάνω τον Φουρνιέ στο PNR κοντά στο κέντρο του γηπέδου. 
• Ενδέκατη κατοχή: Τρίποντο του Γουόκαπ άστοχο

Πέντε στις έντεκα επιλογές είναι με τρίποντο χωρίς κάποια λογική. Πανικός! 

Το σκορ είναι ήδη 44-34 και ο Ολυμπιακός δεν βρήκε ποτέ τις λύσεις που χρειαζόταν. 

Ο Παναθηναϊκός και η άμυνα του δεν το επέτρεψαν από τη μια πλευρά, οι παίκτες του Μπαρτζώκα δεν είχαν υπομονή για καθαρό μυαλό από την άλλη. 

Και κάπως έτσι οι πράσινοι έφτασαν στο 1-1 έχοντας μόλις 5 πόντους στο ανοιχτό γήπεδο, αλλά με ισορροπία στα ριμπάουντ αυτή τη φορά. Ρίξτε μια ματιά στο προηγούμενο σημείωμα και θα καταλάβετε. Το μπάσκετ δεν είναι μόνο σχήματα, τακτική και μεγέθη. Είναι θέληση, σωστή τοποθέτηση και συγκέντρωση. Όλα αυτά τα στοιχεία που οι παίκτες του Παναθηναϊκού είχαν το βράδυ της Παρασκευής.