Η αποκαλυπτική ματιά της εικόνας…

Και τελικά; Επιτρέπεται ο Παναθηναϊκός, με ένα μπάτζετ που ξεπερνάει τα 40 εκατομμύρια, να χάνει από τη Μπάγερν έστω και χωρίς τον Ναν; 

Αυτό είναι το πιο επίκαιρο ερώτημα των τελευταίων ωρών, που καθολικά συναντά την ίδια απάντηση πανταχόθεν… Όχι (είναι αυτή)!

Πόσο παραπλανητική όμως, μπορεί να είναι μία ερώτηση, όταν στηρίζεται σε δεδομένα που ούτε επικαιροποιημένα είναι, ούτε λαμβάνουν υπόψιν τους λεπτομέρειες κρίσιμες και αποφασιστικές; 

Αρχικά ας δούμε την αλληλουχία των αντιδράσεων…

Ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε, αλλά μία ομάδα με μπάτζετ 40+ εκατομμυρίων δεν δικαιούται να χάνει, ειδικά όταν η ήττα προέρχεται από μία ομάδα που κατοικοεδρεύει στις τελευταίες θέσεις της βαθμολογίες.

Ο δείκτης του χεριού σηκώνεται με τεράστια προθυμία σε αυτές τις περιπτώσεις για να υποδείξει τον υπεύθυνο. Πάντα (πρέπει να) υπάρχει κάποιος υπεύθυνος. Η πληγωμένη υπερηφάνεια δεν ανέχεται την ατιμωρησία. 

Το πιο βασικό δεδομένο όμως, στην επίκαιρη ερώτηση που αναφέρθηκε νωρίτερα είναι η Μπάγερν. Και η απουσία του Ναν. Και κατά πόσο ο Παναθηναϊκός μπορεί ή δεν μπορεί χωρίς αυτόν. 

Αποτελεί μεγαλοπρεπή ασέβεια στην αξία και την προσπάθεια του αντιπάλου να μην αναγνωρίζεται και λαμβάνεται υπόψιν η εξέλιξη. Η Μπάγερν με τον Σβέτισλαβ Πέσιτς στον πάγκο έχει μία εντελώς διαφοροποιημένη εικόνα. Πέραν του ρεκόρ (2 νίκες 2 ήττες) οι Γερμανοί παρουσιάζονται εντελώς διαφορετικοί, παίζουν με κίνητρο, σουτάρουν με το 4ο καλύτερο ποσοστό στα τρίποντα κι έχουν πολύ συγκεκριμένη αμυντική κατεύθυνση. 

Με λίγα λόγια, είναι μία πολύ καλύτερη ομάδα. Και για ποιο λόγο μπορεί κάποιος να πιστεύει ότι -γενικά- στην Ευρωλίγκα, δικαιούται οποιοσδήποτε να γράψει W πριν καν αρχίσει ένας αγώνας; Ακόμα κι αν λέγεται Παναθηναϊκός, ή Ολυμπιακός. Κανείς! Οποιος κι αν είναι!

Ο Παναθηναϊκός είναι η ομάδα του Ναν και δεν υπάρχει αμφιβολία σε αυτό.

Αν επικεντρωθούμε όμως στην εικόνα σε συνδυασμό με τα νούμερα θα διαπιστώσουμε ότι: 

Στη δεύτερη περίοδο η ελληνική είχε ομάδα είχε 4/7 τρίποντα 

Και στην τρίτη περίοδο είχε 4/8! Εξαιρετικά ποσοστά. 

Στην κρίσιμη 4η περίοδο όμως, οι παίκτες του Αταμαν, έχουν: 

0/6 τρίποντα (το έκτο ήταν από τον Οσμαν, στα τελευταία δευτερόλεπτα όταν το ματς είχε κριθεί)

Από τα, ουσιαστικά, 5 που εκτέλεσαν οι πράσινοι, τα 4 ήταν εντελώς ξεμαρκάριστα και το ένα χωρίς ιδιαίτερα εμπόδια από τον Σλούκα πάνω στον Γκέιμπριελ μετά από αλλαγή στο Pick n’ Roll. 

Το τελευταίο εξ αυτών, έφυγε από τα χέρια του Χουάντσο, στο 1.25΄΄πριν την λήξη του αγώνα με το σκορ στο 79-76. 

Την ίδια στιγμή, στην τελευταία περίοδο η Μπάγερν είχε: 

5/8 τρίποντα

…και…

4/5 στα τελευταία 6 λεπτά!

Στα 10 τελευταία λεπτά οι δύο ομάδες έχουν ίδιο αριθμό σουτ (14 δίποντα και τρίποντα μαζί) ευστοχώντας σε 5/8 δίποντα. 

Τι λέει η εικόνα;

Αποκαλύπτει ότι αυτό που ήθελε ο Αταμαν υλοποιήθηκε… Η ομάδα του είχε αμαρκάριστα τρίποντα κι ενώ μέχρι τότε σούταρε με εκπληκτικά ποσοστά, στην τελευταία περίοδο, απλώς δεν τα έβαλε. 

Αναλυτικά: 

' title='4ο Τρίποντο στην 4η περίοδο, από τον Χουάντο... Σκορ 79-76, μολις 1.26'' πριν τη λήξη. ' data-dpc-media-id='45515' width='830' height='510' decoding='async'>

Δεν έχει καμία λογική το ανάθεμα στον Αταμαν επειδή δεν μπήκαν τα ανοιχτά σουτ. 

Δεν έχει καμία λογική να μπαίνει στην συζήτηση ο Κέντρικ Ναν, λόγω της αστοχίας των υπόλοιπων σε σουτ, που μέχρι το 30’ τα έσταζαν με εκπληκτικά ποσοστά. 

Έχει όμως λογική κάτι άλλο κι εκεί ο Εγκιν Αταμαν έρχεται στο επίκεντρο…

• Για ποιο λόγο δεν έπαιξε στο δεύτερο ημίχρονο ο Αλέξανδρος Σαμοντούροφ, που στο πρώτο μέρος ήταν σούπερ θετικός;
• Ποια λογική εξυπηρετούν οι αλλαγές παικτών που τελικά αγωνίζονται μερικά δευτερόλεπτα, ή κάποια ελάχιστα λεπτά (Γκριγκόνις, Καλαϊτζάκης, Φαρίντ, Γιούρτσεβεν)

Αν εμβαθύνομε σε ένα διαφορετικό επίπεδο θα αναρωτηθούμε: 

• Με δεδομένο ότι μάλλον δεν μπορεί να ψηλώσει άλλο, είναι ευθύνη του Σορτς να γίνει καλύτερος αμυντικός, ή είναι ευθύνη του οργανισμού να τον προστατεύει σε καταστάσεις post up ή iso με ψηλότερους και πιο δυνατούς παικτες, για να δρέψει ο Παναθηναϊκός τους καρπούς των δεδομένων αρετών που έχει ο Τι Τζέι στην επίθεση; 
• Όταν ο αντίπαλος, όπως έκανε η Μπάγερν, παίζει αλλαγές, ποιος είναι ο βασικός λόγος που δεν υπάρχει καν σκέψη η επίθεση να χτυπήσει το εσωτερικό miss match του ψηλού, ο οποίος ακόμα κι αν δεν εκτελέσει μπορεί να γίνει δεύτερος πόλος δημιουργίας. Εστω κι αν ο Χολμς ή ο Φαρίντ δεν είναι ελίτ στο παιχνίδι από θέση. Ο πρώτος είχε 11 πόντους στο πρώτο ημίχρονο και τελείωσε το ματς με 12 

Είναι χαρακτηριστικός ο εξής πίνακας για τις κατοχές του Χολμς: 

	1η ΠΕΡΙΟΔΟΣ	2η ΠΕΡΙΟΔΟΣ	3η ΠΕΡΙΟΔΟΣ	4η ΠΕΡΙΟΔΟΣ
ΣΥΝΟΛΟ ΚΑΤΟΧΩΝ	4	4	1	0
TRANSITION	1	1	0	0
POST UP	0	2	0	0
PICK N ROLL	3	1	1	0
ΚΟΨΙΜΑΤΑ	0	1	0	0
ΕΠΙΘ. ΡΙΜΠΆΟΥΝΤ	0	0	1	2

Τι δηλώνει ο πίνακας;

Ότι στην τέταρτη κρίσιμη περίοδο, όπου τα σουτ δεν έβρισκαν στόχο, ο Χολμς, που έπαιξε σχεδόν 9 λεπτά, δεν υπήρχε σε κανένα επιθετικό προσκήνιο για την ομάδα του. Απέναντι σε έναν αντίπαλο που έκανε σχεδόν αποκλειστικά αλλαγές… 

Επιπλέον...

• Θα έπρεπε να υπάρχουν κάποιες οff ball δράσεις για να μανιπουλαριστεί η ισορροπία της αντίπαλης άμυνας, όταν χωρίς τον Ναν ο Παναθηναϊκός, έχοντας μεγάλη αδυναμία στο κάθετο παιχνίδι (Σλούκας, Γκραντ δεν είναι ελίτ πια σε αυτό), μετετρέπεται σε μία ευανάγνωστη ομάδα από την οποία λείπει η άμεση απειλή;
• Στο Μόναχο, η Μπάγερν βρήκε λίγες spot up καταστάσεις αλλά σε αυτές είχε  1.714 ποντους/κατοχή. Τεράστιος δείκτης. Σε λίγες κατοχές όμως (32 spot up είχαν οι πράσινοι), που αυτό σημαίνει ότι έγινε καλή δουλειά στην άμυνα μακριά από τη μπάλα, κάτι που επιβεβαιώνει και η εικόνα. 

Ο Παναθηναϊκός, στο δεύτερο ημίχρονο, έχει δεχτεί κρίσιμους πόντους από αδράνειες του Οσμάν στην άμυνα, είτε στην επικοινωνία, είτε στην ενέργεια και την αποφασιστικότητα. Κόντρα σε μία ομάδα που σουτάρει με τέτοια ποσοστά, όταν μάλιστα η επίθεση δε είναι αποτελεσματική, η αδράνεια σε κάθε άμυνα είναι καταδικαστική. 

Ο Παναθηναϊκός έκανε μία κακή ήττα, ο Ναν έλειψε, αλλά ούτε αυτό το γεγονός, ούτε ο Αταμαν ευθύνονται για τα πάντα. 

Οι πράσινοι στηρίζουν πολλά στον επιθετικό ηγέτη τους, αλλά αν είχαν σουτάρει με 35% στο τέταρτο δεκάλεπτο, αντί για …0% μάλλον θα είχαν νικήσει. 

Αλλά είναι τα σοβαρά προβλήματα του Παναθηναϊκού στα οποία πράγματι ο Αταμαν οφείλει να βρει τις απαντήσεις. Και κυρίως στη διαχείριση του δυναμικού του. Κι αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο να λυθεί, γιατί έχει να κάνει με το DNA του Τούρκου κόουτς και όχι με την (αναμφισβήτητη) προπονητική ικανότητα του, που ανήκει στην ελίτ της ελίτ.