Η αξία του «δοκάρι και έξω» κάνει limit up το καλοκαίρι

Όταν μια ομάδα έχει νέο προπονητή, νέες δομές, νέα φιλοσοφία, νέες τακτικές και νέα πρόσωπα, η πρώτη της παράσταση έχει πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον από κάθε άλλη φορά. Οι θεατές μπορούν να κρίνουν, να συγκρίνουν, να αξιολογήσουν, να διαπιστώσουν, να μπουν στο κλίμα της νέας εποχής. Όλα αυτά βεβαίως με μέτρο. Με προϋπολογισμένη τη συνθήκη της πρόωρης χρονικής περιόδου, της ανετοιμότητας, της ημιτέλειας του ρόστερ, της ατέλειας σε ρυθμό, δυνάμεις και συνοχή.

Όλα αυτά σε επίσημες ευρωπαϊκές αναμετρήσεις που κρίνουν στόχους, προοπτικές, οικονομικές ασφάλειες, σεζόν ολόκληρες. Το μοναδικό ζητούμενο στα προκριματικά του καλοκαιριού ήταν, είναι και θα είναι το αποτέλεσμα. Η ουσία. Η πρόκριση. Το λάθος μετράει διπλό και τρίδιπλο. Η αγωνιστική απόδοση περνάει σχεδόν αυτόματα στη λήθη.

Στις ευρωπαϊκές ζαριές του Ιουλίου και του Αυγούστου, η αξία του «δοκάρι και έξω ή δοκάρι και μέσα» κάνει το μεγαλύτερο limit up της. Όσο δεν (πρέπει να) καθορίζει το πρόσημο μιας ομάδας σε βάθος χρόνου, τόσο απόλυτα αναγκαίο είναι σε καταστάσεις που δεν έχουν επιστροφή.

Ο ΠΑΟΚ, όπως και οι υπόλοιπες ελληνικές ομάδες με προκριματικούς γύρους μπροστά τους, ήθελε και θέλει να έχει μαζί του τις στιγμές του 90λεπτου, την εύνοια μικροπαραμέτρων σε ροή αγώνα. Για περίπου δέκα λεπτά, με αντίπαλο την Ντινάμο Κιέβου στο Λούμπλιν της Πολωνίας, φάνηκε αυτές οι λεπτομέρειες να του γυρίζουν την πλάτη. Ένα κρύο γκολ την πρώτη φάση του αγώνα, ένας τραυματισμός και μια πρόωρη αλλαγή σε πρόσωπο και πλάνο. Κι όμως, το έργο γύρισε. Γιατί βοήθησαν αυτές οι στιγμές, και βεβαίως γιατί βοήθησε ο ίδιος ο Δικέφαλος.

Άλλος ΠΑΟΚ από το 1-1 και μετά

Το σύνολο του Αλέσιο Λίσι από την ισοφάριση στο 13’ και μετά, ισορρόπησε το ματς, απλώθηκε καλύτερο στον αγωνιστικό χώρο, και άρχισε να παρουσιάζει όσα είχαμε δει πειραματικά σε προετοιμασία και φιλικά. Μεγάλη πίεση μπροστά αλλά και σε κάθε σημείο του γηπέδου, άμεσες ανακτήσεις μπάλας, κλεψίματα, ελευθερία κινήσεων στην ανάπτυξη, άμεσο παιχνίδι. Με μαέστρο τον απολαυστικό Κωνσταντέλια και αγριεμένο τον Ζαφείρη, οι «ασπρόμαυροι» έκαναν την ανατροπή πριν το τέλος του πρώτου ημιχρόνου και έβαλαν τις βάσεις της νίκης στις αρχές του δευτέρου.

Από και πέρα, έδωσε κάποια μέτρα στους Ουκρανούς, επιλέγοντας τη διαχείριση του σκορ, χωρίς να απειληθεί πραγματικά μέχρι να έρθει το 2-3 στο 77’. Ναι, ο ΠΑΟΚ θα μπορούσε να δεχθεί την ισοφάριση στο δοκάρι του Πονομαρένκο. Ναι, θα μπορούσε να είχε κάνει το 1-4 πριν ή το 2-4 μετά. Εκεί είναι που το «δοκάρι και έξω» μπαίνει στο βάθρο της υπεραξίας. Η γενικώς θετική και αισιόδοξη αγωνιστική εικόνα στην πρεμιέρα της νέας σεζόν θα μπορούσε να χλωμιάσει. Δεν έγινε. Δεν άξιζε να γίνει. Αλλά δε θα… ρωτούσε κανέναν αν γινόταν.

Το τελικό 2-3 και το προβάδισμα πρόκρισης στην επόμενη προκριματική φάση του Europa League, ήταν ό,τι ακριβώς χρειάζονταν οι «ασπρόμαυροι». Για ουσία και ψυχολογία. Για δέσιμο και αυτοπεποίθηση.

Τα πρώτα συμπεράσματα

Οι φρεσκοβαμμένες πινελιές του Ιταλού προπονητή του ΠΑΟΚ δεν ήταν ολοκληρωμένες αλλά είχαν ζωηρά χρώματα. Πέρα από την προαναφερόμενη άσκηση πίεσης σε όλο το γήπεδο, της ελευθερία στις κινήσεις, της κυκλοφορίας της μπάλας και του τρόπου ανάπτυξης, είδαμε τον Λίσι να μην κολλάει να χρησιμοποιήσει νεοαφιχθέντες παίκτες στο βασικό του σχήμα, να έχει ενεργή συμμετοχή από τον πάγκο στο παιχνίδι, να βγάζει νεύρο και εξωστρέφεια που έκρυβε επιμελώς μέχρι τώρα.

Η προβληματική ανασταλτική λειτουργία, οι αμυντικές μεταβάσεις, η μέτρια διαχείριση και η καθυστέρηση στις αλλαγές σε ροή αγώνα, είναι μερικές από τις… δουλειές για το σπίτι. Άλλωστε, πολλά ακόμα είναι αυτά που θα πρέπει να δουλευτούν και βελτιωθούν, πολλά ακόμα θα αλλάξουν τις επόμενες εβδομάδες και μήνες.