Η δικαιοσύνη του μπάσκετ…

Αντί για αναθέματα και οπαδικό δηλητήριο στον χρωματισμένο επιμερισμό ευθυνών, θα ήταν προτιμότερο να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων και να παραδεχτούμε: Στη Ρίγα, του βράδυ της Παρασκευής 28 Αυγούστου, νίκησε η ομάδα που ήταν καλύτερη. Σε όλα! 

Το πιο ανησυχητικό είναι ότι η ανωτέρω πρόταση πιθανώς θα ήταν διαχρονικά επίκαιρη, όσες βραδιές χρειαζόταν οι δυο ομάδες να βρεθούν με τα πόδια ρόστερ στο παρκέ μίας αρένας. 

Αν η Ουκρανία έχανε από την Ελλάδα θα ήταν ένα φαινόμενο παραλογισμού, σαν κι αυτά που συμβαίνουν όχι σπάνια στον αθλητισμό. Απλά, αυτή τη φορά η Εθνική δεν ήταν τόσο τυχερή. 

Όλα τα υπόλοιπα, η κριτική, ή τα αναχώματα που στήνονται ένθεν κακείθεν, αποτελούν προσχήματα οπαδικής ατζέντας. 

Η Εθνική υπέστη την τρίτη συνεχόμενη ήττα της στη διαδικασία των Προκριματικών και (σε μία κουραστική επανάληψη της προσωπικής αλήθειας) την ώρα που οι αλαλαγμοί για την εκρηκτική αύξηση του ενδιαφέροντος για το μπάσκετ στην Ελλάδα κορυφώνονται, το πραγματικό Ελληνικό μπάσκετ είναι πιο άρρωστο από ποτέ. 

Όσα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα κι αν φέρουν οι σύλλογοι στα εθνικά χώματα, όσες Ευρωλίγκες κι αν κατακτήσουν, για ποιο ελληνικό μπάσκετ θα περηφανευόμαστε αν η Εθνική κατρακυλά και απέχει από τις μεγάλες διοργανώσεις;

Αυτή όμως είναι μία πραγματικά πολύ σκληρή συζήτηση, που απαιτεί ανοιχτό μυαλό, γερά στομάχια και δεκτικότητα. Οι καραβιές των εκατομυρίων που αγοράζουν με λευκές επιταγές εισαγόμενο ταλέντο δεν προσφέρουν λάμψη στο ελληνικό μπάσκετ, παρά μόνο σε ένα πρωτάθλημα όπου οι Έλληνες πρωταγωνιστές είναι τόσο σπάνιοι που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και διατηρητέοι. 

Οποιαδήποτε σύνδεση του ελληνικό μπάσκετ με ανάπτυξη εξαιτίας της εκκωφαντικού ράλι συμβολαίων που προσφέρουν τα κλαμπς, είναι σαν να στήσει η Apple  εργοστάσιο στην Ελλάδα και να περηφανεύεται κανείς ότι ανθεί η ελληνική βιομηχανία! 

Η Ελλάδα θα παίξει με την Ισπανία ένα καυτό χαρτί… Εν τελεί όμως, όταν ρωτήθηκε ο Βασίλης Σπανούλης, αν τον ανησύχησε η εικόνα της Εθνικής με την Κύπρο και απάντησε “Καθόλου”, αποδεικνύεται ότι ήταν μάλλον η λάθος απάντηση. 

Απέναντι στη δύναμη και την ενέργεια, που ήταν τα δύο βασικά συστατικά πάνω στα οποία στήθηκε ολόκληρη η αμυντική τακτική της Ουκρανίας, η Ελλάδα λύγισε. Δεν ανταποκρίθηκε ποτέ. 

Οι εγγενείς αδυναμίες της Εθνικής σε επιθετικό ταλέντο, αθλητικότητα και δημιουργία δεν μακιγιαρίστηκαν ποτέ. Η Ουκρανία είχε πάρει ακριβώς τα μέτρα της Εθνικής του Βασίλη Σπανούλη και της έραψε σινιέ κοστούμι. Χωρίς να είναι μία ομάδα με σπουδαίες περγαμηνές, είχε έναν παίκτη που μπορούσε να αναστατώσει την ελληνική ομάδα, είχε ακροβολισμένους σνάιπερς, μελετούσε τις αποστάσεις, προκαλούσε ρήγματα και έβγαζε ανοιχτά σουτ. Όταν αυτά μπήκαν με σχετική συνέπεια, η διαφορά πήγε στους 14. 

Τα μελάνια στεγνώνουν πια γράφοντας τόσες περγαμηνές για τον Νικ Καλάθη και πρόσθεσε ακόμα από δαύτες στη συλλογή του, αλλά το μπάσκετ είναι ομαδικό σπορ. Χρειάζονται πολλοί περισσότεροι από έναν. 

Ο Τάιλερ Ντόρσεϊ περιτριγυριζόμενος από μία συμπαίκτες που είχαν όλο το φιλότιμο του κόσμου, αλλά με συγκεκριμένες αδυναμίες, δεν θα γίνει Μιχαίλιουκ. Ούτε μπορεί, ούτε πρέπει, ούτε χρειάζεται και είναι εκκωφαντικά άδικο να του ζητήσει κανείς κάτι τέτοιο…

Η Ελλάδα, αιχμαλωτίστηκε στο ιερό πάθος των Ουκρανών που έπαιζαν σε κάθε φάση σαν να είναι η τελευταία, πιέζοντας στα πιο μακρινά όρια του φάουλ και χωρίς να φοβούνται πόσα από αυτά θα σφυριχθούν, έβγαλαν την Ελλάδα εκτός. Εκτός γενικά. Μα καθόλου αόριστα. 

Πικ εν ρολ παιχνίδι δεν υπήρξε διότι το συγκεκριμένο ρόστερ δε διαθέτει ψηλό με ιδιαίτερο ταλέντο σε αυτό. Post up καταστάσεις ήταν αδύνατον να βγουν για προφανείς λόγους και τα hedge out των Ουκρανών έμοιαζαν με οδοστρωτήρες στον εκάστοτε δύσμοιρο χειριστή που προσπαθούσε να απελευθερώσει τη μπάλα από τα χέρια του. 

Η κυκλοφορία έγινε πολύ αργή, γεγονός που στέρησε από τον Ντόρσεϊ, κάθε ελπίδα προσωπικής δημιουργίας και κάθετου παιχνιδιού σε καταστάσεις ανισορροπίας της άμυνας. Ανοιχτά σουτ έβγαιναν μόνο αυτά που ήθελε η Ουκρανία, το flow της επίθεσης ήταν πολύ δύσκολο να στοχεύσει και το όνειρο πήγε περίπατο. 

Ταυτόχρονα, οι Ουκρανοί όταν χρειαζόταν μάζευαν και τα επιθετικά ριμπάουντ ανανεώνοντας μία αρμαθιά επιθέσεις. Κι επειδή το μπάσκετ είναι το απόλυτο άθλημα των λεπτομερειών, η Εθνική αποδείχτηκε απροετοίμαστη να τις αγκαλιάσει με αγάπη. Είχε πολλές ευκαιρίες να περάσει μπροστά στο σκορ και να τεθεί επικεφαλής, αλλά τα κατάφερε μόνο μια-δύο, με ένα πόντο. Όσο αυτό συνέβαινε, οι Ουκρανοί οπλίζονταν με περισσότερη αυτοπεποίθηση. Οι παίκτες είναι σαν τα σκυλιά. Μυρίζουν. Τόσο τον αντίπαλο, όσο την ατμόσφαιρα. Όσο η Ελλάδα αποδεικνυόταν ελλιπής στις φάσεις που θα άλλαζαν τη φυσιογνωμία του αγώνα, τόσο περισσότερο δυνατοί αισθάνονταν οι αντίπαλοι. 

Τίποτα δεν είναι τυχαίο. 

Η Εθνική έχει ακόμα μαθηματικές ελπίδες να διαμορφώσει την τύχη της. Τα δεδομένα είναι εναντίον της. Και το μόνο χρειάζεται να κάνει είναι να ζήσει και να πεθάνει ως ομάδα! Οι αδυναμίες είναι γνωστές, και δεν αλλάζουν. Στις εθνικές ομάδες δεν υπάρχουν μεταγραφές. Το μοναδικό, δύσβατο, σκοτεινό και κακατράχαλο μονοπάτι που οδηγεί στο ξέφωτο απαιτεί μία και μοναδική συνθήκη: Την υπέρβαση!

Αν αυτή γίνει, τότε το απίθανο (σήμερα) μπορεί να γίνει πιθανό.