Οχι μία, ούτε δύο αλλά τουλάχιστον 10 αλλαγές σε πάγκους σπουδαίων εθνικών ομάδων συντελέστηκαν μετά το πρόσφατο Μουντιάλ κι ο «χάρτης» άλλαξε άρδην!
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Μία πραγματική «επανάσταση» βρίσκεται σε εξέλιξη στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο μετά το Μουντιάλ του 2026, με ορισμένες από τις σημαντικότερες εθνικές ομάδες του πλανήτη να μπαίνουν σε έναν καινούργιο κύκλο, παραδίδοντας τα «κλειδιά» σε προπονητές με τεράστιο όνομα και ισχυρή προσωπικότητα, με σκοπό να τις επαναφέρουν στις «δόξες» περασμένων ετών.
Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι αυτή της Γαλλίας. Μετά από 14 χρόνια με τον Ντιντιέ Ντεσάμπ στον πάγκο (και ένα κερδισμένο Μουντιάλ) οι «τρικολόρ» έδωσαν τα ηνία στον εμβληματικό Ζινεντίν Ζιντάν, με τον θρύλο του γαλλικού ποδοσφαίρου να υπογράφει μέχρι το 2030 και να επιστρέφει στους πάγκους για πρώτη φορά μετά την αποχώρησή του από τη Ρεάλ Μαδρίτης.
Ακόμη μεγαλύτερη αίσθηση προκάλεσε η επιλογή της Γερμανίας. Η Ομοσπονδία της χώρας κατάφερε να πείσει τον σπουδαίο Γιούργκεν Κλοπ να επιστρέψει στους πάγκους μετά την αποχώρησή του από την Λίβερπουλ, με τον «Kloppo» να διαδέχεται τον Γιούλιαν Νάγκελσμαν στα «πάντσερ» και να αναλαμβάνει ένα πρότζεκτ με ορίζοντα τόσο το Euro 2028 όσο και το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2030. Στην Ολλανδία, αντίστοιχα, άρχισε η εποχή του Τσάβι Ερνάντεθ, με τον πρώην προπονητή της Μπαρτσελόνα να υπογράφει επίσης μέχρι το 2030 και να καλείται να εφαρμόσει τη δική του εκδοχή ενός ποδοσφαίρου που ιστορικά συνδέεται με τη φιλοσοφία του Κρόιφ. Αξίζει να σημειωθεί ότι Κλοπ και Τσάβι θα τεθούν αντιμέτωποι με την Εθνική Ελλάδας, μιας και το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα βρίσκεται στον ίδιο όμιλο του Nations League μαζί με την Γερμανία και την Ολλανδία.
Η Ιταλία γύρισε σε μία γνώριμη λύση, επαναφέροντας τον Ρομπέρτο Μαντσίνι, τον άνθρωπο που την οδήγησε στην κατάκτηση του Euro 2020. Την ίδια στιγμή, η Πορτογαλία εμπιστεύτηκε τον Ζόρζε Ζεσούς, ο οποίος ανέλαβε για πρώτη φορά εθνική ομάδα έπειτα από περισσότερες από τρεις δεκαετίες στους συλλόγους. Η τάση, πάντως, δεν... περιορίστηκε μόνο στους παραδοσιακούς ευρωπαϊκούς «γίγαντες» του ποδοσφαίρου. Ο Μαρκ Φαν Μπόμελ ανέλαβε το Βέλγιο, ο Ράφα Μάρκες το Μεξικό και ο Μαρσέλο Γκαγιάρδο το Εκουαδόρ, στην πρώτη του δουλειά σε επίπεδο εθνικών ομάδων. Ο Ερβέ Ρενάρ επέστρεψε στην Ακτή Ελεφαντοστού, εκεί όπου είχε κατακτήσει το Κύπελλο Εθνών Αφρικής το 2015.
Στην Ουρουγουάη, ο Ντιέγκο Φορλάν επέστρεψε στη «Σελέστε» ως προπονητής, αναλαμβάνοντας την Κ20 και προσωρινά την πρώτη ομάδα, ενώ στη Νότια Κορέα το τιμόνι πέρασε προσωρινά στον πρώην ομοσπονδιακό τεχνικό της Ισπανίας, Ρόμπερτ Μορένο.
Το διεθνές ποδόσφαιρο, λοιπόν, βρίσκεται σε μία φάση αλλαγών, σε μία φάση αναδιαμόρφωσης. Και ίσως για πρώτη φορά εδώ και χρόνια, οι πάγκοι των εθνικών ομάδων συγκεντρώνουν τόση «λάμψη» όση κι αυτή που κουβαλούν οι ποδοσφαιριστές εντός αγωνιστικού χώρου.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
