Η Εθνική κοίταξε στον καθρέφτη και άρχισε να αναγνωρίζει ξανά τον εαυτό της

Στο μπάσκετ –και ειδικά όταν μιλάμε για την Εθνική ομάδα– έχουμε πολλές φορές την τάση να πηγαίνουμε από το ένα άκρο στο άλλο. Μία κακή εμφάνιση μπορεί να φέρει αμφισβήτηση, δύο άσχημα αποτελέσματα αρκούν για να ανοίξει μία ολόκληρη συζήτηση και μία νίκη μπορεί ξαφνικά να κάνει τα πάντα να μοιάζουν ξανά ιδανικά.

Η αλήθεια, συνήθως, βρίσκεται κάπου στη μέση.

Ο Βασίλης Σπανούλης το είπε με τον δικό του τρόπο μετά τη νίκη επί της Πολωνίας: «Με ένα κακό παράθυρο ήρθε το τέλος του κόσμου». Και η πραγματικότητα είναι πως η Εθνική είχε ανάγκη να αντιδράσει. Όχι τόσο για να απαντήσει σε όσους την αμφισβήτησαν, όσο για να απαντήσει πρώτα στον ίδιο της τον εαυτό.

Το 89-81 από μόνο του δεν αλλάζει πολλά. Ήταν ένα φιλικό παιχνίδι, τον Αύγουστο, απέναντι σε μία Πολωνία που επίσης βρίσκεται σε διαδικασία προετοιμασίας. Δεν μοιράστηκαν βαθμοί, δεν κρίθηκε κάποια πρόκριση και κανείς δεν πρόκειται να θυμάται το αποτέλεσμα σε μερικούς μήνες.

Αυτό που αξίζει, όμως, να θυμόμαστε είναι ο τρόπος.

Η Ελλάδα είχε ξανά ενέργεια. Πίεσε, έβαλε χέρια στις γραμμές πάσας, έτρεξε στο ανοιχτό γήπεδο και προσπάθησε να δημιουργήσει μέσα από την άμυνά της. Δεν ήταν τέλεια. Έκανε λάθη, επέτρεψε στην Πολωνία να επιστρέψει και υπήρξαν διαστήματα στα οποία έχασε τον έλεγχο. Όταν όμως το παιχνίδι έφτασε στο σημείο που χρειαζόταν καθαρό μυαλό και προσωπικότητα, βρήκε τις λύσεις.

Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο κέρδος της βραδιάς.

Ο Νικ Καλάθης επέστρεψε στην Εθνική και θύμισε πόσο διαφορετικά μπορεί να λειτουργήσει μία ομάδα όταν υπάρχει στο παρκέ ένας παίκτης που βλέπει τη φάση πριν αυτή δημιουργηθεί. Ο Βασίλης Τολιόπουλος συνέχισε να αποδεικνύει ότι δεν χρειάζεται πολλές ευκαιρίες για να κάνει αισθητή την παρουσία του. Και γύρω τους υπήρχαν παίκτες πρόθυμοι να τρέξουν, να πιέσουν, να βάλουν το σώμα τους στη φάση.

Περισσότερο από πρόσωπα, όμως, αυτό που είχε ανάγκη να ξαναβρεί η Ελλάδα ήταν την ταυτότητά της.

Ο Σπανούλης έχει επαναλάβει πολλές φορές ότι θέλει μία Εθνική σκληρή, επιθετική στην άμυνα, που θα δημιουργεί μέσα από αυτήν και θα παίζει με ένταση. Απέναντι στην Πολωνία υπήρχαν στιγμές που αυτή η εικόνα έγινε ξανά ορατή. Όχι για 40 λεπτά. Όχι ακόμη στον βαθμό που θα ήθελε ο ίδιος. Αλλά αρκετά ώστε να θυμίσει προς ποια κατεύθυνση θέλει να πάει αυτή η ομάδα.

Και κάπου εδώ χρειάζεται η ίδια ψυχραιμία που χρειαζόταν και μετά τις ήττες.

Όπως δεν καταστράφηκε η Εθνική μέσα σε ένα κακό παράθυρο, έτσι δεν λύθηκαν όλα μέσα σε ένα βράδυ. Το 89-81 δεν εξαφάνισε τις αδυναμίες της, ούτε αποτελεί εγγύηση για όσα ακολουθούν. Έδωσε όμως κάτι που αυτή τη στιγμή ίσως είχε μεγαλύτερη ανάγκη από οτιδήποτε άλλο: μία καλή εικόνα πάνω στην οποία μπορεί να χτίσει.

Γιατί η πραγματική απάντηση δεν χρειαζόταν να δοθεί απέναντι στην Πολωνία.

Θα χρειαστεί να δοθεί όταν η μπάλα θα καίει, όταν κάθε κατοχή θα έχει πραγματικό βάρος και όταν στο τέλος δεν θα υπάρχει η ασφάλεια της λέξης «φιλικό».

Μέχρι τότε, ούτε πανηγυρισμοί χρειάζονται ούτε καταστροφολογία. Μόνο δουλειά.

Γιατί πράγματι, το τέλος του κόσμου δεν ήρθε ποτέ. Αλλά αυτή η Εθνική χρειαζόταν να κοιταχτεί ξανά στον καθρέφτη. Και απέναντι στην Πολωνία μπορεί να μην είδε ακόμη ακριβώς την εικόνα που θέλει, είδε όμως αρκετά για να αρχίσει να αναγνωρίζει ξανά τον εαυτό της.