Ο Αλέξης Σαββόπουλος γράφει για την ανατροπή της Εθνικής στο Βελιγράδι επί της Σερβίας και την απόδοση ποδοσφαιρικής δικαιοσύνης.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Το ποδόσφαιρο δεν είναι το πιο δίκαιο άθλημα στον κόσμο, αλλά χθες στο Μαρακανά του Βελιγραδίου αποδόθηκε ποδοσφαιρική δικαιοσύνη. Κέρδισε η καλύτερη ομάδα. Αυτή που υπερείχε σε όλους τους τομείς της στατιστικής (26 τελικές, παραπάνω κατοχή, 200 περισσότερες πάσες από τον αντίπαλο και 2,49 xG), αυτή που κυνήγησε λυσσασμένα τη νίκη από την αρχή ως το τέλος (με εξαίρεση το νωθρό πρώτο πεντάλεπτο), η ομάδα που έβγαζε εντάσεις και ενέργεια και κατέθεσε στο χορτάρι νοοτροπία… refuse to lose.
Θα μπορούσε να μην έχει κερδίσει το συγκρότημα του Ιβάν Γιοβάνοβιτς τη Σερβία, όπως έχει συμβεί δεκάδες φορές στο άθλημα αυτό να μην κερδίζει ο καλύτερος, αλλά θα συνιστούσε μια τεράστια ποδοσφαιρική αδικία. Έτσι όπως έγινε μάλιστα, με buzzer beater, το κάνει πιο γλυκό. Πιο γλυκό αρχικά για αυτούς που μόχθησαν για το τρίποντο. Τους παίκτες και τον προπονητή. Τον συγκλονιστικό Χρήστο Τζόλη που παίζει πλέον με αυτοπεποίθηση… Κριστιάνο Ρονάλντο, το μηχανάκι Ζαφείρη, τον αδάμαστο Κουρμπέλη, τον χαρισματικό Κωνσταντίνο Καρέτσα και όλους όσους αγωνίστηκαν και συνέβαλαν με τον τρόπο τους στην ανατροπή.
Και φυσικά τον Σέρβο τεχνικό που ξεστράτισε λίγο από το προπονητικό του manual παίζοντας στο τέλος φουλ επίθεση, ρισκάροντας να εκτεθεί από μια κόντρα επίθεση του αντίπαλου όπως αυτή με το δοκάρι και την απίστευτη απόκρουση του Τζολάκη. Είναι ευχή και κατάρα για αυτή την Εθνική να διαθέτει πέντε σέντερ φορ κλάσης που θα έπαιζαν στον 90% των ομάδων της Ευρώπης. Ευχή, γιατί σε ματς που τους χρειάστηκε όλους ο Γιοβάνοβιτς τους έριξε στο χορτάρι και ένας από αυτούς (ο Δουβίκας) χάρισε τη νίκη και κατάρα ασφαλώς διότι δεν μπορούν να παίζουν όλοι και πρέπει να τιθασεύουν το εγώ τους για χάρη του συνόλου. Έστω. Ας είναι τέτοια τα προβλήματα για τον Ομοσπονδιακό τεχνικό…
Όσο γλυκιά ήταν η νίκη για τους βασικούς συντελεστές της και φυσικά τους υγιής φιλάθλους της γαλανόλευκης άλλο τόσο… οδυνηρή ήταν για τους «εραστές» του πληκτρολογίου που όσο το ματς έμενε στο 1-0 και έμοιαζε να στραβώνει έβγαλαν τα σωθικά τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης περνώντας γενεές δεκατέσσερις τον.. λίγο Γιοβάνοβιτς, τον οποίο περιμένουν στη γωνία μετά την αποτυχία να προκριθεί στο Μουντιάλ, τον Δημήτρη Κουρμπέλη που δεν πρέπει να περνάει την πόρτα της Εθνικής, τον γερασμένο Τσιμίκα και ούτω καθεξής. Σύνηθες τον Ελλήνων. Δεν πέφτουμε από τα σύννεφα. Όσο υπέρμετρα ενθουσιαζόμαστε στην επιτυχία άλλο τόσο ξεσπαθώνουμε στην αποτυχία.
Παν μέτρον άριστον
Λίγο μέτρο βρε παιδιά. Δεν έχουμε την καλύτερη Εθνική ομάδα του πλανήτη. Έχουμε αδυναμίες οι οποίες φάνηκαν και στο Βελιγράδι (κενά διαστήματα, επιθετική δυστοκία, περιορισμένες και όχι το ίδιο ποιοτικές με την επίθεση, λύσεις στα χαφ, μια κάποια αφέλεια). Έχουμε όμως και τρομερή ποιότητα και μια φουρνιά που ξεχειλίζει ταλέντο και -το κυριότερο- που προσπαθεί να παίξει ποδόσφαιρο κυριαρχίας. Ούτε να κλειστεί πίσω, ούτε να πάει σε άμεσο παιχνίδι, ούτε να κλέψει το ματς. Πάει να το πάρει με ποδόσφαιρο και με την αξία της. Ζώντας και πεθαίνοντας για αυτό. Με ένα προπονητή που έχει μια συγκεκριμένη μεθοδολογία και πορεύεται με αυτή.
Ελπίζω το χθεσινό διπλό, με τον τρόπο που κατακτήθηκε να φούσκωσε από αυτοπεποίθηση το γκρουπ. Να χαλύβδωσε την πίστη του ότι αξίζει να πάει μετά από καιρό σε μια μεγάλη διοργάνωση και να αγωνιστεί στα τρία δύσκολα ματς με Γερμανία (δις) και Ολλανδία, όχι με τη λογική ότι τώρα που κερδίσαμε τη Σερβία κάναμε το καθήκον μας για την 3η θέση που μας κρατάει στη 1η κατηγορία, αλλά ως μια ομάδα που μπορεί να κοιτάξει στα μάτια μεγαθήρια της Ευρώπης. Και το βασικότερο. Ας το απολαύσει, με λιγότερο πλέον βάρος στις πλάτες…
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
