Η ήττα δεν είναι πρόβλημα, η αντίδραση είναι ζητούμενο

Η πρώτη ήττα του Παναθηναϊκού στη φετινή EuroLeague ήρθε από τη Χάποελ Τελ Αβίβ, με το 91-81 στο Telekom Center Athens να βάζει τέλος στο αήττητο των «πράσινων».

Φυσικά, δεν χρειάζεται ούτε να χαθεί η ψυχραιμία ούτε να αναζητηθούν δικαιολογίες. Χρειάζεται, όμως, να αναλυθούν όσα δεν λειτούργησαν, γιατί το συγκεκριμένο παιχνίδι έδειξε για πρώτη φορά ότι ο Παναθηναϊκός έχει ακόμα πράγματα να μάθει και προβλήματα για να διορθώσει.

Το βράδυ της Παρασκευής (16/10) η κυριότερη αδυναμία εντοπίστηκε στην άμυνα. Η ομάδα που είχε μετατρέψει την αμυντική της λειτουργία σε σημείο αναφοράς, αυτή τη φορά δεν είχε την ίδια σκληράδα, τις ίδιες αποστάσεις και την ίδια συνέπεια. Η Χάποελ βρήκε τρόπους να χτυπήσει κοντά στο καλάθι, να εκμεταλλευτεί τις αδυναμίες στις συνεργασίες των «πράσινων», να πάρει επιθετικά ριμπάουντ και να ανανεώσει κατοχές. Οι παίκτες του Δημήτρη Ιτούδη δεν χρειάστηκε να ανακαλύψουν κάποιο μυστικό. Εκμεταλλεύτηκαν τα κενά που τους παρουσιάστηκαν και τιμώρησαν τον Παναθηναϊκό όταν εκείνος δεν έβγαλε την απαιτούμενη ένταση.

Ήταν η πρώτη φορά φέτος που η αμυντική εικόνα του «τριφυλλιού» απείχε τόσο πολύ από τα στάνταρ που είχε θέσει στα προηγούμενα παιχνίδια. Και αυτό είναι ένα καμπανάκι, όχι λόγος πανικού.

Ειδικά αν συνυπολογίσει κανείς την επιβάρυνση από τα συνεχόμενα, απαιτητικά παιχνίδια. Η ενέργεια δεν μπορεί να βρίσκεται πάντα στο ίδιο επίπεδο, όσο μεγάλη κι αν είναι η ποιότητα και η διάθεση μιας ομάδας. Υπήρξαν στιγμές που ο Παναθηναϊκός έμοιαζε να βρίσκεται μισό βήμα πίσω, να χάνει μάχες και να μην έχει την ίδια φρεσκάδα στις αντιδράσεις του. Ως έναν βαθμό, αυτό είναι φυσιολογικό. Δεν μπορεί, όμως, να γίνει μόνιμη δικαιολογία, ειδικά για μια ομάδα που έχει χτιστεί για να πρωταγωνιστήσει στην Ευρώπη.

Η τέταρτη περίοδος βέβαια έδειξε και την άλλη πλευρά του Παναθηναϊκού. Όταν το σκορ έγινε 61-71, ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς βρήκε την πεντάδα (με Γκραντ, Μπάντιο, Καλαϊτζάκη, Ερνανγκόμεθ και Λεσόρ) που έβγαλε την απαιτούμενη ένταση στην άμυνα, πίεσε την μπάλα, δυσκόλεψε τις αποφάσεις της Χάποελ και έδωσε τον τόνο για την αντεπίθεση. Το 11-0 σερί και το προσπέρασμα με 72-71, χάρη και στις λύσεις που έδωσε ο Τζέριαν Γκραντ, δεν ήρθαν τυχαία. Ήρθαν επειδή ο Παναθηναϊκός επέστρεψε για λίγο σε αυτό που τον είχε κάνει να ξεχωρίσει στο ξεκίνημα της σεζόν.

Μόνο που εκεί ακριβώς ήταν και το σημείο στο οποίο χρειαζόταν καθαρό μυαλό.

Αντί να αξιοποιήσει το μομέντουμ, να διαχειριστεί σωστά τις επόμενες κατοχές και να υποχρεώσει τη Χάποελ να παίξει υπό πίεση, ο Παναθηναϊκός δεν είχε την απαραίτητη ηρεμία ούτε στην επίθεση ούτε στην άμυνα. Δεν πήρε τις καλύτερες δυνατές αποφάσεις, δεν προστάτευσε το προβάδισμά του και επέτρεψε στους φιλοξενούμενους να ξαναβρούν τον έλεγχο. Ο Ελάιτζα Μπράιαντ έβαλε καθοριστικά σουτ, η Χάποελ εκμεταλλεύτηκε τις ευκαιρίες της και η ανατροπή έμεινε στη μέση.

Εκεί κρίθηκε το παιχνίδι. Όχι επειδή ο Παναθηναϊκός δεν είχε τη δυνατότητα να το κερδίσει, αλλά επειδή, στην πιο κρίσιμη στιγμή, δεν κατάφερε να συνδυάσει την αμυντική ένταση με τις σωστές αποφάσεις.

Και τώρα αρχίζει το πραγματικά σημαντικό κομμάτι. Μια ήττα δεν κρίνει μια σεζόν. Η διαχείρισή της, όμως, μπορεί να καθορίσει πολλά. Ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να κρατήσει τα μαθήματα από το παιχνίδι με τη Χάποελ, να εντοπίσει τα λάθη του και να επιστρέψει στις αρχές που τον έκαναν να μοιάζει τόσο ισχυρός στις πρώτες αγωνιστικές. Χωρίς υπερβολές, χωρίς αμφισβήτηση όσων έχουν ήδη χτιστεί, αλλά και χωρίς να προσπεράσει όσα πήγαν στραβά.

Οι επιστροφές του Κέντρικ Ναν και του Κώστα Σλούκα μπορούν να προσφέρουν σημαντικές λύσεις, τόσο στη δημιουργία και στην εκτέλεση όσο και στη διαχείριση των κρίσιμων κατοχών. Οι απουσίες τους κόστισαν σε μια περίοδο με αυξημένες απαιτήσεις, καθώς περιόρισαν τις επιλογές και τις εναλλακτικές της ομάδας.

Δεν θα λύσουν, βέβαια, αυτομάτως κάθε πρόβλημα. Η αμυντική συνέπεια και η ενέργεια πρέπει να επιστρέψουν μέσα από τη δουλειά και τη συνολική λειτουργία της ομάδας.

Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι να αποδείξει ο Παναθηναϊκός ότι μπορεί να μην ηττηθεί ποτέ. Αυτό δεν γίνεται. Είναι να αποδείξει ότι ξέρει να αντιδρά όταν χάνει.

Γιατί οι μεγάλες ομάδες δεν ξεχωρίζουν επειδή δεν πέφτουν ποτέ. Ξεχωρίζουν από τον τρόπο που σηκώνονται...