Η καταστροφολογία και η σκληρή αλήθεια…

Δύο φορές ακούστηκε από τα χείλη του κόουτς Σπανούλη τις τελευταίες ημέρες. Η λέξη «καταστροφολογία». Είναι κατανοητό. Ένας άνθρωπος που ονειρευόταν κάθε μέρα, ως παίκτης, να κατακτήσει ακόμα και τις πιο δυσπρόσιτες κορυφές, με τους όρους συχνά πυκνά να προδιαγράφονται εναντίον του, δεν ανέχεται ούτε να ακούει, ούτε να μιλάει για καταστροφές. 

Αν ο Kill Bill στέριωνε το βλέμμα του στα εμπόδια και όχι πίσω από αυτά, θα ήταν ως διαφορετικού φυράματος. 

Υπάρχει απόλυτη κατανόηση στην προαίρεση του κόουτς και φυσικά η καταστροφολογία δεν ευνοεί κανένα σκοπό, όμως η αγωνία και η ανησυχία που δεν υπήρχε σε κανέναν πριν τα παιχνίδια με τη Ρουμανία και την Πορτογαλία τον Ιούνιο, παρά μόνο σε κάποιους λιγοστούς δημοσιογράφους που έσπευδαν να ενημερώσουν για το μέλλει γενέσθαι σε περίπτωση μίας ή ακόμα και δύο ηττών, δεν είναι καταστροφολογία. 

Είναι το κοίταγμα στον καθρέπτη και η αναγνώριση μιας πολύ δύσκολης κατάστασης στην οποία η Ελλάδα έβαλε μόνη της τον εαυτό της. 

Δεν είναι καταστροφολογία όταν αναλύεται η θέση της Ελλάδας σε αυτά τα προκριματικά, όπου αν δεν κάνει τουλάχιστον τέσσερις νίκες με Ουκρανία και Γεωργία (ίσως να απαιτείται και μία 5η με την Ισπανία), πολύ απλά θα αποκλειστεί. Είναι η πραγματικότητα! Άγρια μεν, δυσάρεστη πολύ, αλλά πέρα για πέρα αληθινή. Αν η Ελλάδα δεν παίξει στο Παγκόσμιο, Θεός ξέρει πότε θα την ξαναδούμε. Και με πόσα διαφορετικά πρόσωπα τότε. 

Η απογοήτευση από τις δύο εμφανίσεις τον Ιούνιο, επίσης δεν είναι καταστροφολογία. Άλλωστε αυτές και τα αποτελέσματα τους χτύπησαν τον εθνικό συναγερμό, με τον ίδιο τον Βασίλη Σπανούλη να καλεί σε “υποχρεωτική στράτευση” όλο το διαθέσιμο δυναμικό για το Παράθυρο του Αυγούστου. 

Δεν υπάρχουν φωνές καταστροφολογίας (ουδείς σοβαρός άνθρωπος έχει καταδικάσει την Εθνική σε αποκλεισμό πριν τα έξι ματς που υπολείπονται), αλλά αγωνίας και ανησυχίας. Κι αν αυτές είχαν ακουστεί και πριν τον Ιούνιο, ίσως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά. 

Η Ελλάδα έχει μία ελπίδα, ή πολλές ελπίδες να προκριθεί ανάλογα με την ματιά που έχει κάποιος στο ποτήρι, διότι έστω και αργά αντιλήφθηκε τη σοβαρότητα της κατάστασης. Και υποχρεώθηκε, πρώτον απ’ όλους τον Βασίλη Σπανούλη, να αντικρίσει μία οδυνηρή αλήθεια. Η Ελλάδα κινδύνευε και κινδυνεύει πάρα πολύ άμεσά με αποκλεισμό από το Παγκόσμιο Κύπελλο. Που δε θα είναι καταστροφή προφανώς αν συμβεί (δεν υπάρχουν καταστροφές στον αθλητισμό), αλλά θα είναι ένα πολύ σημαντικό πισωγύρισμα. 

Ακριβώς επειδή έγινε αντιληπτή η κατάσταση, οι ελπίδες για πρόκριση πολλαπλασιάζονται. Το πρώτο δείγμα ήταν ορατό στο φιλικό με την Πολωνία, το πιο ισχυρό από τα δύο που θα δώσει η εθνική μέχρι τη μεγάλη μάχη στη Ρίγα, κόντρα στην Ουκρανία κι εν συνεχεία εναντίον της Ισπανίας στο T-Center. 

Μπορεί, όπως δήλωσε και ο κόουτς να υπήρχαν σκαμπανεβάσματα, με τα πεντάλεπτα της απόλυτης κυριαρχίας να διαδέχονται κάποια διαστήματα αποπροσανατολισμού, αλλά στην παρούσα φάση, σημασία έχουν άλλα πράγματα: Και κυρίως η γλώσσα του σώματος, η διάθεση, το commitment των παικτών στο μεγάλο στόχο. 

Οι αποστάσεις άλλοτε ήταν εκεί και άλλοτε εκεί. Κάποιες φορές η άμυνα “έδερνε” και κάποιες άλλες οι αδυναμίες της γίνονταν εύκολος στόχος για τους Πολωνούς… Και μην ξεχνάμε: Η Πολωνία, ναι η Πολωνία, ανοίγει την αυλαία της δεύτερης φάσης των Προκριματικών με ρεκόρ 6-0 κι έχοντας σχεδόν εξασφαλισμένη πρόκριση στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ας μην ανοίξουμε τώρα τη συζήτηση για τα “γιατί”. Άκαρπη θα είναι. 

Κόντρα λοιπόν σε μία ομάδα που μακαρίζει και ευλογεί την ύπαρξη των Παραθύρων, χτίζοντας ομάδες με ενδεχομένως μειωμένο ταλέντο αλλά με χαρακτήρα και κατεύθυνση, η Εθνική ομάδα, έδειξε ότι έχει ποιότητα. 

Καθοδηγούμενη από τον βιονικό τυπάκο, που έχει τιμήσει όσο ελάχιστοι εδώ και δεκαετίες το εθνικό έμβλημα, τον Νικ Καλάθη, ο οποίος ακόμα μοιράζει ασίστ στους συμπαίκτες του, είχε τη δική της κατεύθυνση. Η παρουσία του Καλάθη και η διαρκή αναστάτωση στην άμυνα της Πολωνίας, έκανε πιο εύκολη τη δουλειά στις spot καταστάσεις για τα σουτ και τις close out καταστάσεις. 

Η Ελλάδα είχε επιλογές σε sort roll επιθέσεις, όταν οι αντίπαλοι αποφάσισαν να στείλουν δεύτερο παίκτη στον χειριστή, η μπάλα κυκλοφόρησε σχετικά πιο εύκολα και ο Βασίλης Σπανούλης, με πιο βαθύ ρόστερ πια, απόλαυσε κάποιων επιλογών, είτε μετά από σκριν, είτε μετά από προσωπικές δημιουργίες, που δεν τις είχε στα προηγούμενα ματς. Η απουσία του Παπανικολάου και ο τραυματισμός του Χαραλαμπόπουλου ανάγκασε τον κόουτς αρκετές φορές να καταφύγει σε 3 guards line ups με Καλάθη, Τολιόπουλο και Ντόρσεϊ, αλλά σε αυτές τις μάχες της μίας ανάσας, στις μάχες που μοιάζουν με τελικούς, σημασία έχει να γίνεται η δουλειά και όχι τα ειοθώτα. 

Και στην άμυνα, εκεί όπου η Ελλάδα πρέπει και οφείλει να παίξει τα ρέστα της και στους δύο αγώνες της επόμενης εβδομάδας με Ουκρανία και Ισπανία, υπήρχαν διαστήματα που έπνιγε τον αντίπαλο. Οι χώροι συχνά πυκνά ήταν πιο μικροί λόγω της παρουσίας του Κώστα και του Θανάση, ο οποίος δεν άφησε ούτε μισή φάση που δεν την κυνήγησε. Ο Καλάθης με τα αγέρωχα χέρια του έκανε τη δουλειά αντίπαλων χειριστών πιο δύσκολη. Πρόβλημα στο ριμπάουντ υπήρξε κάποιες φορές, αλλά οκ, ας μην είμαστε και πλεονέκτες. Εξάλλου, η Εθνική ένα γεμάτο πενθήμερο προετοιμασίας ακόμα, το οποίο θα ήταν αδιάφορο και ανούσιο, αν δεν υπήρχε το σωστό mindset. Το mindset της εγρήγορσης και της ανησυχίας. Αν μη τι άλλο, αν κοιτούσες στο glass floor τους διεθνείς, την μη λεκτική επικοινωνία τους, γινόταν εύκολα αντιληπτό ότι οι ημέρες της αγρανάπαυσης του Ιουνίου είναι πολύ μακρινές.