Η καθυστέρηση στις μεταγραφές του Άρη οφείλεται στο… περσινό καλοκαίρι

Με ρυθμούς… χελώνας «τρέχουν» οι μεταγραφικές εξελίξεις και η υλοποίηση του μεταγραφικού σχεδιασμού του Άρη. Περίεργο και κομματάκι παράταιρο σε ότι μας έχει συνηθίσει η ομάδα της Θεσσαλονίκης τα προηγούμενα καλοκαίρια αλλά είναι μια πραγματικότητα που πλέον έχει εμπεδωθεί από την πλειοψηφία του κόσμου του Άρη που θα περίμενε μια μεγαλύτερη ταχύτητα στις προσθήκες αφού κενά υπάρχουν και ειδικά στις θέσεις της άμυνας είναι πολλά και συγκεκριμένα.

Που οφείλεται όμως αυτή η καθυστέρηση; Γιατί ο Άρης κινδυνεύει πολύ σοβαρά να μεταβεί στην Ιταλία τη ερχόμενη Τρίτη (21/7) δίχως να έχει καλύψει, σε πρώτη φάση τουλάχιστον, τα κενά στις θέσεις των στόπερ και του αριστερού μπακ; Για να βρούμε την απάντηση και μια λογική εξήγηση της συνειδητής κωλυσιεργίας θα πρέπει να γυρίσουμε πίσω τον χρόνο 12 μήνες. Να ανατρέξουμε σε όσα συνέβησαν στις περσινές θερινές μεταγραφές όταν έγινε μια πραγματική κοσμογονία και ένα extreme makeover του ρόστερ με 18 συνολικά προσθήκες.

Πιεζόμενος από τις ημερομηνίες και την συμμετοχή στον 2ο προκριματικό γύρο του Conference League (πέρσι τέτοιες μέρες ο Αρης ετοιμαζόταν για τα ματς με την Αράζ) ο Άρης έκανε τις μισές και κάτι παραπάνω κινήσεις του ως τους πρώτους ευρωπαϊκούς αγώνες. Και όταν ήρθε ο πρόωρος ευρωπαϊκός αποκλεισμός, προσπάθησε να διασκεδάσεις τις εντυπώσεις, προσθέτοντας ως το φινάλε της μεταγραφικής περιόδου σχεδόν άλλους τόσους.

Το περσινό πάθημα

Το ζήτημα δεν ήταν μόνο ποσοτικό αλλά και λογιστικό. Ο Άρης έκανε ακριβές προσθήκες, έδωσε λεφτά σε ομάδες (όπως στη Σασουόλο για τον Ράτσιτς) και ακριβά συμβόλαια πληρώνοντας σε πολλές περιπτώσεις πάνω από την πραγματική αξία των συγκεκριμένων ποδοσφαιριστών. Για παράδειγμα το σχεδόν μισό εκατομμύριο για τον Πέδρο Άλβαρο κανείς δεν κατάλαβε πως και γιατί δόθηκε. Ο Άρης πόνταρε σε μια καλή πορεία στην Ευρώπη που δεν ήρθε ποτέ (και μαζί τα προσδοκώμενα έσοδα από τις προκρίσεις) και ακολούθησε και η μέτρια πορεία σε πρωτάθλημα και κύπελλο που έθεσε νωρίς το club εκτός των εγχώριων στόχων και ταυτόχρονα προκάλεσε την απογοήτευση του κόσμου που άδειασε το γήπεδο και συρρίκνωσε τα έσοδα.

Ό, τι συνέβη πέρσι με πολλά ακριβά συμβόλαια να είναι ακόμη σε ισχύ, έχει οδηγήσει σε αλλαγή μεταγραφικής πολιτικής. Ο Άρης δείχνει ξεκάθαρα να μην βιάζεται- από τη στιγμή που δεν έχει και Ευρώπη να τον αγχώνει- και εμφανίζει μια διάθεση να μην θέλει να ψωνίσει ακριβά. Επιδιώκει να πάρει τους παίκτες που θέλει στα ποσά που μπορεί να δώσει και αντιπροσωπεύουν την αξία τους, αποφεύγοντας εξαλλοσύνες και κινήσεις που θα θέσουν σε κίνδυνο τον οικονομικό προγραμματισμό. Ειδικά λαμβάνοντας υπόψη το πενιχρό ενδιαφέρον του κόσμου που μειώνει τα προσδοκώμενα έσοδα. Προφανώς και αν βρεθεί κάτι που να πληροί τα αγωνιστικά εχέγγυα και είναι στα πλαίσια του μπάτζετ, θα αποκτηθεί. Είναι πολύ πιθανό όμως ο κύριος όγκος των μεταγραφών να καθυστερήσει κι άλλο και να μετατεθεί για τον Αύγουστο.

Εδώ έρχεται και κολλάει και η παραμονή ενός βασικού κορμού 16-17 παικτών από το περσινό ρόστερ. Ακόμη και παικτών που στις αρχικές συζητήσεις φαίνονταν να είναι εκτός πλάνου (πχ Μάικιτς, Μπουσαίντ, Αλφαρέλα). Και φαίνεται ότι πέρα από την κάλυψη των βασικών κενών στην άμυνα, οι υπόλοιπες προσθήκες δεν αποκλείεται να είναι σε άμεση συνάρτηση με τυχόν αποχωρήσεις….