Η κλωτσιά στο Νικολαΐδη που προκάλεσε μια φιλία και μια συγκλονιστική στιγμή fair play

Ήταν 29 Αυγούστου 2004 και στο κλειστό του Φαλήρου γράφτηκε μία από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές fair play των Ολυμπιακών Αγώνων. Ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης είχε φτάσει στον τελικό του τάε κβον ντο, στην κατηγορία των +80 κιλών, έχοντας στο πλευρό του περίπου 8.000 φιλάθλους που είχαν γεμίσει το γήπεδο. Απέναντί του βρισκόταν ο Νοτιοκορεάτης Μουν Ντάε-Σουνγκ, ο οποίος εκείνη την περίοδο ήταν από τους κορυφαίους αθλητές του αγωνίσματος.

Ο Έλληνας πρωταθλητής είχε πραγματοποιήσει εντυπωσιακή πορεία μέχρι τον τελικό, έχοντας νικήσει διαδοχικά τον Κολομβιανό Ριβέρα με 7-3, τον Μαροκινό Ζρούρι με 5-2 και τον Ιορδανό Καμάλ με 6-3, εξασφαλίζοντας έτσι την παρουσία του στον αγώνα για το χρυσό μετάλλιο.

Η κλωτσιά που έκρινε τον τελικό

Στον τελικό, όμως τα πάντα άλλαξαν μέσα σε δευτερόλεπτα. Ο Νικολαΐδης, ενθουσιασμένος από τη στήριξη του κοινού, επιχείρησε να επιτεθεί και άφησε για μια στιγμή ακάλυπτη την πλευρά του. Ο Μουν δεν άφησε την ευκαιρία να περάσει ανεκμετάλλευτη. Με μια εντυπωσιακή περιστροφική κλωτσιά χτύπησε τον Έλληνα στο κεφάλι, περίπου 50 δευτερόλεπτα πριν ολοκληρωθεί ο πρώτος γύρος.

Ο Έλληνας αθλητής βρέθηκε στο έδαφος, με τον διαιτητή να έχει ξεκινήσει την καταμέτρηση. Η ζαλάδα του όμως ήταν τέτοια που δεν μπόρεσε να συνεχίσει τον αγώνα, ο οποίος ολοκληρώθηκε με νοκ άουτ υπέρ του Νοτιοκορεάτη.

Το κοινό δυσκολεύτηκε να διαχειριστεί την απογοήτευση, καθώς άπαντες περίμεναν το χρυσό μετάλλιο. Κάποιοι αποδοκίμασαν, όμως τότε συνέβη κάτι που έκλεψε την παράσταση ακόμα και από το αγωνιστικό μέρος. Ο Μουν πλησίασε τον Νικολαΐδη και, αντί να πανηγυρίσει απλώς τη νίκη του, σήκωσε το χέρι του Έλληνα αθλητή. 

Ο Νικολαΐδης ανταποκρίθηκε με τον δικό του τρόπο. Έδειξε προς το Νοτιοκορεάτη, θέλοντας να καταστήσει σαφές πως ήταν ο άξιος νικητής. Οι δύο αθλητές αγκαλιάστηκαν και στη συνέχεια έκαναν μαζί τον γύρο του αγωνιστικού χώρου. Οι αποδοκιμασίες μετατράπηκαν σε χειροκρότημα. Ο Μουν, που λίγα λεπτά νωρίτερα είχε βρεθεί στο επίκεντρο της οργής του κοινού, αποθεώθηκε μαζί με τον Έλληνα αντίπαλό του.

Ο Νικολαΐδης μπορεί να έχασε το χρυσό μετάλλιο, όμως κατέκτησε το ασημένιο και άφησε πίσω του κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια διάκριση. Η συμπεριφορά του εκείνο το βράδυ αποτέλεσε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αθλητικού ήθους και fair play στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων.

Η σχέση των δύο αθλητών δεν τελείωσε εκεί. Παρέμειναν φίλοι όλα τα επόμενα χρόνια. Και όταν ο Νικολαΐδης έφυγε από τη ζωή το 2022, ο Μουν ταξίδεψε στην Ελλάδα και επισκέφθηκε τον τάφο του.