Η ληξιαρχική πράξη γέννησης μίας μεγάλης ομάδας

Αυτή η ημέρα ανήκε στον Άρη. Όπως και οι επόμενες ώρες μέχρι, έστω, τη βελιγραδιώτικη έξοδο της ομάδας του Σπανούλη για το Eurocup. Αλλά και μετά. 

Αυτή η ημέρα ανήκε στους φιλάθλους του Άρη, που είδαν στο παρκέ του Αλεξάνδρειου να στήνεται ένα άτυπο ληξιαρχείο, που έβαλε τη βούλα στα κύτταρα των φιλοδοξιών και των ονείρων που γεννήθηκαν το καλοκαίρι. 

Μέχρι το απόγευμα είχαν πάρα πολλές ενδείξεις. Πλέον, έχουν και τις αποδείξεις. 

Αυτή η ημέρα ανήκε στον Βασίλη Σπανούλη και τον Νίκο Ζήση. Χωρίς μεγαλοστομίες και με σεβασμό στο ίδιο το πρότζεκτ, δημιουργούν ένα σύνολο που σκσρπά περηφάνεια στην πιο μπασκετική οπαδική κοιτίδα στη χώρα. 

Ο Παναθηναϊκός προσπάθησε να κλέψει την παράσταση. Κυριολεκτικά να την κλέψει, αλλά η συντεχνία των Θεών δεν το επέτρεψε. Ο Θεός του μπάσκετ, όποιος κι αν είναι αυτός, άπλωσε το πέπλο του πάνω από τον “συνάδελφο” του πολέμου, όταν κάποιες μάχες άρχισαν να χάνονται. Αλλά αν δεν ξέρει ο Άρης, ο Θεός του πολέμου, ότι πολλές μάχες μπορεί να χάνονται, αλλά μία, η κρίσιμη, η τελική θα καθορίσει την τύχη του πολέμου, ποιος να το ξέρει;

Άλλωστε δεν ήταν η πρώτη φορά τις τελευταίες ημέρες που ο Παναθηναϊκός, θα επιχειρούσε να “κλέψει” ένα αποτέλεσμα. Εναντίον της Εφές μείωσε αρχικά στους 3 και στη συνέχεια στον 1 πόντο (66-65). Ακολούθησε 14-0 από τους Τούρκους. 

Στο Παλέ, ο Άρης εκτινάχθηκε στο 80-68 στην αρχή τη τέταρτης περιόδου. Ο Γιαμπουσέλ με τον Μπάντιο και τον Λεσόρ, το γύρισαν (84-85), αλλά και πάλι, ακριβώς σε εκείνο το σημείο, ο Παναθηναϊκός δεν άντεξε. Επιμέρους 10-1 και ο καθένας πήρε ακριβώς ό,τι του άξιζε. Ο Άρης μία μεγαλειώδη νίκη statement και ο Παναθηναϊκός κάποιες περισσότερες υποθέσεις να λύσει τις επόμενες ημέρες, εβδομάδες… 

Κοινός παρονομαστής των δύο απογευμάτων στην Πόλη και την Θεσσαλονίκη: Ο υπερβολικός αριθμός των λαθών. Εναντίον του Άρη, υπήρχε πραγματικά σοβαρή αιτία: 

Ο Σπανούλης έχει δημιουργήσει μία ομάδα που ζέχνει υγεία, προσωπικότητα, σκληράδα και ταυτότητα. 

Πατώντας στο παρκέ του Πάλε με προφίλ και χαρακτήρα μεγάλης ομάδας, ο Άρης έφερε τον Παναθηναϊκό στο δικά του μέτρα και χωρίς την παραμικρή υποψία μειονεξίας. Πίεσε ασφυκτικά σε όλους τους χώρους και επί της ουσίας ήταν αυτή η πίεση η αιτία που οδήγησε τον Παναθηναϊκό στα λάθη του. Πολύ περισσότερο απ’όσο το έκανε η Εφες στην Τουρκία. 

Ο Άρης πήρε 34(!!!) πόντους από λάθη αντιπάλου σε ένα ματς που εξ αρχής του έμελλε να κριθεί στην λεπτομέρεια. Η άμυνα με αλλαγές του Σπανούλη έβαλαν δύσκολα στους πράσινους, που για ακόμα μία φορά είδαν αντίστοιχα τη δική τους να καταρρέει. Δέχθηκε 18 στην πρώτη περίοδο, 28 στη δεύτερη, 33 στην τρίτη. Εβαζαν κιόλας, από κάποια στιγμή κι έπειτα, αλλά το μία σου και μία μου δεν είναι φέτος πράσινο φόρτε.

Ο Ζοτς βρήκε στον Μπάντιο τον άνθρωπο που θα έβαζε τα δύο πόδια σε ένα παπούτσι στον Ντιμιτρίγιεβιτς και ο Σενεγαλέζος σχεδόν κατάπιε τον γκαρντ του Άρη, ο οποίος όμως, ακόμα κι έτσι, τις πάσες που έπρεπε, στο σημείο που χρειαζόταν, τις είδε. Παίκτης με πρώην γιογκοσλάβικες ρίζες και με το μέγεθος του Ντίμι, θα πασάρει ακόμα και με κλειστά τα μάτια. 'Η με σκαρπίνια όπως είχε πει κάποτε ο Μίλος Τεόντοσιτς όταν αρνούνταν να παραλάβει μία θεόρατη παρτίδα από παπούτσια που τον περίμενε αραχνιασμένη για μήνες σε ένα γραφείο.  

Ήταν το σημείο που ο Άρης είχε ανάγκη από κάτι διαφορετικό. Και το βρήκε στα paint touches. Ο Μόργκαν που μετά το αργό ξεκίνημα καταθέτει σε κάθε ματς βιογραφικό βαρύ και ασήκωτο, ευρωλιγκαίο, έπαιξε όλα τα miss match με κότσια και απόφαση. Ο Μοκόκα, που λίγο έλειψε, με όσα άκουγε, να ξεχάσει ότι στο σπίτι του θα βρίσκεται για πάντα ο τίτλος του MVP του περσινού Eurocup, ο Λίντελ, ακόμα και ο Μπιρτς από το Short Roll χτυπούσαν τον Παναθηναϊκός μέσα στην καρδιά του, δηλαδή μέσα από το ζωγραφιστό. Ο Παναθηναϊκός έχει αθλητικούς ψηλούς και γενικά versatile παίκτες στη frontcourt. Αρχίζει να γίνεται όμως, κοινός τόπους, ότι απόντος του Φαλ, έναν ψηλό που να σκιάζει, τους αντίπαλους χειριστές δεν έχει.

Μετά, ή ακόμα και πιο πριν ήρθαν και τα τρίποντα. Με 15/25 έξω από το τόξο και τον Τολιόπουλο να προσθέτει 14 πόντους με 3/5 από μακριά, ο Άρης είδε στο σημαντικότερο παιχνίδι της σεζόν (μέχρι το επόμενο) να του πηγαίνουν όλα δεξιά. Οχι από τύχη. Αλλά λόγω αξίας.  

Ο Παναθηναϊκός είχε πάλι λιγοστές τελικές πάσες (16), έμεινε στο παιχνίδι εξαιτίας της τεράστιας ποιότητας του, αλλά σε κάθε περίπτωση, δεν είναι (ακόμα) μία ομάδα που θα κερδίζει μέσα από την επίθεση της και μάλιστα εκτός έδρας. Το συνολικό σκορ στη δεύτερη και την τρίτη περίοδο ήταν 61-53, υπέρ του Άρη. Κι αυτό μιλάει από μόνο του. 61-53! Σε είκοσι λεπτά. Και δε γίναμε ΝΒΑ! 

Ο Άρης έχει ανοίξει τα πανιά του και έρχεται… Με φόρα. Και με ταυτότητα μίας ομάδας που οι ρόλοι είναι απολύτως σαφείς, όχι όμως μόνο στην επίθεση, αλλά και στην άμυνα. Εκεί όπου όλοι θα πιέσουν μέχρι τελικής πτώσεως. Όλοι θα βουτήξουν για μία (ακόμα και) χαμένη μπάλα, όλοι θα είναι εκεί για να βάλουν το κορμί τους με δύναμη και αποφασιστικότητα. 

Μία ομάδα που έχει σθένος να ελέγξει σχεδόν ολοκληρωτικά με τη σκληράδα της ακόμα και έναν σπουδαίο αντίπαλο όπως ο Παναθηναϊκός, αλλά με ταλέντο και προπονητική καθοδήγηση τέτοια που θα της επιτρέψει να κερδίσει και στα σαλόνια των 100 πόντων και στα αλώνια των 65. 

Όσο για τον Παναθηναϊκό, η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από το Ναν και τον Φρανσίσκο και κατά πόσο οι δυο τους ταιριάζουν μεταξύ τους. 

Δεν το ακούω καν…

Δηλαδή, ο Φρανσίσκο και ο Ναν, όταν βρίσκονται στο παρκέ μόνοι τους, χωρίς να συνυπάρχουν, βγάζουν μάτια; Και χάνουν της ισορροπία τους όταν πρέπει να μοιραστούν τους ίδιους χώρους, τους ίδιους χρόνους και τον ίδιο αέρα πάνω στο παρκέ; Ε όχι! 

Άλλο είναι το ζήτημα και ο κόουτς Ομπράντοβιτς είναι βέβαιο ότι θα το εντοπίσει. Απλά. Θα χρειαστεί χρόνος… Και ακόμα υπάρχει κάμποσος.