Η μεγάλη συνέντευξη του Φουρνιέ στο Athletiko: «Ήμουν... μεθυσμένος στη λίμνη Κόμο όταν μίλησα με τον Ολυμπιακό» (video)
Ένας MVP ανοίγει την καρδιά του στο Athletiko. Ο Εβάν Φουρνιέ δεν παραχώρησε απλά μία μεγάλη συνέντευξη, μοιράστηκε συναισθήματα και στιγμές.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Υπάρχουν πολλές προσωπικότητες στον Ολυμπιακό. Ο Εβάν Φουρνιέ είχε δίχως αμφιβολία μία από τις μεγαλύτερες. Ο αγαπημένος της ερυθρόλευκης εξέδρας, ένας γνήσιος φίλος του Ολυμπιακού που «ερωτεύτηκε» το κλαμπ πολύ πριν πάει σε αυτό.
Τη φετινή σεζόν, ερχόμενος από τον πάγκο έκανε τη διαφορά σε πολλά σημαντικά ματς για τον Ολυμπιακό πριν αναδειχθεί πολυτιμότερος παίκτης τόσο του Final Four της Euroleague όσο και των τελικών στη GBL.
Ο Εβάν Φουρνιέ δεν κρύβει τα λόγια του, ούτε τα φιλτράρει. Έτσι ήταν και η συνέντευξή του στο Athletiko και στους Βάλια Πηλιανίδη και Στέφανο Τάτσιο. Αυθεντική, αφιλτράριστη και ερυθρόλευκη.
Aναλυτικά όλη η συνέντευξη του Εβάν Φουρνιέ στην κάμερα του Athletiko
Aπό τα δάκρυα στο Άμπου Ντάμπι στην ευρωπαϊκή και εγχώρια κορυφή. Είναι αυτή η μεγαλύτερη προσωπική σου ιστορία επιτυχίας;
Δεν ξέρω. Είχα την ευλογία να έχω μια επιτυχημένη καριέρα και να ζήσω πολλές σπουδαίες στιγμές. Σίγουρα είναι μία από αυτές. Το να μπορέσω να προσφέρω σε αυτή την ομάδα ένα πρωτάθλημα, να αποτελέσω μέρος αυτής της επιτυχίας, είναι ένα μεγάλο επίτευγμα. Δεν μπορώ να πω ότι είναι το κορυφαίο. Δεν μου αρέσουν ιδιαίτερα οι κατατάξεις. Αλλά είναι κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ.
Όταν ανακοινώθηκε ότι ήσουν ο MVP του Final Four, πώς ένιωσες;
Ήμουν ενθουσιασμένος. Εκείνη τη στιγμή επικρατούσε χάος. Όλοι ήταν στο παρκέ, όλοι φώναζαν, πανηγύριζαν. Οι φίλαθλοι, η οικογένειά σου, τα παιδιά σου. Η αγαπημένη μου στιγμή ήταν μάλλον όταν ο γιος μου έτρεξε μέσα στο γήπεδο, με αγκάλιασε και με κοιτούσε σαν να ήμουν κάποιος Έλληνας θεός ή κάτι τέτοιο. Αυτό ήταν κάτι πολύ ξεχωριστό για μένα ως πατέρα. Και σήμερα, με όλα τα βίντεο, το YouTube και τα υπόλοιπα, θα έχει αυτή την ανάμνηση για πάντα. Είναι κάτι που θα κρατώ πάντα στην καρδιά μου.
Πώς έζησες εκείνο το τρίποντο που επιχείρησε ο Φελίζ και στη συνέχεια το ριμπάουντ που πήρε ο Ταϊρίκ πριν η μπάλα καταλήξει στον Άλεκ Πίτερς;
Ήταν προφανώς η καθοριστική στιγμή για εμάς. Εκεί καταλάβαμε: «Εντάξει, κερδίσαμε. Τελείωσε. Είναι επίσημο». Όταν είσαι μέσα στο παιχνίδι δεν έχεις πραγματικά χρόνο να σκεφτείς. Εγώ ήμουν αυτός που μάρκαρε το σουτ. Ο Καμπάτσο πήρε το ριμπάουντ και εγώ ήμουν εκείνος που αμυνόταν στην προσπάθεια.
Είχε καλές προϋποθέσεις για να ισοφαρίσει. Πολύ καλές. Αλλά ακόμη κι αν έβαζε το σουτ, είχαμε λίγο χρόνο μπροστά μας. Τελικά όλα λειτούργησαν τέλεια. Μετά ο Ταϊρίκ πήρε το ριμπάουντ, όλοι άρχισαν να φωνάζουν και το γήπεδο τρελάθηκε. Ήταν απίστευτο. Πραγματικά διασκεδαστικό. Για να είμαι ειλικρινής, αυτό το βίντεο το έχω δει περίπου εκατό φορές.
Δεν ένιωσες περισσότερη πίεση σε αυτό το Final Four στο ΟΑΚΑ σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά στο Άμπου Ντάμπι;
Η πίεση είναι κάπως μια νοητική κατασκευή. Δεν είναι κάτι πραγματικό. Το να χάσεις είναι πραγματική πιθανότητα. Η ποσότητα της πίεσης που βάζεις στον εαυτό σου όμως εξαρτάται μόνο από εσένα. Μου αρέσει να μπαίνω στα παιχνίδια χαλαρός αλλά συγκεντρωμένος. Κάποιες φορές η ενέργεια και η δυναμική του αγώνα παρασύρουν τα συναισθήματά σου, αλλά συνήθως ως παίκτες έχουμε τον έλεγχο. Για μένα ήταν το ίδιο και τις δύο χρονιές. Και τις δύο χρονιές μπήκαμε στο Final Four ως το Νο1 της κανονικής περιόδου, αλλά η δυναμική ήταν διαφορετική.
Την πρώτη μου χρονιά ολοκληρώσαμε τη σεζόν, όχι ακριβώς με δυσκολίες, γιατί συνεχίζαμε να κερδίζουμε, αλλά είχαμε περισσότερους τραυματισμούς. Εγώ έχασα παιχνίδια λόγω του αστραγάλου μου. Η κατάσταση ήταν διαφορετική.
Φέτος νιώθω ότι κορυφώσαμε την απόδοσή μας την κατάλληλη στιγμή. Γινόμασταν όλο και καλύτεροι όσο περνούσε η χρονιά και παίξαμε το καλύτερό μας μπάσκετ προς το τέλος της σεζόν. Και αυτό παίζει τεράστιο ρόλο στο Final Four.
Σε μια σειρά playoffs έχεις χρόνο να κάνεις προσαρμογές και να προετοιμάσεις το σώμα σου. Όταν όμως πρόκειται για ένα μόνο Σαββατοκύριακο και δύο αγώνες, πρέπει να είσαι έτοιμος εκείνη ακριβώς τη στιγμή.
Τι κάνει αυτή την ομάδα του Ολυμπιακού τόσο ξεχωριστή φέτος; Είναι πολύ δύσκολο να διατηρήσεις την ίδια νοοτροπία σε όλους μέσα στα αποδυτήρια. Κι όμως, φέτος είδαμε ότι όλοι έπαιζαν για την ομάδα και όχι για τα στατιστικά τους.
Πρώτα απ’ όλα, πρέπει να έχεις τους σωστούς ανθρώπους. Εκεί αξίζουν τα εύσημα στον προπονητή και στον γενικό διευθυντή που έφεραν παίκτες με τη σωστή νοοτροπία. Δεν μπορείς να αλλάξεις τους ανθρώπους. Ο καθένας είναι αυτός που είναι. Το δεύτερο είναι ότι χρειάζεσαι το σωστό εργασιακό περιβάλλον. Ο τρόπος που δουλεύουμε καθημερινά στις προπονήσεις, όσα μας διδάσκουν για την ομαδικότητα και το συλλογικό πνεύμα, είναι κάτι που οι προπονητές επαναλαμβάνουν συνεχώς.
Δεν μας αφήνουν ποτέ να επαναπαυτούμε μετά από μια μεγάλη νίκη. Δεν μας αφήνουν να νιώσουμε υπερβολικά καλά με τον εαυτό μας. Πάντα ζητούν περισσότερα. Αυτό δημιουργεί μια κουλτούρα νίκης. Και πάνω σε αυτό έρχονται οι φίλαθλοι, που μας δίνουν ενέργεια και ώθηση. Είναι ένας πολύ καλός συνδυασμός.
Όταν κοιτάζω το πως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα δεν γίνεται να μην σκεφτώ το πεπρωμένο
Είσαι δύο χρόνια στην Ελλάδα. Έχεις κατακτήσει δύο πρωταθλήματα, έχεις παίξει σε δύο Final Four και ήδη θεωρείσαι θρύλος του Ολυμπιακού. Πώς το βιώνεις αυτό; Το είχες ονειρευτεί;
Ειλικρινά δεν σκέφτομαι έτσι. Προσπαθώ απλώς να δίνω τον καλύτερό μου εαυτό. Έχουμε μια σπουδαία ομάδα. Προσπαθώ να βοηθώ όσο μπορώ και ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει. Ελπίζω να κερδίσουμε πολλά ακόμη τρόπαια και όταν ολοκληρώσω την πορεία μου εδώ, να έχουμε γράψει ίσως την καλύτερη σελίδα στην ιστορία του Ολυμπιακού. Αυτός είναι ο στόχος.
Πιστεύεις στο πεπρωμένο; Θεωρείς ότι ο Ολυμπιακός είναι το πεπρωμένο σου;
Το έχω αγγίξει αυτό το θέμα μερικές φορές, γιατί στην πραγματικότητα δεν πιστεύω σε τέτοια πράγματα. Όμως, όταν κοιτάζω τον τρόπο με τον οποίο εξελίχθηκαν τα πράγματα εδώ για μένα και την πορεία της καριέρας μου, είναι δύσκολο να μην το σκεφτώ έστω και λίγο.
Από το Παρίσι το 2010 μέχρι σήμερα, και γενικά τον τρόπο που κύλησαν όλα, η ζωή λειτουργεί με μυστηριώδεις τρόπους και σίγουρα η ιστορία μου με αυτή την ομάδα έχει εξελιχθεί εξαιρετικά. Κανείς δεν ξέρει τι θα φέρει το μέλλον, αλλά είναι κάπως τρελό. Ναι, λίγο τρελό.
Μια δραματική σειρά τελικών
Πώς προετοιμαστήκατε μετά την κατάκτηση της EuroLeague; Πόσο δύσκολο ήταν; Γιατί ο Παναθηναϊκός έμοιαζε απόλυτα έτοιμος.
Θα είμαι ειλικρινής. Δεν προετοιμαστήκαμε πραγματικά. Κάναμε μόλις δύο προπονήσεις. Και για να είμαι ειλικρινής, αυτές δεν ήταν καθόλου ευχάριστες, γιατί η ομάδα δεν βρισκόταν στη σωστή πνευματική κατάσταση. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να κυνηγάς έναν στόχο όλη τη χρονιά, να τον πετυχαίνεις τελικά και να τον κατακτάς. Μετά πανηγυρίζεις, βγαίνεις, πίνεις, κοιμάσαι αργά. Το μυαλό σου μπαίνει σε άλλη λειτουργία. Λες: «Εντάξει, τώρα μπορώ να χαλαρώσω λίγο και να το γιορτάσω».
Από την άλλη πλευρά, έχεις τον Παναθηναϊκό που μας παρακολουθεί να κερδίζουμε. Αν ήμουν στη θέση τους, θα ήθελα να μας διαλύσω αγωνιστικά. Αυτοί είναι οι μεγάλοι σου αντίπαλοι και μόλις σε είδαν να κατακτάς το τρόπαιο. Είναι πάρα πολύ δύσκολο.
Οπότε ήταν φυσιολογικό να παίξουν με τεράστια ένταση και αποφασιστικότητα. Το να επιστρέψουμε κι εμείς σε κατάσταση απόλυτης συγκέντρωσης ήταν δύσκολο. Χάρηκα που κερδίσαμε το πρώτο παιχνίδι, γιατί όταν παίρνεις το Game 1 έχεις λίγο μεγαλύτερο περιθώριο για λάθη. Αν χάσεις το πρώτο παιχνίδι στην έδρα σου και μετά πρέπει να πας στην έδρα του αντιπάλου, τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα. Κάναμε λοιπόν τη δουλειά στο πρώτο παιχνίδι και αυτό μας έδωσε λίγο περισσότερο χρόνο για να ξαναβρούμε τη συγκέντρωσή μας».
Τι έγινε στο Game 4;
Θα έπρεπε να είχαμε κερδίσει εκείνο το παιχνίδι. Όλοι ήταν κουρασμένοι. Είχαμε την ευκαιρία να κερδίσουμε. Απλώς δεν κάναμε τις φάσεις που έπρεπε. Έχασα δύο σημαντικές βολές. Έχασα κι ένα μεγάλο τρίποντο. Αλλά είχαμε την ευκαιρία. Αυτό είναι το μπάσκετ.
Και πρέπει να δώσουμε τα εύσημα και στον Παναθηναϊκό. Έπαιξε πολύ σκληρά. Ήταν στην έδρα του. Δεν ήθελαν να μας δουν να σηκώνουμε το τρόπαιο μέσα στο γήπεδό τους. Έκαναν αυτό που έπρεπε να κάνουν. Τελικά όμως όλα λειτούργησαν σωστά. Στο πέμπτο παιχνίδι μπορέσαμε να πανηγυρίσουμε στην έδρα μας μαζί με τον κόσμο μας. Όλα καλά.
Η φετινή σειρά με τον Παναθηναϊκό ήταν επίσης χαοτική. Όσα συνέβησαν εκτός παρκέ, οι ανακοινώσεις και οι αντιπαραθέσεις των δύο πλευρών, σε επηρέασαν καθόλου;
Όχι με την έννοια ότι θα άλλαζαν τον τρόπο που συμπεριφέρομαι. Όμως αφαιρούν ένα μέρος της χαράς του παιχνιδιού. Πιστεύω ότι είναι πολύ άσχημο αυτό που συμβαίνει, γιατί το ελληνικό μπάσκετ έχει ένα εξαιρετικό προϊόν. Αν δεις τους τελικούς του ελληνικού πρωταθλήματος, κατά τη γνώμη μου — και ξέρω ότι μπορεί να γίνει συζήτηση γι’ αυτό — είναι οι καλύτεροι τελικοί στην Ευρώπη. Αν τους συγκρίνεις με Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, ακόμη και Σερβία ή Ισπανία, πιστεύω ότι δεν έχουν το ίδιο επίπεδο ποιότητας. Έχουμε λοιπόν τους καλύτερους τελικούς στην Ευρώπη.
Θα έπρεπε να είναι μια γιορτή του ελληνικού μπάσκετ. Μια γιορτή του ίδιου του αθλήματος. Ο κόσμος θα έπρεπε να απολαμβάνει αυτούς τους τελικούς. Αντί γι’ αυτό, μετατρέπονται σε μια τοξική σύγκρουση μεταξύ δύο συλλόγων. Μηνύσεις, πρόστιμα, επιθέσεις, ατελείωτες αντιπαραθέσεις.
Δείχνει γελοίο προς τα έξω, δεν μας τιμά
Καταλαβαίνω ότι είμαστε αντίπαλοι. Και είμαι εδώ μόνο δύο χρόνια, οπότε δεν γνωρίζω ολόκληρη την ιστορία. Φαντάζομαι ότι έτσι είναι τα πράγματα εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια. Αλλά ακόμα κι αν είμαστε αντίπαλοι, ακόμα κι αν δεν συμπαθούμε ο ένας τον άλλο, πρέπει να υπάρχει σεβασμός. Δεν χρειάζεται να δημιουργείται ένα περιβάλλον όπου διαιτητές δέχονται επιθέσεις έξω από τα σπίτια τους.
Δεν είναι αποδεκτό. Δεν είναι δίκαιο. Δεν είναι ευχάριστο για κανέναν. Μπορείς να αγωνίζεσαι σκληρά και ταυτόχρονα να κάνεις το σωστό. Στο τέλος, είτε κερδίσεις είτε χάσεις, δίνεις το χέρι στον αντίπαλο και συνεχίζεις.
Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, όλο αυτό δείχνει γελοίο προς τα έξω. Δεν μας τιμά. Μοιάζουμε ανόητοι όταν συμβαίνουν όλα αυτά. Όλη αυτή η γκρίνια, οι επιθέσεις και οι διαμαρτυρίες δεν είναι καθόλου ευχάριστες.
Το περιστατικό Ναν-Τζόουνς
Ποια είναι η άποψή σου για το περιστατικό ανάμεσα στον Ταϊρίκ και τον Ναν;
Ως παίκτης πιστεύω ότι ο καθένας είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του. Δεν πρέπει να ρίχνεις γροθιά. Αυτό είναι το βασικό. Αλλά πρέπει επίσης να καταλάβει κανείς ότι όταν βρισκόμαστε στο παρκέ, η αδρεναλίνη βρίσκεται στο μέγιστο και η νοοτροπία μας είναι τελείως διαφορετική. Παλεύουμε όλοι για το ίδιο πράγμα και κάποιες φορές η ένταση ξεπερνά τα όρια.
Αν δύο παίκτες βρεθούν πρόσωπο με πρόσωπο στα αποδυτήρια χωρίς να υπάρχει κανείς ανάμεσά τους, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να υπάρξει καβγάς. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Γι’ αυτό θεωρώ ότι έπρεπε να υπάρχουν άνθρωποι εκεί για να προστατεύσουν και τους δύο παίκτες. Γιατί σε τέτοιες στιγμές μπορείς να χάσεις τον έλεγχο.
Θα χρησιμοποιήσω ως παράδειγμα το ΝΒΑ, επειδή αυτό γνωρίζω καλύτερα. Στο ΝΒΑ κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει σχεδόν ποτέ, γιατί υπάρχει τεράστια ασφάλεια. Τα αποδυτήρια είναι πολύ μακριά το ένα από το άλλο. Οι παίκτες δεν διασταυρώνονται εύκολα. Αυτό συμβαίνει ακριβώς επειδή γνωρίζουν ότι τέτοιες καταστάσεις μπορούν να προκύψουν.
Είμαστε άνθρωποι. Μερικές φορές λέγονται πράγματα μέσα στο παιχνίδι που ξεπερνούν τα όρια. Έχουμε συναισθήματα. Είναι κρίμα που συνέβη και θεωρώ ότι η ασφάλεια έπρεπε να ήταν εκεί για να τους προστατεύσει.
Νιώθεις την ένταση και την τοξικότητα που υπάρχει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στα ΜΜΕ όταν παίζει ο Ολυμπιακός με τον Παναθηναϊκό;
«Είναι αδύνατο να μην τη δεις. Έχω περιόδους που τα παρακολουθώ πολύ και διαβάζω τα πάντα. Και έχω και περιόδους δύο εβδομάδων που δεν κοιτάζω τίποτα. Εξαρτάται από τη στιγμή. Όμως ακόμη κι έτσι είναι αδύνατο να μην ενημερωθείς.
Οι παίκτες μιλούν γι’ αυτά στα αποδυτήρια. Οι προπονητές μιλούν γι’ αυτά. Όταν συμβαίνει κάτι μεγάλο, όλοι το γνωρίζουμε. Ακόμη και όταν περπατάω στον δρόμο, οι φίλαθλοι έρχονται και μου λένε:
«Είδες τι έγινε; Είδες τι είπε; Είδες τι είπε ο Αταμάν;» Οπότε ναι, είναι αδύνατο να μην το γνωρίζουμε».
Ο Μπαρτζώκας, ο Λεσόρ, ο Βεζένκοβ και οι άλλοι
Έχεις μιλήσει πολλές φορές με τα καλύτερα λόγια για τον κόουτς Μπαρτζώκα. Έχεις φορέσει μπλουζάκι με το πρόσωπό του, έχεις βάλει αυτοκόλλητο με τη φωτογραφία του στο κοστούμι σου. Εμείς βλέπουμε μόνο τα 40 λεπτά του αγώνα, τις αντιδράσεις του, τον τρόπο που ζει το παιχνίδι. Εσείς όμως τον βλέπετε καθημερινά. Δεν είσαι ο μόνος παίκτης που τον αγαπά τόσο πολύ. Τι είναι αυτό που τον κάνει τόσο ξεχωριστό;
«Νομίζω ότι το βασικό είναι πως νοιάζεται πραγματικά για τους παίκτες του. Σε προσωπικό επίπεδο. Θέλει οι παίκτες του να είναι καλά και να αισθάνονται σημαντικοί. Και αυτό είναι δύσκολο για έναν προπονητή, γιατί πρέπει να παίρνει σκληρές αποφάσεις. Δεν μπορεί πάντα να τους κάνει όλους ευτυχισμένους.
Παρόλα αυτά προσπαθεί να κρατά όλους τους παίκτες ενεργούς και μέσα στην ομάδα. Είναι ένας πολύ ευγενικός άνθρωπος με σεβασμό. Στις προπονήσεις και έξω από το γήπεδο είναι ήρεμος, ταπεινός, χαλαρός και πάντα υπό έλεγχο. Είναι ένας άνθρωπος που σου αρέσει να έχεις γύρω σου.
Ενδιαφέρεται για την οικογένειά σου, σε ρωτά πώς είσαι, πάντα έχει μια καλή κουβέντα να σου πει. Γι’ αυτό είναι τόσο εύκολο να παίξεις για εκείνον. Προφανώς είναι εξαιρετικά έξυπνος προπονητής. Αλλά ως προσωπικότητα είναι εύκολο να παλέψεις γι’ αυτόν. Έχουμε δει και άλλους προπονητές που αντιμετωπίζουν τους παίκτες τους απλώς ως μέσο για να πετύχουν οι ίδιοι. Με τον κόουτς Μπαρτζώκα δεν συμβαίνει αυτό.
Η συζήτηση που απογείωσε την ομάδα
Φέτος υπήρξε μια συζήτηση γύρω στον Δεκέμβριο ή τον Ιανουάριο και αποφασίστηκε να έρχεσαι από τον πάγκο, ενώ ο Τάιλερ θα ξεκινούσε βασικός.
Έκανα μια συζήτηση με έναν από τους βοηθούς προπονητές. Καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι το καλύτερο για την ομάδα ήταν να ξεκινά βασικός ο Τάιλερ. Εκείνη την περίοδο η αρχική πεντάδα δεν λειτουργούσε καλά, η ομάδα γενικά δυσκολευόταν και δεν υπήρχε ισορροπία. Είχαμε μόλις χάσει από την Μπαρτσελόνα με 20 πόντους. Ήταν το χειρότερο παιχνίδι της χρονιάς.
Πήραμε λοιπόν αυτή την κατεύθυνση και πιστεύω ότι βοήθησε όλους να νιώσουν πιο άνετα στους ρόλους τους, χωρίς να πατά ο ένας στα πόδια του άλλου. Έγινε πιο εύκολη και η διαχείριση των λεπτών συμμετοχής από τον προπονητή. Και από εκείνο το σημείο και μετά η ομάδα απογειώθηκε.
Δεν κοιτάξαμε ποτέ πίσω. Για μένα δεν ήταν πρόβλημα. Δεν θα κάτσω εδώ να πω ότι λατρεύω να έρχομαι από τον πάγκο. Κάθε παίκτης θέλει να παίζει όσο περισσότερο γίνεται. Αν γινόταν, θα ήθελα να παίζω και τα 40 λεπτά. Έτσι νιώθουν όλοι οι παίκτες. Αλλά η πραγματικότητα είναι διαφορετική.
Έχεις ένα τεσσάρι και έναν φαλακρό τύπο με μούσι...
Για να έχεις καλή ομάδα, χρειάζεσαι παίκτες που να νιώθουν σημαντικοί και να έχουν επιτυχία σε ατομικό επίπεδο ώστε να βελτιώνεται και η ομάδα.Υπάρχει μία τούρτα και πρέπει να τη μοιραστείς. Δεν ήταν κανένα πρόβλημα.Ήταν απλώς μια μικρή προσαρμογή, γιατί αγωνιζόμουν με διαφορετικούς συμπαίκτες.
Και για να είμαι ειλικρινής, όσο περνούσε ο καιρός απολάμβανα όλο και περισσότερο αυτόν τον ρόλο. Με τον Ντόρσεϊ, τον Κόρι, τον Σακ, τον Άλεκ, τον Τάισον και τους υπόλοιπους δημιουργήσαμε κάτι ξεχωριστό ως δεύτερη πεντάδα. Αρχίσαμε να παίζουμε πραγματικά πολύ καλό μπάσκετ μαζί. Ήταν διασκεδαστικό.
Θα έλεγες ότι το δίδυμο Βεζένκοφ – Φουρνιέ είναι μια σύγχρονη εκδοχή του διδύμου Σπανούλης - Πρίντεζης;
Δεν παίξαμε και τόσο πολύ μαζί φέτος. Λόγω του ότι ερχόμουν από τον πάγκο, ο Σάσα αγωνιζόταν περισσότερο με τον Τόμας. Νομίζω ότι αυτό είναι κάτι που πρέπει να το αποφασίσουν οι φίλαθλοι. Πάντως έχεις ένα τεσσάρι και έναν φαλακρό τύπο με μούσι, οπότε καταλαβαίνω γιατί ο κόσμος κάνει τη σύγκριση.
Πόσο εύκολο είναι να παίζεις μαζί με τον Τάιλερ; Είναι σπουδαίος σκόρερ, αλλά δεν φημίζεται ιδιαίτερα για την πρόθεσή του να πασάρει τη μπάλα.
Όλοι έχουμε τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά μας. Ο Τάιλερ είναι πολύ επιθετικός παίκτης και πιστεύω ότι η μετακίνησή του στην αρχική πεντάδα τον βοήθησε να είναι ο εαυτός του.
Βοήθησε τους πάντες. Η παρουσία ενός ακόμα παίκτη που μπορούσε να δημιουργήσει και να σκοράρει ήταν πολύ σημαντική για όλους.
Ο Λεσόρ είναι τύπος που αν του δώσεις κάτι θα στο επιστρέψει επί εκατό
Ποια είναι η σχέση σου με τον Ματίας Λεσόρ; Με όλες αυτές τις σειρές Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού, είστε δύο Γάλλοι, δύο καλοί φίλοι, αλλά αντίπαλοι σε ένα τόσο τοξικό περιβάλλον. Μιλούσατε μεταξύ σας κατά τη διάρκεια του Final Four ή των τελικών;
Ο Ματίας είναι πολύ καλός μου φίλος. Υπήρξαμε συμπαίκτες και μάλιστα συγκάτοικοι στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2019 με τη Γαλλία. Από τότε είμαστε πολύ κοντά. Είμαι λίγο μεγαλύτερος από εκείνον, οπότε υπάρχει μια ιδιαίτερη σχέση αμοιβαίου σεβασμού.
Ο Ματίας είναι ο τύπος ανθρώπου που αν του δώσεις κάτι, θα σου επιστρέψει εκατό φορές περισσότερα. Έχουμε εξαιρετική σχέση. Μιλήσαμε κατά τη διάρκεια της σειράς, γιατί σε κάποια φάση η κατάσταση είχε ξεφύγει με όλα όσα λέγονταν. Ανταλλάξαμε μερικά μηνύματα και είπαμε ότι θα τα πούμε όταν τελειώσουν όλα.
Tώρα που νιώθω καλύτερα, συγχαρητήρια αδελφέ
Μετά την κατάκτηση της EuroLeague μού έστειλε μήνυμα. Μερικές ημέρες αργότερα μου έγραψε: «Τώρα που νιώθω λίγο καλύτερα και δεν είμαι τόσο θυμωμένος, συγχαρητήρια αδερφέ.» Προφανώς ήταν επώδυνο για εκείνον να μας βλέπει να κερδίζουμε. Ελπίζω ο αστράγαλός του να συνεχίσει να βελτιώνεται και να επιστρέψει στον παλιό καλό εαυτό του.
Πιστεύεις ότι ο κόσμος παρεξηγεί τον Ματίας;
Πρέπει να καταλάβουμε κάτι. Όταν βρίσκεσαι καθημερινά για ώρες γύρω από συγκεκριμένους ανθρώπους και ακούς συνεχώς τα ίδια πράγματα, κάποια στιγμή αυτά επηρεάζουν τον τρόπο που σκέφτεσαι. Αν ζεις σε ένα τοξικό περιβάλλον, αρχίζεις να σκέφτεσαι όπως σκέφτονται και οι υπόλοιποι γύρω σου.
Ο τρόπος που αντιδρά ο Ματίας αντικατοπτρίζει σε έναν βαθμό αυτό το περιβάλλον. Αλλά όλοι είμαστε άνθρωποι. Όλοι κάνουμε λάθη. Μερικές φορές, μέσα στα συναισθήματα, κάνουμε πράγματα που δεν εννοούμε πραγματικά. Δυστυχώς όμως ο κόσμος θυμάται πάντα τα αρνητικά.
Αν κάνεις μια κακή κίνηση, αυτή θα σε ακολουθεί για πολύ καιρό. Ο Ματίας είναι εξαιρετικός άνθρωπος. Δεν με νοιάζει τι λέει ο καθένας. Έχει τεράστια καρδιά. Και πιστεύω ότι κάθε ομάδα χρειάζεται έναν τέτοιο παίκτη. Κάποιον που παίζει με τα συναισθήματά του και με τρομερή ένταση.
Είναι ένας άνθρωπος που τον αγαπάς όταν είναι στην ομάδα σου και τον μισείς όταν τον αντιμετωπίζεις ως αντίπαλο.
Όταν τραυματίστηκε ο Λεσόρ πως αισθάνθηκες, το είδες;
«Ναι, ήμουν σπίτι. Το έβλεπα. Του έστειλα μήνυμα μετά από μερικές ημέρες γιατί δεν θες να τον φορτώσεις μετά από κάτι τέτοιο. Ήμασταν σε επαφή σε όλη τη διάρκεια».
Ποιος είναι αυτός ο παίκτης για τον Ολυμπιακό;
Ίσως ο Ταϊρίκ, ή ο Χολ. Θα μπορούσες να συγκρίνεις τον Ταϊρίκ με τον Ντρέιμοντ Γκριν. Είναι ο «εκτελεστής», ο παίκτης που αγωνίζεται με απίστευτη ένταση. Και συνήθως αυτοί οι παίκτες είναι εκείνοι που έχουν και τη μεγαλύτερη καρδιά.
Για να χτίσεις μια μεγάλη ομάδα χρειάζεσαι τέτοιους ανθρώπους. Δεν μπορείς να κερδίσεις αν έχεις μόνο «καλά παιδιά».
Un sacré club
Γιατί επέλεξες τον Ολυμπιακό πριν από δύο καλοκαίρια; Ήταν μια παιδική ανάμνηση από το Παρίσι το 2010; Ήταν το Βελιγράδι; Οι φίλαθλοι;
Το έχω πει πολλές φορές. Μετά το 2010, η μόνη ομάδα της EuroLeague που πραγματικά παρακολουθούσα και συνέχιζα να ακολουθώ ήταν ο Ολυμπιακός. Είχα ζήσει κάτι πολύ έντονο εκείνο το Final Four. Ήμουν 16 ετών, στο πρώτο μου Final Four, και είδα όλη αυτή την τρέλα.
Σκέφτηκα: «Αυτό είναι απίστευτο.» Επιπλέον, είχαν παίκτες που λάτρευα να βλέπω. Τον Παπαλουκά, που ήταν ο αγαπημένος μου παίκτης. Τον Τεόντοσιτς. Τον Μπέβερλι. Τον «Baby Shaq» (σ.σ Σοφοκλή Σχορτσιανίτη). Παίκτες που απολάμβανα πραγματικά.
Επίσης, εκτός από τη Γαλλία, η εθνική Ελλάδας ήταν ίσως η ομάδα που με επηρέασε περισσότερο. Το παιχνίδι απέναντι στις ΗΠΑ το έχω δει πάνω από 25 φορές. Εκείνη η ομάδα σήμαινε πολλά για μένα. Ο τρόπος που έπαιζε, ο τρόπος που κέρδιζε. Αντιπροσώπευε κάτι περισσότερο από μια απλή ομάδα μπάσκετ. Γι’ αυτό συνέχισα να παρακολουθώ τον Ολυμπιακό όλα αυτά τα χρόνια.
Μετά ήρθαν και οι Γάλλοι παίκτες στην ομάδα. Ο Λιβιό (σ.σ Ζαν Σαρλ), ο Τουπάν, ο Μουσταφά Φαλ. Και συνέχισα να την παρακολουθώ. Μετά άρχισαν να έρχονται συνεχόμενα Final Four. Το 2022 πήγα κι εγώ να παρακολουθήσω ένα.
Η ομάδα έχασε, αλλά ήταν ο δικός μου τρόπος να παραμείνω κοντά σε αυτόν τον σύλλογο. Έκανα κι εκείνο το tweet. Και όταν το έγραψα, ήταν στα γαλλικά. Νόμιζα ότι θα περάσει απαρατήρητο. Δέκα λεπτά αργότερα, όλο το γήπεδο φώναζε να έρθω στον Ολυμπιακό. Ήταν τρελό.
Το καλοκαίρι του 2024 και οι Δολομίτες
Και μετά ήρθε το καλοκαίρι του 2024. Ήμουν ελεύθερος.
Ποιο ήταν το πρώτο άτομο από τον Ολυμπιακό με το οποίο μίλησες;
Πρώτα υπήρξαν επαφές μέσω του ατζέντη μου. Oποιαδήποτε συζήτηση θα την έκανα μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Πριν δεν ήθελα να ακούσω τίποτα, ήμουν απόλυτα συγκεντρωμένος. Μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες πήγα με τη σύζυγό μου στους Δολομίτες στην Ιταλία. Εκεί άρχισα να σκέφτομαι σοβαρά το μέλλον μου. Μάλιστα σκεφτόμουν ακόμη και να αποσυρθώ.
Βρες τρόπο να γίνει...
Οι προτάσεις που είχα από το ΝΒΑ δεν με ενδιέφεραν. Όταν βρίσκεσαι στα βουνά, μακριά από το κινητό σου, περπατάς στη φύση και σκέφτεσαι πιο καθαρά. Και τότε κατάλαβα ότι αγαπώ υπερβολικά το μπάσκετ για να σταματήσω. Ήθελα να επιστρέψω στην Ευρώπη. Και για μένα υπήρχε μόνο μία επιλογή:
Ο Ολυμπιακός. Δεν ήθελα να πάω στην Ισπανία. Δεν ήθελα να πάω στην Τουρκία. Ούτε πουθενά αλλού.
Είπα στον ατζέντη μου: «Βρες τρόπο να γίνει.» Ήμουν απόλυτα ξεκάθαρος.
Η πρώτη συζήτηση με τον Λεπενιώτη και το κρασί
Ο ατζέντης μου κάλεσε την πλευρά του Ολυμπιακού. Το πρώτο διάστημα είχαν παραξενευτεί. Γιατί θες να έρθεις; Είναι περίεργο, έχεις κάποιο τραυματισμό; Τι συμβαίνει;
Ήμουν στη λίμνη Κόμο. Την πρώτη εβδομάδα μίλαγε ο ατζέντης μου με την ομάδα. Όλα έγιναν σε δύο ημέρες. Ο ατζέντης μου με πήρε τηλέφωνο και μου είπε: «Ο Νίκος από τον Ολυμπιακό θέλει να σου μιλήσει. Είσαι διαθέσιμος;» Του είπα: «Δώσε μου δεκαπέντε λεπτά.» Ήμουν σε εστιατόριο, έπινα κρασί με τη γυναίκα μου και φίλους. Με πήρε τηλέφωνο και με ρώτησε: «Είσαι πραγματικά αποφασισμένος να έρθεις; Η Ευρώπη είναι διαφορετική.»
Κι εγώ, έχοντας πιει λίγο παραπάνω, απάντησα: «Ναι, ναι, φυσικά. Μην ανησυχείς. Θα δουλέψω σκληρά, στο υπόσχομαι.» Είχα πιει, πραγματικά. Συμφωνήσαμε σε όλα, στα χαρτιά, στο συμβόλαιο, σε όλα.
Ήθελα να μιλήσω με τον Μπαρτζώκα
Πριν υπογράψω, ήθελα οπωσδήποτε να μιλήσω με τον Γιώργο Μπαρτζώκα. Τα είχαμε βρει σε όλα όμως, αλλά δεν είχα βάλει υπογραφή. Από την εμπειρία μου, είναι πολύ σημαντικό να μιλήσεις με τον προπονητή πριν πας σε μια ομάδα. Μπορεί να σε θέλει η διοίκηση. Μπορεί να σε θέλει ο γενικός διευθυντής. Αλλά αυτός που θα δουλεύει μαζί σου κάθε μέρα και θα αποφασίζει αν θα παίζεις είναι ο προπονητής.
Κι αν εκείνος δεν σε θέλει, τότε έχεις πρόβλημα. Επιπλέον, ήξερα ότι το ρόστερ ήταν ήδη γεμάτο και εγώ ήμουν μια πολύ καθυστερημένη μεταγραφή. Γι’ αυτό είπα στον Νίκο:
«Δεν υπογράφω τίποτα αν δεν μιλήσω πρώτα με τον κόουτς Μπαρτζώκα.» Τον πήρα τηλέφωνο και είχαμε μια πολύ ειλικρινή συζήτηση. Του είπα: «Ξέρω ότι η ομάδα θέλει να έρθω και έχουμε συμφωνήσει σχεδόν σε όλα. Αλλά αν εσύ δεν με θέλεις, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Δεν θα το πω σε κανέναν. Απλώς πρέπει να το ξέρω, γιατί δεν θέλω να βρεθώ σε μια κατάσταση όπου ο προπονητής μου δεν με θέλει.»
Και εκείνος μου απάντησε αμέσως: «Όχι, όχι, όχι. Φυσικά και σε θέλω εδώ, είμαι ενθουσιασμένος που θα σε έχουμε». Προφανώς και αυτός είχε πολλές ερωτήσεις για εμένα. «Γιατί θες να έρθεις; Έχεις κίνητρο, ξέρεις πως η Ευρωλίγκα είναι πόλεμος και θέλουμε σκληρούς παίκτες».
Toυ εξήγησα γιατί ήθελα να έρθω και πως το έβλεπα σοβαρά. Νομίζω τον ηρέμησα και μετά υπογράψαμε.
Τίποτα δεν ξεπερνά την υποδοχή στο αεροδρόμιο
Ποια ήταν η πιο έντονη στιγμή για εσένα; Η υποδοχή στο αεροδρόμιο ή το ανοιχτό πούλμαν μετά την κατάκτηση της Euroleague;
«Όχι, τίποτα δεν μπορεί να ξεπεράσει την υποδοχή στο αεροδρόμιο. Τίποτα. Ήταν περισσότερος κόσμος στον Πειραιά, αλλά στο αεροδρόμιο ήταν η πρώτη μου φορά στην Ελλάδα. Ήξερα πως ο κόσμος ήταν ενθουσιασμένος που θα ερχόμουν αλλά σε καμία περίπτωση δεν περίμενα κάτι τέτοιο.
Δεν έβγαζε νόημα, ήταν νομίζω Δευτέρα, μεσοβδόμαδα, κάτι τέτοιο και ήταν μία το χάραμα. Η πτήση μου είχε αργήσει. Δεν το περίμενα, ήταν τρελό. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Έβαλε τις βάσεις για το πώς θα ήταν η παραμονή μου και η πορεία μου εδώ γιατί έλαβα τόση πολλή αγάπη
Μου έδιναν αγάπη, τροφή. Ο κόσμος μού έλεγε «ευχαριστώ». Δεν το καταλαβαίνουμε αυτό ως παίκτες. Έρχεται κάποιος και σου λέει ευχαριστώ. Απλά παίζω μπάσκετ. Και σκέφτηκα πως πρέπει να τους το δώσω πίσω, να το ανταποδώσω.
Πήγα στο ξενοδοχείο εκείνο το βράδυ και δεν μπορούσα να κοιμηθώ, για δύο μέρες ήμουν εξουθενωμένος. Στην πρώτη μου προπόνηση ήμουν ασύλληπτα κουρασμένος. Προσπαθούσα να ελέγχω τα συναισθήματά μου που ήταν στο Θεό και παράλληλα να μάθω τα ονόματα, τα συστήματα. Ήμουν εξουθενωμένος τις δύο πρώτες εβδομάδες.
Σίγουρα είχα μία στιγμή στο ανοιχτό λεωφορείο μετά από την Ευρωλίγκα που κατάλαβα πως η δουλειά τελείωσε και πως τα έδωσα όλα.
Θυμάμαι όταν μπήκες πρώτη φορά σε γεμάτο ΣΕΦ ήταν στο φιλικό προς τιμήν του Πρίντεζη. Έχεις φανταστεί να μπαίνεις στο νέο ΣΕΦ; Πως ήταν να μπαίνεις σε γεμάτο - από φίλους του Ολυμπιακού - ΟΑΚΑ;
«Ήταν η ημέρα αφού έφτασα. Δεν ξέρω πως θα είναι το νέο ΣΕΦ. Ελπίζω απλά οι εξέδρες να είναι πιο κοντά στο γήπεδο. Δεν μου αρέσει το glass floor αλλά μου αρέσει πως είναι οι εξέδρες. Νιώσαμε περισσότερο τους οπαδούς μας. Τους ακούγαμε περισσότερο, δημιουργεί καλύτερη ατμόσφαιρα. Η Θύρα 7 είναι εκπληκτική αλλά είναι μακριά μας στο ΣΕΦ.
Είχα τη συζήτηση με την γυναίκα μου για το γεμάτο ΟΑΚΑ από φιλάθλους μας. Ήταν ίσως η πιο έντονη στιγμή που έχω ζήσει. Όλοι όσοι ήταν εκεί ήταν όρθιοι και φώναζαν. Όλοι ήταν μέσα στον ρυθμό του αγώνα. Ήταν η καλύτερη μπασκετική μου ανάμνηση».
Σκέφτηκες καθόλου φέτος πως θα μπορούσες να σταματήσεις έχοντας κατακτήσει τα πάντα σε ομάδικό και ατομικό επίπεδο;
Θα σταματήσω όταν νιώθω πως τελείωσα. Υπήρξαν στιγμές στην κανονική περίοδο που το σκέφτηκα. Όσο ενθουσιασμένος ήμουν στο τελευταίο μέρος της σεζόν που τα ματς γίνονται πιο σκληρά και διεκδικούμε περισσότερα πράγματα, τόσο πιο δύσκολη γίνεται η κανονική περίοδος. Να είμαι μακριά από την οικογένειά μου, να μην κοιμάμαι στο κρεβάτι μου, να τρώω φαγητό ξενοδοχείου.
Όσο έχω τη φλόγα μέσα μου θα συνεχίζω
Οι προσωπικές μου στιγμές και ο χρόνος που περνώ με την οικογένειά μου εδώ γίνονται ολοένα και πιο πολύτιμες. Το να χάνω αυτές τις στιγμές γίνεται πιο δύσκολο. Δεν θα πω ψέματα. Απολαμβάνω την κανονική περίοδο ολοένα και λιγότερο. Ίσως ήταν η πρώτη φορά που είπα πως το τέλος πλησιάζει σύντομα.
Μετά έρχονται τα μεγάλα ματς και νιώθω ξανά ζωντανός, έτοιμος να παίξω για άλλα πέντε χρόνια. Θα δούμε πως θα πάει. Έχω ακόμα δύο χρόνια στο συμβόλαιό μου και θα δώσω τα πάντα. Όσο έχω τη φλόγα μέσα μου θα συνεχίζω. Φυσικά και θα είμαι στο νέο ΣΕΦ. Δεν αποσύρομαι το καλοκαίρι (γέλια), φυσικά και όχι.
Διαβάζεις τα νέα, για τις πιθανές νέες μεταγραφές. Πόσο εύκολο είναι να μπουν τέτοιοι παίκτες όπως ο ΜακΙντάιρ και ο Μοντέρο στη νοοτροπία;
Θα δούμε. Γι αυτό είναι οι προπονήσεις, οι αγώνες και όλη η χρονιά. Γι αυτό ο Μπαρτζώκας παίρνει χρήματα. Είναι η δουλειά του. Δεν είναι δύσκολο να μπεις στο πνεύμα μας. Είναι παίκτες με εμπειρία και ταλέντο. Η διοργάνωση δεν έχει πλέον θέσεις, οι περισσότεροι παίκτες είναι all over. Μπορείς να παίξεις με δύο γκαρντ μαζί, θα δούμε πως θα γίνει. Ελπίζω να έχουμε καλύτερη σεζόν του χρόνου.
Ο Μοντέρο είναι εκπληκτικός παίκτης. Για την ώρα περιμένω όπως όλοι. Όταν έρθει η ώρα να δουλέψουμε μαζί θα το κάνουμε. Για τώρα δεν μπορώ να κάνω τώρα, ετοιμάζομαι για το καλοκαίρι και τη δουλειά που θα κάνω».
Για την επική φωτογραφία στην πισίνα στο δείπνο της ομάδας.
«Με παγίδευσαν. Ήταν το δείπνο της ομάδας και έπινα κρασί. Ήταν στο τέλος της βραδιάς και ο Αντώνης Κατσίκης μου λέει «θες να πάμε στην πισίνα» και λέω «ναι». Βουτάμε και βλέπω 10 άτομα να τραβούν φωτογραφίες και τα φλας να αστράφτουν. Ήταν παγίδα (γέλια).
Ο Κατσίκης με υποδέχθηκε στο αεροδρόμιο επομένως ήταν σαν να γιορτάζω μαζί του. Από την στιγμή που με υποδέχθηκε, στους πανηγυρισμούς μαζί, τον αγαπώ ιδιαίτερα. Είναι ο τύπος για όλα. Επομένως δεν μπορούσα να του αρνηθώ».
ΥΓ: Πάνω από όλα ο Εβάν Φουρνιέ εκτιμά την ελληνική κουζίνα γι' αυτό και εμείς στο Athletiko τον γλυκάναμε.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Ο Φουρνιέ ετοιμάζεται για διακοπές στην Μήλο: «Ξέρετε τι ώρα είναι...»
Μια οικογενειακή στιγμή του MVP Εβάν Φουρνιέ: «Αποστολή εξετελέσθη»
Τα πλάνα του Φουρνιέ μετά το πρωτάθλημα: «Τα πρώτα μου μπουζούκια»
O Μπαρτζώκας αποκάλυψε πως έκλεισε ο Φουρνιέ στον Ολυμπιακό: «Οι Αγγελόπουλοι συμφώνησαν χωρίς να με ρωτήσουν»
Φουρνιέ στο Athletiko: «Αγαπώ τον Ολυμπιακό - Είχα σκεφτεί να αποσυρθώ, θα ήταν η πιο ανόητη απόφαση της ζωής μου»
