Η νίκη αντίδρασης του Άρη και η… μύηση των νέων στη μυσταγωγία του Παλέ

Το δεύτερο πιο σημαντικό πράγμα πέρα από τη νίκη του Άρη επί της Μπούργος, στη δεύτερη αγωνιστική του EuroCup, ήταν ίσως αυτό που συνέβη πριν, κατά τη διάρκεια και –κυρίως– μέσα στο γήπεδο. Η γνωριμία των νέων μεταγραφικών αποκτημάτων με το ανακαινισμένο Αλεξάνδρειο. Με τη λεγόμενη «μαύρη τρύπα» της Ευρώπης. 

Με ένα γήπεδο που δεν είναι απλώς τέσσερις - πλέον- εξέδρες και ένα παρκέ. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός, μια πηγή ενέργειας που, όταν γεμίζει, μπορεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο παίζεται ένα παιχνίδι.

Ο Μόργκαν, ο Μοκόκα, ο Ρόμπινσον Έρλ, ο Λιντέλ, ο Ντιμιτρίγεβιτς, ο Θανάσης Αντετοκούμπο και όλοι οι υπόλοιποι είχαν ακούσει. Είχαν δει βιντεάκια. Είχαν πάρει μια ιδέα για το τι σημαίνει να παίζεις στο Παλέ. Αλλά άλλο να το βλέπεις σε μια οθόνη και άλλο να το ζεις από πρώτο χέρι. Το έζησαν. Και το ένιωσαν. Και φυσικά το απόλαυσαν έστω και αν δεν μπορούν εύλογα να αντιληφθούν γιατί ένα ολόκληρο γήπεδο σηκώθηκε στο πόδι για να υποκλιθεί στον παντοτινό.. Θεό του, τον Νίκο Γκάλη. Οπως το απόλαυσε σαν να ήταν η πρώτη φορά και ο Ρίτσαρντ Σιάο του οποίου η παρουσία έπαψε να αποτελεί πλέον είδηση, αλλά φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Richard Hsiao (@rh_0729)

Το γεμάτο Αλεξάνδρειο έδωσε στον Άρη αυτό ακριβώς που μπορεί να του δώσει ένα τέτοιο γήπεδο: ενέργεια, ένταση, φτερά στα πόδια των παικτών του, πίεση στον αντίπαλο και την αίσθηση ότι κάθε κατοχή έχει σημασία. Και αυτή την ενέργεια οι παίκτες του Άρη την πήραν μαζί τους στο παρκέ και στο πρώτο ημίχρονο έστησαν ένα πάρτι παίζοντας περίπου όπως θέλει ο Βασίλης Σπανούλης από την ομάδα του. Έπαιξαν άμυνα με ένταση, έβγαλαν ενέργεια, πίεσαν, έτρεξαν στο transition, εκμεταλλεύτηκαν την αθλητικότητά τους και κυριάρχησαν.

Η Μπούργος δυσκολευόταν να ακολουθήσει όπως τόσες και τόσες ομάδες στο παρελθόν. Η διαφορά έφτασε ακόμη και στους 23 πόντους και για μεγάλα διαστήματα έμοιαζε σαν ο Άρης να είχε βρει τον ιδανικό τρόπο για να μετατρέψει την ατμόσφαιρα του Παλέ σε αγωνιστικό πλεονέκτημα.

Ήταν, όπως είπε και ο προπονητής του Άρη, σχεδόν το τέλειο παιχνίδι. Μόνο που υπάρχει και το «σχεδόν». Και αυτό το καταλάβαμε στο δεύτερο ημίχρονο. Γιατί ο Άρης είναι ακόμη μια ομάδα που χτίζεται. Και οι ομάδες που χτίζονται δεν μπορούν από τη μία μέρα στην άλλη να έχουν την ίδια ένταση, την ίδια συγκέντρωση και την ίδια διάρκεια για σαράντα λεπτά. Επήλθε μια κάποια χαλάρωση την οποία εκμεταλλεύτηκε η Μπούργος που άρχισε να ροκανίζει τη διαφορά παίρνοντας συνεχόμενα επιθετικά ριμπάουντ ανανεώνοντας τις επιθέσεις της, κάνοντας επιμέρους σκορ 16-25 στηριζόμενη κυρίως στην ευστοχία του εκπληκτικού Οτιτζ.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Euroleague Basketball Greece (@euroleaguegre)

Η ισορροπία επανήλθε χάρη στον Χαραλαμπόπουλο που με δυο κλεψίματα, ένα κόψιμο και κρίσιμα καλάθια στην επίθεση στο ξεκίνηματης 4ης περιόδου έγινε ο key player μαζί με τον Ντιμίτριγεβιτς. Οι δύο τους βοήθησαν ώστε η διαφορά να παραμείνει σε διψήφιο επίπεδο και ο Άρης να μην επιτρέψει στη Μπούργος να πιστέψει πραγματικά ότι μπορεί να ολοκληρώσει την επιστροφή της στο ματς. 

Αν σε περίπου έναν μήνα αυτή η ομάδα έχει αποκτήσει τη συνέχεια, τη σταθερότητα και την αγωνιστική ταυτότητα που αναζητά ο προπονητής της, τότε παιχνίδια σαν αυτό απέναντι στη Μπούργος μπορεί να έχουν τελείως διαφορετική εικόνα.

Γιατί ένας Άρης με σαράντα λεπτά από την ένταση, την άμυνα, την αθλητικότητα και το transition παιχνίδι που είδαμε στο πρώτο ημίχρονο, λογικά θα μπορεί να κερδίζει ομάδες σαν τη Μπούργος όχι απλώς με δεκατρείς πόντους, αλλά ακόμη πιο εύκολα. Το ότι καταφέρνει και κερδίζει πάντως δίχως να είναι ακόμη έτοιμος σε προδιαθέτει για σπουδαίες ευρωπαϊκές βραδιές. 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Euroleague Basketball Greece (@euroleaguegre)