Η υπομονή είναι αρετή και ο ΑΣ Άρης δικλείδα ασφαλείας

Τα τελευταία 24ωρα έχει αναπτυχθεί ένα πραγματικό όργιο φημών γύρω από το «καυτό» θέμα μιας πιθανής αλλαγής ιδιοκτησιακού καθεστώτος στην ΠΑΕ Άρης. Καθημερινά σχεδόν, αναπαράγονται ονόματα πιθανών ή και απίθανων υποψήφιων επενδυτών, κυρίως από τον ελληνικό επιχειρηματικό κύκλο, Μπάκος, Καϋμενάκης, Τζίγγερ, για να αναφέρω μόνο μερικά από τα ονόματα που ακούστηκαν, χωρίς όμως ποτέ να επιβεβαιωθούν.

Από ορισμένους μάλιστα εκφράστηκε, σχεδόν με τη μορφή βεβαιότητας, ότι ο Άρης βρίσκεται μια ανάσα από συμφωνία με επενδυτή που μπορεί να εγγυηθεί ένα καλύτερο μέλλον για τον σύλλογο. Μακάρι, θα πω εγώ, αλλά η εμπειρία με έχει διδάξει να τηρώ «απόσταση ασφαλείας». Είναι προφανές ότι το club έχει ανάγκη να περάσει σε μια νέα κατάσταση. Ύστερα από 11 χρόνια, είναι απολύτως φυσιολογικό να υπάρχουν σημάδια κόπωσης της σημερινής ιδιοκτησίας, όπως είναι επίσης φυσιολογική, και σε σημαντικό βαθμό τεκμηριωμένη, η φθορά στη σχέση της με μεγάλο μέρος του κόσμου. Το να επιζητάς, όμως, κάτι καλύτερο, δεν σημαίνει ότι πρέπει να μηδενίζεις όσα έχουν γίνει.

Αυτός είναι και ο λόγος που ώθησε το νέο διοικητικό συμβούλιο του Ερασιτέχνη Άρη, παρότι έχει ήδη έναν «σκασμό» ζητήματα να διευθετήσει, να πάρει στα χέρια του και την «καυτή πατάτα» της ΠΑΕ, μόλις στους πρώτους μήνες της θητείας του. Αντιλαμβανόμενο την επιθυμία του κόσμου, επιχειρεί να βγει στη «γύρα» και να αναζητήσει τον άνθρωπο ή το σχήμα που θα ανανεώσει το ενδιαφέρον, θα προσφέρει προοπτική και θα δημιουργήσει όραμα. Κάτι αντίστοιχο, δηλαδή, με αυτό που συνέβη στην ΚΑΕ με την έλευση του Σιάο, ο οποίος ανέλαβε να οδηγήσει τον μπασκετικό Άρη σε μια νέα εποχή. Μόνο που εδώ μιλάμε για το επαγγελματικό ποδόσφαιρο, έναν χώρο ακόμη πιο απαιτητικό, με πολύ μεγαλύτερα οικονομικά μεγέθη και σαφώς πιο σύνθετες υποχρεώσεις.

Τα προαπαιτούμενα

Όχι όμως στα τυφλά. Η διαδικασία πρέπει να γίνει με πλάνο, σχέδιο και θεσμική σοβαρότητα. Πρώτο βήμα είναι να ζητηθεί υπογεγραμμένη εξουσιοδότηση από την οικογένεια Καρυπίδη ότι αποδέχεται, επί της αρχής, την παραχώρηση της ΠΑΕ Άρης, ώστε να μπορεί ο Α.Σ. να προχωρήσει σε πρόσκληση ενδιαφέροντος προς υποψήφιους επενδυτές. Η πρόσκληση αυτή θα πρέπει να συνοδεύεται από μια εμπεριστατωμένη μελέτη βιωσιμότητας, η οποία έχει ήδη ετοιμαστεί από μία από τις κορυφαίες εταιρείες του χώρου, τη Deloitte. Σε αυτήν περιλαμβάνεται και ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία για την προσέλκυση ενδιαφέροντος: το project κατασκευής νέου γηπέδου μέσω ανταλλαγής με το «Κλεάνθης Βικελίδης».

Αμφότερα, δηλαδή τόσο η εξουσιοδότηση όσο και η μελέτη, αναμένεται να βρίσκονται στα χέρια των ανθρώπων του Α.Σ. τις επόμενες ημέρες. Ήδη, πάντως, εδώ και καιρό έχουν πραγματοποιηθεί επαφές και υπάρχει αισιοδοξία ότι, αργά ή γρήγορα, και όλοι ελπίζουν σύντομα, θα υπάρξει μια πιο συγκεκριμένη και σχηματοποιημένη πρόταση για την ΠΑΕ. Την ίδια ώρα, είναι απαραίτητο να υπάρχει και Plan B, γιατί υπάρχει μια ομάδα που δεν μπορεί να τιναχθεί στον αέρα. Εκτός αν θεωρεί κανείς ότι, εν έτει 2026, με τα οικονομικά μεγέθη του ποδοσφαίρου να έχουν εκτιναχθεί, υπάρχει ακόμη χώρος για διοικήσεις Πρωτοδικείου και για τα «εικοσαχίλιαρα» του αείμνηστου Τροχανά.

Ο ρόλος του Α.Σ

Κατά την άποψή μου, ο ρόλος του Ερασιτέχνη είναι εξόχως κομβικός. Το ιδανικό είναι οποιαδήποτε πρόταση να περάσει μέσα από τον Α.Σ. ο οποίος μπορεί να λειτουργήσει ως φίλτρο και ως δικλείδα ασφαλείας. Να θέσει αυτός τα κριτήρια αξιολόγησης και μέσα από τη διαδικασία που θα ανοίξει με την Deloitte σε παγκόσμιο επίπεδο (υπάρχουν εκατοντάδες άνθρωποι και εταιρίες που ψάχνουν να επενδύσουν τα χρήματά τους), να διαλέξει στην ουσία τον επενδυτή. Με αυτόν τον τρόπο ελαχιστοποιούνται οι πιθανότητες να εμφανιστεί κάποιος αμφίβολης προέλευσης επενδυτή τύπου αείμνηστου Ζαχουδάνη, ιδιαίτερα από τη στιγμή που ο σύλλογος έχει καεί στο παρελθόν. Μια τέτοια θεσμική διαδικασία διασφαλίζει, στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό, τη σοβαρότητα και το αδιάβλητο της υπόθεσης και μπορεί να εγγυηθεί και μια win-win κατάσταση και για τις δυο πλευρές. Και για τον Άρη αλλά και τον Θόδωρο Καρυπίδη.

Υπάρχει, βέβαια, για να είμαστε σωστοί, και ο άλλος δρόμος. Ο ενδιαφερόμενος μπορεί να απευθυνθεί απευθείας στον Θεόδωρο Καρυπίδη, δηλαδή στον άνθρωπο που κατέχει το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών της ΠΑΕ Άρης και ο οποίος, τόσο δημόσια όσο και στις συναντήσεις του με τον Α.Σ., έχει δεσμευτεί ότι θα παραχωρήσει τις μετοχές εφόσον υπάρξει σοβαρή πρόταση. Αν, λοιπόν, μιλάμε για πραγματικό και σοβαρό ενδιαφέρον, ο δρόμος είναι απλός: γίνεται επαφή, υπογράφεται ρήτρα εμπιστευτικότητας, πραγματοποιείται οικονομικός και νομικός έλεγχος και, εφόσον υπάρξει συμφωνία στο τίμημα και στους όρους της εξαγοράς, η διαδικασία προχωρά εφόσον λάβει γνώση και ο Ερασιτέχνης που πρέπει να έχει τον τελευταίο λόγο. Αν όχι, ο ενδιαφερόμενος αποσύρεται χωρίς τυμπανοκρουσίες και χωρίς να μετατρέπεται η υπόθεση σε δημόσιο θέαμα. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς σενάρια. Και ορισμένα από αυτά ενδέχεται είτε να εκμεταλλεύονται τη δίψα του κόσμου του Άρη για αλλαγή είτε να εξυπηρετούν άλλες, λιγότερο αθώες σκοπιμότητες.

Για να το κλείσουμε: έχω την προσδοκία ότι από όλον αυτό τον ντόρο από όλα αυτά που «τρέχουν», κάτι θα προκύψει. Αργά ή γρήγορα. Σε κάθε περίπτωση, στην παρούσα φάση η υπομονή είναι αρετή. Όπως αρετή είναι και η επιμονή σε μια καθαρή, σοβαρή και θεσμικά οργανωμένη διαδικασία. Αν υπάρχει ένα παράδειγμα που αξίζει να ακολουθηθεί, αυτό είναι της ΚΑΕ: χαμηλοί τόνοι, σοβαρές κινήσεις και αποτέλεσμα όταν έρθει η ώρα.