Η υπόθεση Μποσμάν και ο αριθμός των ξένων στα πιο σημαντικά πρωταθλήματα του κόσμου

Ο ΕΣΑΚΕ παίρνει την πρωτοβουλία να διερευνήσει το πεδίο επαναφοράς του νόμου Μποσμάν στο ελληνικό πρωτάθλημα και το Athletiko καταγράφει τι ισχύει με τους γηγενείς και τους ξένους παίκτες.

Πηγή: Eurokinissi
Πηγή: Eurokinissi

Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google

Πρόσθεσε το ATHLETIKO στην Google

Η είδηση σκάει σαν βόμβα… Ο ΕΣΑΚΕ για τους δικούς του λόγους που δεν είναι της ώρας να αναλυθούν φέρνει στο τραπέζι του Υπουργού Αθλητισμού. κ. Βρούτση την ενεργοποίηση του νόμου Μποσμάν, που επιτρέπει την απόλυτη ελευθερία στην εργασία εκτός συνόρων και την δίχως περιορισμούς μετακίνηση του εργατικού δυναμικού εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η υπόθεση Μποσμάν καθιερώθηκε με απόφαση του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων τον Δεκέμβριο του 1995. Μετά από πολυετείς, εξοντωτικούς και οικονομικά εξαντλητικούς αγώνας, ένας Βέλγος ποδοσφαιριστής, ο Ζαν Μαρκ Μποσμάν γίνεται η ηγετική φιγούρα μίας επανάστασης που άλλαξε τον αθλητισμό μία για πάντα.

Βασιζόμενος στην αρχή περί ελεύθερης εργασιακής πρόσβασης στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ίσχυε σε όλους τους επαγγελματικούς κλάδους, ο Ζαν Μαρκ Μποσμάν σε μία προσπάθεια να διεκδικήσει το ποδοσφαιρικό μέλλον του, κατήγγειλε τους περιορισμούς που υπήρχαν στην ελεύθερη μετακίνηση των παικτών.

Όταν το 1990, το συμβόλαιό του με την RFC Λιέγης ολοκληρώθηκε, ήρθε σε συμφωνία με την γαλλική Ντουνκέρκ… Η Λιέγη του έκανε πρόταση ανανέωσης με μειωμένες απολαβές την οποία ο Βέλγος δεν δέχτηκε. Εκείνη την εποχή όμως, οι ομάδες διατηρούσαν τα δικαιώματα των παικτών ακόμα και μετά τη λήξη των συμβολαίων τους. Έτσι, η πρώην ομάδα του ζήτησε ένα πολύ μεγάλο ποσό από την γαλλική Ντουνκέρκ για να τον παραχωρήσει, το οποίο δεν έγινε δεκτό.

Ο Μποσμάν έκανε τότε κάτι που ουδείς ποδοσφαιριστής στην ιστορία της Ευρώπης δεν είχε καν δοκιμάσει. Προσέφυγε στα δικαστήρια εναντίον της UEFA, της βέλγικης ομοσπονδίας και της ομάδας του, επικαλούμενος ότι οι κανονισμοί της εποχής παραβίαζαν το άρθρο 39 της Συνθήκης της Ρώμης (1957) περί ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων εντός της Ε.Ε.

Η πενταετής δικαστική μάχη του τον έφερε στα πρόθυρα της κοινωνικής απόγνωσης. Τα έξοδα ήταν αμύθητα και ο ίδιος ξόδεψε όλη την περιουσία του για να υποστηρίξει μέχρι τέλους της προσφυγή του.

Στις 15 Δεκεμβρίου όμως, το Ευρωπαϊκό δικαστήριο τον δικαίωσε με τον πλέον πανηγυρικό τρόπο, διατάσσοντας την ελεύθερη μετακίνηση των ποδοσφαιριστών που προέρχονταν από χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης σε οποιαδήποτε ομάδα επιθυμούν μετά τη λήξη του συμβολαίου τους χωρίς να υπάρχει κόστος μεταγραφής.

Ταυτόχρονα επέβαλλε ότι από εκείνη την ημέρα οι ευρωπαίοι παίκτες από χώρες της Ε.Ε. μπορούν να μετακινηθούν εντός της ευρωζώνης χωρίς να θεωρούνται ξένοι παίκτες και δεν μπορούν να ενταχθούν σε κανέναν περιορισμό.

Η υπόθεση Μποσμάν άλλαξε τον αθλητισμό

Η απόφαση αυτή άλλαξε για πάντα το αθλητικό γίγνεσθαι και όλα τα σπορ. ΟΙ κοινοτικοί παίκτες πήγαιναν κι έρχονταν στις ομάδες, αργότερα ως τέτοιο άρχισαν να λογίζονται και οι περισσότεροι (αν όχι όλοι) οι Ευρωπαίοι (ανεξαρτήτως αν ήταν υπήκοοι χώρας που δεν ανήκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση) και ο επαγγελματικός αθλητισμός έγινε πολυεθνικός και πολυσυλλεκτικός.

Τα πάντα άλλαξαν… Τα κασέ των παικτών που εκτοξεύτηκαν, η κουλτούρα των ομάδων, οι δυναμικότητες. Οι ευκαιρίες που δόθηκαν σε παίκτες να αγωνιστούν εκτός της χώρας τους και να αμειφθούν με χρήματα που ούτε καν είχαν φανταστεί, ήταν αδιανόητες.

Πολλά χρόνια αργότερα, οι ομοσπονδίες και οι Λίγκες προκειμένου να προστατεύσουν ως όφειλαν την εγχώριο ανθρώπινο κεφάλαιο, όρισαν συγκεκριμένο αριθμό ξένων παικτών, που από τη στιγμή που ψηφιζόταν από τις ομάδες, γινόταν αυτόματα κανονισμός, στον οποίο, με λόγο τιμής και όχι στηριζόμενες σε κάποιο νομικό πλαίσιο, πειθαρχούσαν όλες οι ομάδες.

Κάπως έτσι φτάσαμε στο σημείο, σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, η σχεδόν σε όλες, να υπάρχει συγκεκριμένος αριθμό ξένων (συνολικά και όχι κοινοτικών μόνο) που είχαν δικαίωμα να χρησιμοποιήσουν.

Μετά την απόφαση Μποσμάν υπήρξαν ακόμα δύο, εξίσου ή και περισσότερο σημαντικές…

Το 2003 μετά από προσφυγή ενός Σλοβάκου τερματοφύλακα του Χάντμπολ έγινε δεκτό ότι τα ίδια προνόμια με τους κατοίκους των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν δικαίωμα να απολαμβάνουν και οι εργαζόμενοι που προέρχονται από κράτη που είχαν υπογράψει Συμφωνία Σύνδεσης ή Συνεργασίας με την ΕΕ… Έτσι άνοιξε ο δρόμος ουσιαστικά για όλους τους Ευρωπαίους. Ευρωπαίους; Όχι μόνο!!

Κι αυτό γιατί το 2000 υπογράφηκε η συμφωνία Κοτονού, που στη λογική της υπόθεσης Κόλπακ, διεύρυνε το σκεπτικό της απόφασης σε άλλες 79 χώρες της Αφρικής, της Καραϊβικής και του Ειρηνικού. Έτσι, οι παίκτες που προέρχονταν από τις χώρες Κοτονού απέκτησαν ακριβώς τα ίδια δικαιώματα.

Στην Ελλάδα η συμφωνία Κοτονού δεν έπαιξε ουσιαστικό ρόλο, καθώς μετά από χρόνια αποφασίστηκε, όπως και σε πολλές άλλες χώρες, να υπάρχει συγκεκριμένος αριθμός ξένων (φέτος είναι 8 εκ των οποίων οι 6 δηλώνονται στο φύλλο αγώνος). Ο ΕΣΑΚΕ όμως, όπως οι πληροφορίες αναφέρουν, επιδιώκει να ενεργοποιηθεί εκ νέου στο ελληνικό πρωτάθλημα το νόμο Μποσμάν, ώστε οι ομάδες να έχουν το δικαίωμα να χρησιμοποιούν όσους κοινοτικούς παίκτες θέλουν.

Ο καθένας έχει δικαίωμα να κρίνει ατομικά τη λογική και την σκοπιμότητα αυτής της προσπάθειας και κατά πόσο θα θίξει το ελληνικό μπάσκετ στο σύνολο του.

Το Athletiko στο μεταξύ όμως, σας παρουσιάζει τον κανονισμό που υπάρχει σε κάποια από τα πιο σημαντικά πρωταθλήματα του πλανήτη αναφορικά με τους ξένους παίκτες.

Ξεκινάμε:

ΑΒΑ League: Δεν προβλέπεται κάποιος περιορισμός για τους ξένους παίκτες.

Αργεντινή: Επιβάλλεται η συμμετοχή στο ρόστερ 3 παικτών κάτω των 21 ετών, που προέρχονται από της Ακαδημία της ομάδας και έχουν αγωνιστεί σε αυτή τουλάχιστον για ένα χρόνο. Για τις υπόλοιπες 9 θέσεις δεν υπάρχει κάποιος περιορισμός στη χρήση ξένων παικτών.

Αυστραλία: Επιτρέπονται 3 ξένοι παίκτες σε ρόστερ 11 παικτών. Η 12η θέση μπορεί να διατεθεί σε έναν επιπλέον παίκτη -γηγενή ή ξένο- στο πλαίσιο ενός εθνικού προγράμματος που στοχεύει στην προσέλκυση παικτών που είναι υποψήφιοι για το ντραφτ του NBA. Επιτρέπεται επίσης η συμμετοχή ενός παίκτη από την Ασία, υπό συγκεκριμένους περιοριστικούς όρους.

Βραζιλία: Επιτρέπονται 4 ξένοι παίκτες. Οι παίκτες που έχουν αποκτήσει βραζιλιάνικη υπηκοότητα εξαιρούνται από τις τέσσερις θέσεις. Οι ομάδες είναι υποχρεωμένες να έχουν τουλάχιστον 2 παίκτες κάτω των 23 ετών.

Κίνα: Επιτρέπονται τρεις ξένοι παίκτες στο ρόστερ, που δεν μπορούν να παίζουν όλοι ταυτόχρονα.

Ισπανία: Επιβάλλεται η παρουσία 4 παικτών προερχόμενων από τα τμήματα υποδομής, Ανεξαρτήτως καταγωγής, αυτοί θεωρούνται homegrown παίκτες. Επιτρέπεται η συμμετοχή έως και 2 παικτών, οι οποίοι δεν προέρχονταν από την Ευρώπη και τις χώρες της Συμφωνίας του Κοτονού. Με λίγα λόγια, στην Ισπανία επιτρέπονται 2 Αμερικάνοι και 10 κοινοτικοί ή Κοτονού με τους 4 από αυτούς να προέρχονται από τα τμήματα υποδομής.

Γαλλία: Επιτρέπονται να δηλωθούν στο φύλλο αγώνος 6 παίκτες οι οποίοι δεν προέρχονταν από τις ακαδημίες του συλλόγου. Από αυτούς τους 6 παίκτες, επιτρεπόταν να υπάρχουν το πολύ 4 Αμερικάνοι (ή οποιασδήποτε άλλης εθνικότητας εκτός από Ευρωπαίους και πολίτες των χωρών Κοτονού).

Γερμανία: Επιτρέπονται 6 ξένοι παίκτες.

Ισραήλ: Επιτρέπονται έως πέντε ξένοι στο φύλλο αγώνα και τέσσερις ταυτόχρονα στο παρκέ.

Ιταλία: Σε ρόστερ 12 παικτών προβλέπεται μέγιστος αριθμός 6 ξένων, ανεξαρτήτως εθνικότητας, και ελάχιστος αριθμός 6 γηγενών παικτών.

Πολωνία: Στο φύλλο αγώνα μπορούν να δηλωθούν μάξιμουμ 5 ξένοι παίκτες. Μία ομάδα μπορεί να δηλώσει και 6ο ξένο εφόσον καταβάλει ένα επιπλέον οικονομικό τέλος. Σε κάθε αγώνα, πρέπει να δηλώνονται στο φύλλο αγώνα τουλάχιστον 5 παίκτες που έχουν αναδειχθεί από από τις Ακαδημίες της ομάδας. Ένας ξένος παίκτης, ο οποίος έχει αγωνιστεί για τουλάχιστον 2 πλήρεις σεζόν στην OBL (συμμετέχοντας τουλάχιστον στο 75% των αγώνων της κανονικής περιόδου σε κάθε σεζόν), απαλλάσσεται από την καταβολή του περιοδικού τέλους αδειοδότησης.

Τουρκία: Επιτρέπονται 12 ξένοι παίκτες εκ των οποίων μόνο οι 7 μπορούν να δηλωθούν στο φύλλο αγώνος. Επιβάλλεται όμως ανά πάσα στιγμή η παρουσία ενός Τούρκου παίκτη στην πεντάδα.

VTB LEAGUE: Για τις ρωσικές και τις μη ρωσικές ομάδες, επιτρέπεται η παρουσία τουλάχιστον 6 γηγενών παικτών και το πολύ 6 ξένων παικτών στο ρόστερ.

Σε αυτό το σημείο είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι:

Στη Γαλλία δεν υπάρχει ακριβώς ο όρος γηγενής, αλλά ο βασικός όρος είναι ο JFL - Joueur Formé Localement. Παίκτες που έχουν εκπαιδευτεί τοπικά, δηλαδή. Ως JFL λογίζονται οι παίκτες, ανεξαρτήτως εθνικότητας, που έχουν αγωνιστεί τουλάχιστον τέσσερις σεζόν σε σύλλογο της Γαλλία, σε ηλικία από 12 μέχρι 21 ετών. Αν λοιπόν, ένας Έλληνας έχει παίξει από τα 12 μέχρι τα 21 για τέσσερα χρόνια σε μία γαλλική ομάδα, υπολογίζεται ως γηγενής.

Στην Ισπανία, ο αντίστοιχος όρος είναι jugador de formación κι έχει ακριβώς την ίδια σημασία με το JFL.

Προβλέπεται ότι:

Είναι γηγενής ένας παίκτης που έχει εγγραφεί σε σύλλογο της FEB για τρεις σεζόν, συνεχόμενες ή μη, από τα 13 μέχρι τα 20 χρόνια του. Απαιτούνται τουλάχιστον έξι μήνες παραμονής στην ομάδα σε καθεμία από αυτές τις σεζόν.

Επίλογος: Ο Ζαν Μαρκ Μποσμάν, ο άνθρωπος που άλλαξε για πάντα το ποδόσφαιρο (αυτός ήταν και ο τίτλος του ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε πριν μερικά χρόνια στο βρετανικό ΒΤ Sports) και τον αθλητισμό, ζει εδώ και πολλά χρόνια κάτω από το επίπεδο τη φτώχειας, επιβιώνοντας με κοινωνικά επιδόματα που λαμβάνει. Ουδέν πιο οξύμωρο αυτού στην ιστορία του ευρωπαϊκού αθλητισμού αν αναλογιστούμε ότι εκατοντάδες αν όχι χιλιάδες αθλητές δημιούργησαν περιουσίες εκατομμυρίων χάριν στη δική του μάχη που τελικά κατέστρεψε τη ζωή του.

Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google

Πρόσθεσε το ATHLETIKO στην Google

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Ψήνεται» αύξηση των ξένων στη Stoiximan GBL και «τέλος» στους έξι υποχρεωτικούς Ελληνες

Χρήστος Τσάλτας Χρήστος Τσάλτας avatar