Ιδιοκτήτης-προπονητής στην Ιταλία αποφάσισε να απολύσει... τον εαυτό του μετά από 44 χρόνια!

Οι πιο δύσκολες αποφάσεις πάντοτε αφορούν τον ίδιο μας τον εαυτό. Έτσι, ο προπονητής και ιδιοκτήτης της ιταλικής Βίρτους Βερόνα, Τζίτζι Φρέσκο, αποφάσισε να απομακρυνθεί από τον πάγκο της ομάδας μετά από τέσσερις και πλέον δεκαετίες στην άκρη του πάγκου της.

Ο λόγος; Πολύ απλός: η Βίρτους Βερόνα βρίσκεται στα πρόθυρα του υποβιβασμού και ο Φρέσκο αποφάσισε να απολύσει… τον εαυτό του, προκειμένου να σωθεί η ομάδα του! Ανέλαβε την ομάδα το 1982 και όπως φαίνεται, δεν είχε και μεγάλη εμπιστοσύνη σε άλλους προπονητές, οπότε αποφάσισε ο ίδιος να αναλάβει και την τεχνική ηγεσία από την πρώτη κιόλας μέρα.

Το έργο του στην ομάδα δεν είναι διόλου άσχημο, αν αναλογιστεί κανείς πως ανέλαβε ως πρόεδρος-προπονητής όταν η ομάδα αγωνιζόταν στα τοπικά της Ιταλίας, πιο συγκεκριμένα στην Terza Categoria, και κατάφερε να την ανεβάσει έως τη Serie C, διατηρώντας την εκεί για πάνω από τέσσερις δεκαετίες.

Και το πρόσωπο του εκλεκτού; Ο βοηθός του, Κιέκι Τομάσο, που πήρε το «χρίσμα» και θα αναλάβει το «τιμόνι» της ομάδας με στόχο, προφανώς, να την σώσει από τον υποβιβασμό. Η Βίρτους Βερόνα έχει συγκεντρώσει 21 βαθμούς και θα παλέψει για να παραμείνει στην κατηγορία στα play-outs της Serie C, με έξι αγωνιστικές να απομένουν πριν από τη λήξη του πρωταθλήματος.

View this post on Instagram

A post shared by Virtus Verona (@virtusverona)

Από τα θρανία στα γήπεδα και στο προσωνύμιο ο «Φέργκιουσον της Ιταλίας»

Ο Λουίτζι «Τζίτζι» Φρέσκο γεννήθηκε στις 4 Απριλίου 1961 στη Βερόνα. Η πορεία του συνδέεται σχεδόν απόλυτα με τη Βίρτους Βερόνα, έναν σύλλογο τον οποίο ανέλαβε ως προπονητής και μετά ως πρόεδρος από το 1982, σε ηλικία μόλις 21 ετών. Αλλά η σταδιοδρομία του όμως δεν είναι απόλυτα συνυφασμένη με το ποδόσφαιρο. Ο Φρέσκο έχει σπουδάσει παιδαγωγικά και έχει διατελέσει δάσκαλος σε σχολεία της περιοχής. Και το καλύτερο: Πλην της δραστηριότητάς του στον αθλητισμό, όλα αυτά τα χρόνια, εργαζόταν και ως δάσκαλος!

Υπό την καθοδήγησή του, η Βίρτους Βερόνα πραγματοποίησε μια εντυπωσιακή πορεία από τα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα μέχρι τα επαγγελματικά επίπεδα του ιταλικού ποδοσφαίρου, φτάνοντας μέχρι τη Serie C. Στη διάρκεια αυτής της διαδρομής η ομάδα πέτυχε συνολικά επτά ανόδους κατηγορίας, γεγονός που τον ανέδειξε σε μια εμβληματική μορφή του συλλόγου. Για τη μακρόχρονη παρουσία και τη σταθερότητά του στον ίδιο πάγκο, συχνά συγκρίνεται με τον Άλεξ Φέργκιουσον, αποκτώντας το ανεπίσημο προσωνύμιο «ο Φέργκιουσον της Ιταλίας».

Το προφίλ της Βίρτους Βερόνα

Η Βίρτους Βερόνα ιδρύθηκε το 1921 σε μια μικρή συνοικία της Βερόνα, στην περιοχή του Βένετο, με την πλήρη ονομασία Unione Sportiva Virtus Borgo Venezia. Αποτελεί το τρίτο ποδοσφαιρικό «παιδί» της πόλης, μετά την Κιέβο και την Ελλάς Βερόνα.

Όπως συνέβη με πολλές ομάδες της εποχής, ο σύλλογος δημιουργήθηκε ύστερα από πρωτοβουλία μιας μικρής ομάδας κατοίκων της περιοχής που αγαπούσαν το ποδόσφαιρο. Στόχος τους ήταν να δημιουργήσουν έναν σύλλογο ανοιχτό σε όλους τους φίλους της «στρογγυλής θεάς», ανεξαρτήτως καταγωγής ή κοινωνικής προέλευσης.

Η έδρα της ομάδας είναι το «Μάριο Γκαβανίν-Νοτσίνι», το οποίο έχει συνολική χωρητικότητα περίπου 1.500 θέσεων. Το γήπεδο πήρε το όνομά του από δύο βασικούς πρωτεργάτες της δημιουργίας του. Ο Μάριο Γκαβανίν, μέλος του αθλητικού συμβουλίου της περιοχής, πέθανε πριν ολοκληρωθεί το γήπεδο το 1961. Ο δεύτερος, Σινιμπάλντο Νοτσίνι, καρδιολόγος και αθλίατρος, έφυγε από τη ζωή το 2022.

Παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν συνήθως οι μικρότεροι σύλλογοι, τα χρόνια παρουσίας του Λουίτζι Φρέσκο στην ομάδα αποτέλεσαν περίοδο σταθερότητας και εξέλιξης. Η Βίρτους Βερόνα κατάφερε να ανέβει στα επαγγελματικά πρωταθλήματα της Ιταλίας, χωρίς ωστόσο -κατά τη διάρκεια της παρουσίας της στη Serie C- να φτάσει ποτέ πολύ κοντά στην άνοδο. Η καλύτερη θέση της μέχρι σήμερα είναι η 6η, τη σεζόν 2022-23.

Μπορεί το μέλλον της ομάδας του να παραμένει αβέβαιο. Μπορεί παρόμοιες ιστορίες να προέρχονται από χώρες που δεν βρίσκονται στο επίκεντρο του ποδοσφαιρικού ενδιαφέροντος. Μπορεί η Βίρτους Βερόνα να μην καταφέρει ποτέ κάτι περισσότερο από μια σταθερή παρουσία στα επαγγελματικά και ερασιτεχνικά πρωταθλήματα της γειτονικής χώρας. Ωστόσο, ο «Φέργκιουσον της Ιταλίας» αποτελεί ένα ξεχωριστό κεφάλαιο της cult ευρωπαϊκής κουλτούρας ποδοσφαιρικής κουλτούρας και ένα απόλυτο δείγμα αφοσίωσης σε ένα σύλλογο γειτονιάς.