Είναι η κατάλληλη στιγμή να πάει κόντρα σε κάθε λογική...

Η μοίρα παίζει πολλές φορές περίεργα παιχνίδια... Ο πόλεμος που έχει ξεσπάσει στη Μέση Ανατολή έφερε τον Παναθηναϊκό να αντιμετωπίζει την Dubai BC σε μια πόλη που ένας άλλος πόλεμος άφησε χαραγμένα τα σημάδια του πάνω της.

Το Σαράγεβο πολιορκήθηκε για σχεδόν 4 χρόνια (από τον Απρίλιο του 1992 έως τον Φεβρουάριο του 1996), στη πιο μακροχρόνια πολιορκία πρωτεύουσας στην ιστορία των σύγχρονων πολέμων.

Σε αυτή την πόλη και στη Zetra Arena, το γήπεδο που είχε χρησιμοποιηθεί ως νοσοκομείο για τους τραυματίες του πολέμου εκείνη την περίοδο, ο Παναθηναϊκός θα δώσει τη δική του μπασκετική «μάχη» επιβίωσης και ελπίδας.

Ο αγώνας κόντρα στην Ντουμπάι το βράδυ της Τρίτης (24/3, 20:30) είναι στην ουσία ένας «διπλός» τελικός για τον Εργκίν Αταμάν και τους παίκτες του. Έτσι, όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση στον βαθμολογικό πίνακα, με πέντε ομάδες να είναι στις θέσεις 6-10 με ρεκόρ 18-14 και την ομάδα των Εμιράτων να ακολουθεί στην 11η θέση με 17-15, ο αγώνας για τους «πράσινους» είναι ακριβώς αυτό που είπε ο Νίκος Ρογκαβόπουλος κατά την αναχώρηση από το «Ελευθέριος Βενιζέλος»: Do or die!

Γιατί με νίκη ο Παναθηναϊκός όχι μόνο συνεχίζει με μεγάλες αξιώσεις να κυνηγά μια θέση στην πρώτη εξάδα, «κρυφοκοιτάζοντας» και την τετράδα, αλλά αφήνει οριστικά πίσω του και την τρομακτική πιθανότητα να μείνει κι εκτός δεκάδας.

Πώς θα τα καταφέρει, όμως, απέναντι σε μια ομάδα με περίσσιο ατομικό ταλέντο, η οποία μπορεί να σου κάνει ζημιά στο ένας εναντίον ενός από το 1 έως το 5; Ράιτ, Μούσα, Μπέικον, Πετρούσεφ, Καμπενγκέλε είναι παίκτες που στην καλή τους μέρα μπορούν να σε διαλύσουν. Το έχουν αποδείξει πολλές φορές μέσα στη σεζόν.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα, βέβαια, δεν είναι αυτό για το Τριφύλλι. Όπως πολύ σωστά είχε αναφέρει και ο Ματίας Λεσόρ πριν από την αναμέτρηση της προηγούμενης εβδομάδας με τον Ερυθρό Αστέρα, αυτό που φοβούνται περισσότερο από όλα είναι ο ίδιος ο κακός τους εαυτός. Και δυστυχώς ο φετινός Παναθηναϊκός μας έχει δείξει πολλές φορές τον κακό του εαυτό.

Ακόμα και στις δύο σερί νίκες στην έδρα του κόντρα σε Ζαλγκίρις και Ερυθρό Αστέρα, όταν μπήκε σε δύο ματς «τελικούς» με εντελώς λάθος προσέγγιση και νοοτροπία και βρέθηκε να δέχεται 27 πόντους στα πρώτα 10 λεπτά. Και στα δύο αυτά ματς! Κατάφερε, όμως, να βρει τα ψυχικά αποθέματα και με 10-15 λεπτά καλού μπάσκετ να φτάσει στη νίκη.

Ναι, σε αυτό το σημείο το αποτέλεσμα είναι που μετράει πάνω από όλα. Είναι ξεκάθαρο, όμως, πως με αυτή την εικόνα δεν θα μακροημερεύσει. Είναι αναγκαίο να «σβήσει» τα πολλά κακώς κείμενα στο παιχνίδι του και να παίζει με μεγαλύτερη συνέπεια και χρονική διάρκεια, όπως στα τελευταία 11 λεπτά του αγώνα με τον Ερυθρό Αστέρα. Με αποφασιστικότητα, ενέργεια, άμυνα που να τσακίζει κόκκαλα και καθαρή σκέψη στην επίθεση.

Καταλαβαίνω, πως το να γίνει αυτό ξαφνικά, μετά από 6 μήνες που έχουμε διανύσει μέσα στη σεζόν είναι κόντρα σε κάθε μπασκετική λογική. Είναι σαν να λες πως θα πατηθεί ένα κουμπί και όλα θα αλλάξουν δια μαγείας. Δεν είναι εύκολο, φυσικά. Αλλά οι αγωνιστικές δυνατότητες του ρόστερ που έχει φτιαχτεί και η ισχύς των προσωπικοτήτων που υπάρχουν σε αυτό, δεν καθιστούν αδύνατη αυτή τη «μεταμόρφωση».

Η πιο κατάλληλη στιγμή για να τη δούμε, είναι τώρα...