Και μη χειρότερα...
Ούτε τους ζυγίσαμε σωστά, ούτε είδαμε τα λάθη μας, ούτε ξεφύγαμε από το πανηγύρι και τις δάφνες των οχτών βαθμών. Και την πατήσαμε σκληρά, βασανιστικά και επώδυνα. Γράφει ο Βασίλης Μοιρώτσος.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Το κοίταζες να συμβαίνει και σχεδόν δεν το πίστευες πως μπορεί να είναι αληθινό. Τρία γκολ στο πρώτο εικοσάλεπτο, πέντε στο ημίχρονο, εφτά πριν καλά - καλά μπούμε στο τελευταίο κομμάτι του ματς και - όπως ενημερωθήκαμε αργότερα - σεβασμός του Τσάβι για να μην ξεφύγει κι άλλο το σκορ. Κοινώς... μας λυπήθηκαν οι Ολλανδοί όταν μας είδαν για τα καλά στριμωγμένους στα σχοινιά, ανήμπορους έστω και να αναπνεύσουμε. Ανεπανόρθωτη ζημιά αυτό το 7-0, αλλά ακόμα πιο σκληρό το «πάλι καλά που δε φάγαμε και δέκα». Γιατί θα μπορούσμε να είχαμε φάει και δέκα, ρωτήστε και τον Δουβίκα που αυτή τη φορά δεν ήταν στην πλευρά του θύτη (Κόμο), αλλά σε αυτή του θύματος (Ελλάδα).
Όλα αυτά για μια Εθνική που μόλις πριν από 1,5 μήνα είχε ανεβάσει τον πήχη στον ουρανό. Τέσσερα ματς σε δέκα μέρες, αήττητη, οχτώ βαθμοί και πρωτιά στον όμιλο που έχει μέσα και Ολλανδία και Γερμανία. Το κακό είναι ότι από εκείνα τα ματς κρατήσαμε τον ενθουσιασμό, τα αποτελέσματα, το ιστορικό διπλό στη Γερμανία, την ανατροπή στη Σερβία, την αυταπάρνηση στα ματς της Τούμπας, τα sold out, τα γέλια, τις χαρές, το επιθετικό μας σχήμα και τρόπο παιχνιδιού, το πόσο υπέροχο ρόστερ έχουμε και τη φιλοδοξία για τα επόμενα που έρχονται. Τα βάλαμε στη βαλίτσα μας και πορευτήκαμε με αυτά, αλλά κλείσαμε επιδεικτικά το φερμουάρ όταν πήγαν να τρυπώσουν τα αρνητικά. Και αυτό φαίνεται να πληρώνουμε.
Δεν είδαμε πόσο επιβλητικοί ήταν οι Ολλανδοί στο δεύτερο ημίχρονο της Τούμπας, που μας έβαλαν τέσσερα γκολ σε 45 λεπτά αλλά μέτρησαν τα δύο και που θα μετέτρεπαν το 2-0 σε 2-3 αν είχε κανένα δεκάλεπτο ακόμα. Εκεί που παίζαμε σε όλο το ημίχρονο σε τόσο χαμηλά μέτρα που δεν μπορούσαμε να βγούμε από την περιοχή, όχι γιατί δεν το έχουμε ως ομάδα, αλλά γιατί δε μας το επέτρεψε ο αντίπαλος.
Αδιάβαστοι και αφελείς
Δε ζυγίσαμε ποιον έχουν να αντιμετωπίσουμε και πήγαμε μάλλον με μια ποδοσφαιρική αφέλεια (δε θα το πω τουπέ γιατί για όσους ξέρουν την ομάδα και τα αποδυτήριά της, δεν έχει τουπέ αυτό το σύνολο) στο Άμστερνταμ για να τους παίξουμε στα ίσια. Να τους κοιτάξουμε στα μάτια, να αγωνιστούμε με τις γραμμές ψηλά, να κάνουμε build up κι ας μην είχαμε ούτε μπαροτακαπνισμένους χαφ, ούτε καθαρό δεκάρι που θα κυκλοφορήσει την μπάλα, θα απλώσει το παιχνίδι και θα κουβαλήσει.
Μια μεγάλη «τρύπα» από την άμυνα ως την επίθεση, με τους φορ ανήμπορους να παίξουν αφού η μπάλα δε θα ερχόταν ποτέ σε αυτούς και με τα μεγάλα μας όπλα, τους εξτρέμ μας, να είναι αναγκασμένοι να παίρνουν την μπάλα κάπως, κάπου στη γραμμή και... ό,τι βρέξει ας κατεβάσει. Οι Ολλανδοί μυρίστηκαν αίμα από το πρώτο λεπτό και μας κατασπάραξαν.
Μάθημα
Είναι μάθημα για το πως δεν πρέπει πολλές φορές να υπερτιμάς τις δυνατότητές σου. Αυτή η Εθνική ομάδα έχει όλο το ταλέντο του κόσμου, έχει παιχταράδες εκατομμυρίων, αλλά ακόμα είναι (και η προσωπική μου άποψη είναι ότι θα παραμείνει εις τους αιώνες των αιώνων) πολύ πίσω από τις παραδοσιακά μεγάλες ποδοσφαιρικά χώρες.
Για να τους αντιμετωπίσουμε και να τους κερδίζουμε θα πρέπει να πηγαίνουμε περισσότερο σε ποδοσφαιρικό κλεφτοπόλεμο, όπως κάναμε το καλοκαίρι του 2024. Σφιχτοί, συγκεντρωμένοι, αντι - τουριστικοί, έως και αντί - ποδοσφαιρικοί σε κάποιες περιπτώσεις. Διαφορετικά μπορεί να «γράψουν» κάτι τέτοιες βραδιές σαν της Παρασκευής και να κοιταζόμαστε χωρίς να καταλαβαίνουμε τι γίνεται.
Η συγκεκριμένη φουρνιά της Εθνικής, με τον συγκεκριμένο προπονητή, έχουν φέρει νίκες και βραδιές που είχαμε ξεχάσει πως είναι στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Και τούτα δεν πρέπει ποτέ να τα ξεχνάμε, ακόμα και μετά από μια ήττα βαριά κι ασήκωτη όπως αυτή στο Άμστερνταμ. Δε θυμάμαι εδω και πολλά χρόνια να έχουμε παιχνίδια όπως εκείνη η τριάρα στη Σκωτία, η νίκη στο Γουέμπλεϊ, η νίκη στο Άουγκσμπουργκ, τα δύο «κολλητά» ματς και οι ισοπαλίες με Γερμανία και Ολλανδία στην Τούμπα. Αν κάποιος θυμηθεί ανάλογα αποτελέσματα την τελευταία δεκαετία παρακαλώ να σηκώσει το χέρι.
Κατάρρευση Vol 5
Όμως η συγκεκριμένη φουρνιά της Εθνικής, με τον συγκεκριμένο προπονητή, για να πετύχει τον μεγάλο της στόχο και να επιστρέψει σε μια μεγάλη διοργάνωση πρέπει να αλλάξει τον τρόπο που πολλές φορές αντιδρά κατά τη διάρκεια των αγώνων της. Και κυρίως μεγάλων αγώνων της. Θυμάστε τι κάναμε στη Σερβία, στο ξεκίνημα του Nations League; Βρεθήκαμε πίσω στο σκορ στην πρώτη φάση του αντιπάλου και μετά όλο το ματς ήταν δικό μας. Αντιδράσαμε σαν μεγάλη ομάδα, πιέσαμε, παίξαμε ποδόσφαιρο, δημιουργήσαμε και στο τέλος το γυρίσαμε. Αλλά αυτή ήταν μάλλον η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.
Υπάρχουν βραδιές σε όλο αυτό το διάστημα που πορευόμαστε με αρκετά σκαμπανεβάσματα, που η Ελλάδα έχασε τη γη κάτω από τα πόδια της όταν το ματς στράβωνε. Δεν είναι μία και δύο, αλλά είναι ένα δείγμα αρκετά ανησυχητικό για να σε κάνει να πιστεύεις ότι μπορεί να υπάρχει θέμα ψυχολογίας και του... μετάλλου που συνηθίζουμε να λέμε. Η Ελλάδα κατέρρευσε σε ματς που δεν ξεκίνησαν όπως θα ήθελε ή που της στράβωσαν κατά τη διάρκειά τους. Έχουμε και λέμε: το ματς με την Αγγλία στο ΟΑΚΑ με 60.000 κόσμο, στο οποίο δεν μπήκαμε ποτέ και χάσαμε με κάτω τα χέρια με 3-0. Το παιχνίδι στη Σκωτία, το πιο κρίσιμο ματς των τελευταίων δύο ετών, στο οποίο προηγηθήκαμε, ήμασταν επιβλητικοί για 70 λεπτά, υπήρξαμε η καλύτερη ομάδα. Κι όμως όταν έγινε το 1-1 διαλυθήκαμε ψυχολογικά και αγωνιστικά με αποτέλεσμα να ηττηθούμε με 3-1 από το πουθενά.
Το παιχνίδι λίγες μέρες μετά στην Κοπεγχάγη, που οι Δανοί μας έβαλαν τρία γκολ σε ένα ημίχρονο και μας έστειλαν οριστικά στα σπίτια μας για να δούμε από εκεί το Παγκόσμιο Κύπελλο. Το δεύτερο ημίχρονο με τους Ολλανδούς πριν 1,5 μήνα στην Τούμπα, όταν δεχτήκαμε τη μείωση του σκορ σε ένα ματς που ήμασταν μπροστά με 2-0 κι από 'κει και έπειτα έσβησαν τα φώτα με αποτέλεσμα να κινδυνεύσουμε με ήττα. Και φυσικά αυτό το ταπεινωτικό 7-0 στο Άμστερνταμ, που θα μπει πλάι στις μεγαλύτερες ήττες όλων των εποχών.
Η Ελλάδα πρέπει να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τις καταστάσεις όταν τα πράγματα δεν είναι ευνοϊκά για εκείνη. Να σφυρηλατηθεί στα δύσκολα, να βρει τρόπο αντίδρασης και αντιμετώπισης. Διαφορετικά θα συνεχίσει με σκαμπανεβάσματα από μήνα σε μήνα και χωρίς το πιο βασικό συστατικό των συνεχόμενων επιτυχιών: τη σταθερότητα.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
