Και στα 118α και στα... 1.000ά γενέθλια, χρόνια πολλά Παναθηναϊκέ, μεγάλε και τρανέ!
Κάθε άνθρωπος στη ζωή του μεγαλώνει μέσα σε τρεις οικογένειες: Σ’ αυτή που τον φέρνει στον κόσμο (τον πατέρα του, τη μητέρα του, τα αδέρφια του), σ’ αυτή που δημιουργεί ο ίδιος μετά από χρόνια και σ’ αυτή που επιλέγει από μικρή ηλικία για να τον εκφράσει στο κομμάτι του αθλητισμού.
Αυτό ακριβώς το συναίσθημα, αυτόν τον δεσμό της «οικογένειας» κουβαλάει μέσα του για την ομάδα του κάθε φίλος του Παναθηναϊκού, νιώθοντας το «τριφύλλι» σαν ένα τεράστιο κομμάτι της ζωής του. Σαν κάτι που τον «συμπληρώνει», τον «γεμίζει», αλλά και τον «αδειάζει» ταυτόχρονα. Αυτό που του ξυπνάει κάθε φορά, κάθε μέρα, σε κάθε παιχνίδι, σε κάθε άθλημα, πρωτόγνωρα συναισθήματα. Κάτι που αγάπησε από μικρό παιδί κι εξακολουθεί να αγαπάει ακόμη πιο δυνατά, ακόμη κι όταν τον «πληγώνει».
Σε μία σχέση ζωής που ξεκίνησε ένα απόγευμα της Δευτέρας 3 Φεβρουαρίου 1908 στην «καρδιά» της Αθήνας, στο Πεδίον του Άρεως στο ύψος του Πολυγώνου, όταν ο μεγάλος ΠΑΤΕΡΑΣ κάθε Παναθηναϊκού, Γιώργος Καλαφάτης, μαζί με τον αδερφό του Αλέξανδρο, τον φίλο τους Δημήτρη Δουκάκη κι άλλους 11 συναθλητές του απ’ τον Πανελλήνιο, προχώρησε στην ίδρυση του Ποδοσφαιρικού Ομίλου Αθηνών, που οδήγησε στις 15 Μαρτίου 1924 στον Παναθηναϊκό Αθλητικό Όμιλο.
«Μετά χαράς ανακοινούμεν Υμίν την ίδρυσιν του “Ποδοσφαιρικού Ομίλου”. Η ευρεία διάδοσις ην εσχάτως έλαβεν η παιδία της Ποδοσφαιρίσεως, ο ενθουσιασμός μεθ’ όν εγένετο δεκτή παρά τοις αθληταίς εν γένει και ιδία παρά τη μαθητική νεολαία, το ενδιαφέρον καθ’ όλου υπέρ πάσιν εγείρει, πάντα διαδηλούσι την πρωτεύουσαν θέσι ην η Ποδοσφαίρισις έχει καταλάβη εν τη αθλητική κινήσει» ανέφερε η ιδρυτική διακήρυξη εκείνης της παρέας, δίνοντας νόημα στις ζωές και στα όνειρα εκατομμυρίων φίλων του Παναθηναϊκού.
Από εκείνο το ιστορικό απόγευμα μίας παρέας εφήβων, μεγάλωσαν σχεδόν 12 γενιές Παναθηναϊκών. Και μαζί τους «μεγάλωσε» κι ο ίδιος ο Παναθηναϊκός, όχι μόνο στο ποδόσφαιρο, αλλά σταδιακά σε όλα τα σπορ. Μεγαλούργησε εντός κι εκτός συνόρων, γιγαντώθηκε σε κάθε άθλημα και θριάμβευσε με αθλητές που σήκωσαν την ελληνική σημαία και τη σημαία του Παναθηναϊκού σε κάθε γωνιά του πλανήτη, στις πιο μεγάλες διοργανώσεις.
Σαν την ελληνική σημαία που υψώθηκε πρώτη φορά στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας -το «σπίτι» κάθε Παναθηναϊκού- στις 8 Οκτωβρίου 1944, ως πράξη αντίστασης και σύμβολο απελευθέρωσης στην κατεχόμενη Αθήνα. Την πρώτη «γωνιά» της χώρας που ελευθερώθηκε απ’ τον «ζυγό» των Γερμανών και του Άξονα, τέσσερις ημέρες πριν την οριστική αποχώρησή τους από την Αθήνα!
Ο μοναδικός «δαίμονας» του Παναθηναϊκού
Σε όλη αυτή τη διαδρομή των 118 ετών ο Παναθηναϊκός είχε πολλούς και μεγάλους αντιπάλους, με μεγαλύτερο όλων των «αιώνιο» αντίπαλό του Ολυμπιακό. Ο μοναδικός «δαίμονάς» του, ωστόσο, ήταν ένα και μόνο πράγμα: Η διχόνοια...
Σχεδόν από... ιδρύσεως, όταν το 1910 ο Γιώργος Καλαφάτης ήρθε σε σύγκρουση με τον πρώτο χρηματοδότη του συλλόγου Μαρίνο Μαρινάκη για τον τρόπο διοίκησης κι οργάνωσης της ομάδας, μέχρι και τις μέρες μας.
Ιστορικά αποδεδειγμένο πως όποτε ο Παναθηναϊκός ήταν ενωμένος σε όλα, έμοιαζε ασταμάτητος. Όποτε έμπαινε μέσα του όμως το «σαράκι» της διχόνοιας, έχανε κάθε στόχευση και όραμα.
Η τελευταία γενιά Παναθηναϊκών, ζει ιστορικά μία πρωτόγνωρη συνθήκη στο ποδόσφαιρο, διότι ουδέποτε έμεινε το «τριφύλλι» μακριά απ’ το πρωτάθλημα για 16 σερί έτη. Το δοξασμένο μπάσκετ (η μεγαλύτερη ομάδα που ανέδειξε ο ελληνικός αθλητισμός) πάντοτε έδινε τη διέξοδο και κρατούσε (και κρατάει) ψηλά τη σημαία του συλλόγου, διατηρώντας «ζωντανή» την περηφάνια κάθε Παναθηναϊκού. Κι ακόμη και τώρα που σ’ αυτή τη φάση της σεζόν δεν φαίνεται να είναι στα... καλύτερά του, υπάρχει η εμπιστοσύνη και η πίστη πως θα βρει την άκρη και θα διεκδικήσει κάθε στόχο.
Ο δε Ερασιτέχνης, η «Μάνα του Λόχου» που έλεγε πάντα ο ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ Θανάσης Γιαννακόπουλος, πέρασε κι αυτός ένα σωρό ζόρια για χρόνια, όμως αρχίζει να δυναμώνει ξανά παντού...
Το ποδόσφαιρο, ωστόσο, ήταν και παραμένει ο... καημός κάθε Παναθηναϊκού για μία ομάδα που εδώ και χρόνια έχασε τον προσανατολισμό της. Κι όποτε έδειχνε πως άρχιζε να τον ξαναβρίσκει, οι αποφάσεις της ιδιοκτησίας του έδιναν μια... κλωτσιά και τα «γκρέμιζαν» όλα, σ’ ένα ατελείωτο «...φτου κι απ’ την αρχή».
Ιστορικό σταυροδρόμι και απαραίτητο όραμα
Στη συμπλήρωση των 118ων γενεθλίων απ’ την ίδρυσή του, ο (ποδοσφαιρικός) Παναθηναϊκός είναι πλέον μπροστά σ’ ένα σταυροδρόμι. Και τους επόμενους μήνες έχει μία ιστορική ευκαιρία να αρχίσει να ξαναγράφει την ιστορία. Όχι απ’ την αρχή, αλλά από εκεί που σταμάτησε τον Μάιο του 2010...
Κι αυτή την ευκαιρία για μία πραγματικά «νέα εποχή», του την προσφέρει η προοπτική του νέου γηπέδου και του νέου καταπράσινου αθλητικού complex με τις εγκαταστάσεις του Ερασιτέχνη Παναθηναϊκού στον Βοτανικό. Το νέο γήπεδο βεβαίως ΔΕΝ αρκεί από μόνο του, διότι θα πρέπει κι όλος ο υπόλοιπος οργανισμός του ποδοσφαιρικού Παναθηναϊκού και πολύ περισσότερο ο ιδιοκτήτης του, Γιάννης Αλαφούζος, να προσφέρει για πρώτη φορά ένα ΚΑΝΟΝΙΚΟ όραμα.
Να επιβεβαιώσει όσα είπε στην προ τριών μηνών συνέντευξή του, να μάθει όντως απ’ τα λάθη του και να κάνει όσα πρέπει να γίνουν για να χτιστεί βήμα με το βήμα κάτι πραγματικά αντάξιο της στιγμής και της ΙΣΤΟΡΙΑΣ του Παναθηναϊκού.
Αυτό ακριβώς που θέλει κι ο κόσμος του Παναθηναϊκού. Αυτή τη μία... σπίθα, που αρκεί για να ανάψει ξανά η φλόγα και να γίνει «πυρκαγιά». Διότι η αγάπη του για την ομάδα δεν γνώρισε και ούτε θα έχει ποτέ όρια, έχοντας πάντα μέσα του σαν ιερό φυλαχτό τα λόγια του ανεπανάληπτου ΠΑΥΛΟΥ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ, του ανθρώπου που γιγάντωσε όσο ουδείς άλλος την ιδέα του συλλόγου: «Να αγαπάτε τον Παναθηναϊκό με όλη σας την ψυχή».
Έχει περάσει κι έχει αντέξει πάρα πολλά η ψυχή κάθε φίλου του Παναθηναϊκού, περισσότερα απ’ όλα όσα έχει περάσει ο οπαδός κάθε άλλης ελληνικής ομάδας. Αλλά στο τέλος της ημέρας θα υπάρχει πάντοτε ως δύναμη για το «μετά», αυτό που φώναζε με όλη του την καρδιά ο ασύγκριτος Θανάσης Γιαννακόπουλος: «Να είστε περήφανοι που είστε Παναθηναϊκοί, για όλα όσα πρεσβεύει αυτός ο σύλλογος».
Χρόνια πολλά Παναθηναϊκέ! Και στα 118α και τα χιλιοστά γενέθλια, μέχρι το τέλος του ήλιου...