«Κατακτητές της κορυφής με τη σημαία μας ψηλά»

Ο Ολυμπιακός μετά από ένα αξέχαστο διήμερο στο T-Center, επέστρεψε εκεί που ανήκει εδώ και χρόνια, στην κορυφή της Euroleague και στον τελικό απέναντι στη Ρεάλ επιβεβαίωσε με κάθε τρόπο πως είναι η καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη.

Οι παίκτες του Γιώργου Μπαρτζώκα βρέθηκαν στην καλύτερη κατάσταση της σεζόν την πιο κατάλληλη στιγμή και από τον Ιανουάριο και μετά, ξεπέρασαν κάθε εμπόδιο που βρέθηκε μπροστά τους με εντυπωσιακό τρόπο, φτάνοντας μέχρι το τέλος του δρόμου.

Η επιτυχία του οργανισμού είναι ιστορική, αφού η σταθερή παρουσία στο κορυφαίο επίπεδο την τελευταία πενταετία επισφραγίστηκε με έναν τίτλο, που όλοι τον ήθελαν πολύ και είχαν στερηθεί μέσα από τραγικές αθλητικές στιγμές στο Κάουνας και στο Βελιγράδι και από κακές βραδιές όπως στο Βερολίνο και στο Άμπου Ντάμπι.

Όμως, επειδή όποιος δουλεύει στον αθλητισμό σωστά, συστηματικά και με πλάνο κάποια στιγμή θα επιβραβευθεί για τους κόπους και τις προσπάθειες του, ο Ολυμπιακός πήρε αυτό που άξιζε και λησμονούσε και μπορεί να αφήσει τις πληγές του, όχι να γιατρευτούν, αλλά τουλάχιστον να μικρύνουν.

Η απόλυτη δικαίωση του προπονητικού μοντέλου

Πέρα από τη δικαίωση για τις προσπάθειες όλου του οργανισμού για την κατάκτηση της τέταρτης Euroleague, αυτό το τρόπαιο φέρνει και μία ακόμα που αφορά τον προπονητή και το μοντέλο του.

Ο Γιώργος Μπαρτζώκας αποφάσισε σε μία εποχή που το μπάσκετ στην Ευρώπη πάει είτε στο 1vs1, είτε στο καθιερωμένο heavy pick n' roll, να πάει σε ένα διαφορετικό τρόπο αγωνιστικής λειτουργίας επιθετικά.

Ομαδικό μπάσκετ, καλή κυκλοφορία και ροή στην επίθεση, αλτρουισμός και ισότητα μεταξύ των παικτών στο παρκέ.

Τα πέντε συνεχόμενα Final Four, οι δέκα εγχώριοι τίτλοι, η ανάδειξη πρωταγωνιστών, τα αμέτρητα ρεκόρ σε Ευρώπη και Ελλάδα και η σταθερή παρουσία στο τοπ επίπεδο ανεξαρτήτως ύψους μπάτζετ μέχρι σήμερα, για κάποιους δεν αρκούσαν για να πετύχει σε απόλυτο βαθμό η συγκεκριμένη μπασκετική φιλοσοφία, αφού έλειπε και ο τίτλος.

Ανεξαρτήτως του αν διαφωνεί ή συμφωνεί κάποιος με αυτή τη λογική, ο Ολυμπιακός του Γιώργου Μπαρτζώκα πλέον και με τη βούλα μπορεί να λέει χωρίς καμία αμφισβήτηση πως ανήκει στις κορυφαίες ομάδες της σύγχρονης ιστορίας της διοργάνωσης έχοντας φορέσει και το «στέμμα» που της έλειπε.

Προφανώς και τα όνειρα και η «δίψα» δεν σταματούν στην ιστορική στιγμή του ΟΑΚΑ, αφού όπως έχει δηλώσει αρκετές φορές τις τελευταίες ημέρες ο Έλληνας προπονητής, η ομάδα θα παραμείνει στο τοπ επίπεδο για πολλά χρόνια ακόμα, όμως για πάντα το συγκεκριμένο Final Four θα μείνει αξέχαστο.

Για τον τρόπο της κατάκτησης, για τον τόπο που «γράφτηκε» η ιστορία, για τη διοίκηση, τον προπονητή, τους παίκτες και το σταφ που δούλεψαν όσο κανείς, αλλά και για τον κόσμο που δεν σταμάτησε να πιστεύει και δεν ζητούσε «αίμα» τις δύσκολες βραδιές.

Για αυτούς, άλλωστε, αυτό το τρόπαιο και αυτή η επιτυχία έχει περισσότερη αξία από όσους στηρίζουν και χαίρονται για την ομάδα -αγωνιστικό- πρότυπο που έχουν μόνο στις μεγάλες νίκες.

Ο Ολυμπιακός φεύγει ως Πρωταθλητής Ευρώπης από το ΟΑΚΑ, όμως η σεζόν δεν τελείωσε ακόμα, αφού υπάρχει ένας ακόμα στόχος του τέταρτου Πρωταθλήματος τα τελευταία πέντε χρόνια και πρέπει η αύρα και η αυτοπεποίθηση που έφερε η Euroleague να κάνουν τη διαφορά στους τελικούς, όμως για αυτά θα έχουμε μέρες να τα πούμε...

Υ.Γ. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας αποτελεί τον κορυφαίο προπονητή στην ιστορία του Ολυμπιακού και με τη βούλα. Αυτό δεν μπορεί να το αρνηθεί κανείς πια, ενώ ανεβαίνει και τα «σκαλιά» των καλύτερων του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Αυτό το τρόπαιο το αξίζει λιγο περισσότερο από τους άλλους παραπάνω.

Υ.Γ. 2) Ο Εβάν Φουρνιέ ήρθε για έναν λόγο στο Λιμάνι και εκπλήρωσε την υπόσχεσή του.

Υ.Γ. 3) Μεγάλη δικαίωση για τους Παναγιώτη και Γιώργο Αγγελόπουλο που εμπιστεύονται τον προπονητή και τον στηρίζουν και βλέπουν να πετυχαίνουν συνεχώς νέα επιτεύγματα.

Υ.Γ. 4) Αυτό το τρόπαιο πρέπει να αφιερωθεί στον κόσμο που δεν σταμάτησε ποτέ να πιστεύει και να στηρίζει ακόμα και μετά τον 5ο τελικό του 2024 ακόμα και μετά το Άμπου Ντάμπι.

Y.Γ. 5) Ο τίτλος του μπλογκ είναι από στίχο τραγουδιού που σημαίνει πολλά για την ομάδα του Ολυμπιακού του πρώτου ευρωπαϊκού το 1997 και παίζει σε κάθε φιέστα στο ΣΕΦ.

Υ.Γ. 6) Για σένα που δεν πρόλαβες, αλλά είδες από εκεί ψηλά και έκλαψες από τη χαρά σου μετά το Κόνφερενς και με αυτό...