Κομάντος σε ιερή αποστολή

Ο Ολυμπιακός είχε άφθονη ενέργεια εναντίον της Ρεάλ, η άμυνα της οποίας έκανε το ε΄ργο του πιο εύκολο και στη Sunel Arena το παιχνίδι του κόουτς Μπαρτζώκα έλαμψε μέχρι τη Μαδρίτη

Κομάντος σε ιερή αποστολή

Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google

Πρόσθεσε το ATHLETIKO στην Google

Καλά καλά ούτε ενάμισι λεπτό δεν είχε κυλήσει στο ρολόι και οι, για πρώτη φορά φέτος, κατάμεστες εξέδρες της Sunel Arena είχαν σηκωθεί στο πόδι… 

Το ταμπλό έγραψε 3-0 και όχι, στο παρκέ των Λιοσίων δεν έπαιζαν ο Κάρμο, ο Πιρόλα και ο Πέντερσεν (που ήταν στις εξέδρες απέναντι στον Μπαπέ και τον Μπέλιγχαμ για να δικαιολογείται τέτοιος ξεσηκωμός. Ωστόσο, μόλις λίγες στιγμές νωρίτερα, με πρεσβευτή τον Τάϊρίκ Τζοόυνς, και πετράδι στο κέντρο του στέμματος τις δυο βουτιές που είχε κάνει ο ίδιος παίκτης για να σώσει μία κατοχή, βάζοντας στο κόλπο και τους 9500 χιλιάδες φιλάθλους, επιβεβαίωναν στη έτσι κι αλλιώς άκεφη Ρεάλ ότι για να νικήσει αυτό το βράδυ, θα έπρεπε να είναι διατεθειμένη να αφήσει τα κόκκαλά της στο παρκέ. 

Και δεν ήταν… Όχι αυτή, η version της. 

Λίγο αργότερα, κι ενώ ο χρόνος κυλούσε, ο Ολυμπιακός μπορεί να μην είχε προλάβει το πάρτι που ακολούθησε στη συνέχεια, αλλά το ιερό πάθος του ήταν το οικόσημο του, κάθε φορά που οι Μαδριλένοι επιχειρούσα να παραβιάσουν το ερυθρόλευκο σπιτικό. 

Καμία, ή σχεδόν καμία χαμένη προσωπική μάχη. Απέναντι στην επιθετική άμυνα του Ολυμπιακού, οι παίκτες του Μαρτίνεθ δεν επιδίωξαν λύσεις στο short roll… Τα dives του Ταβάρες και των λοιπών κατέληγαν βαθιά στη ρακέτα, όπου σε κάθε κατοχή συναντούσαν άφοβα κορμιά ακόμα και να παρασυρθούν αν έπρεπε. Κι αν δεν έβρισκαν κορμιά, συναντούσαν χέρια. Χέρια παντού. Πάνω στη μπάλα, στις γραμμές πάσας, παντού… Μέχρι τα μισά της πρώτης περιόδου, ο Ολυμπιακός είχε γράψει ήδη 4 deflections και η άμυνα των παικτών του Μπαρτζώκα έμοιζε με υπόσχεση ενός ιερού πολέμου. Σε τρία λεπτά η Ρεάλ, ανέτοιμη και ισχνή, σαν μία βασίλισσα χωρίς πανοπλία, υπέπεσε σε 7 λάθη!!!

Δεν είναι υπερβολή να γραφτεί: Οι ερυθρόλευκοι κόντρα στη Ρεάλ, έχοντας τόσες απουσίες, τόσα προβλήματα, έμοιαζαν να βρίσκονται σε αποστολή. Σε έναν ιερό πόλεμο, για να αποδείξουν ότι μπορούν ακόμα κι έτσι. Κι όπως είπε ο κορυφαίος όλων στο πρώτο ημίχρονο, Τάισον Γουόρντ… “Σε αυτή την ομάδα οι δικαιολογίες μπορεί να πολλές, αλλά στα αποδυτήρια αυτής της ομάδας κλειδώνονται στα ντουλάπια”. Η κάπως έτσι τέλος πάντων. 

Ο Πέδρο Μαρτίνεθ, σαφώς επηρεασμένος από την κυριακάτικη Σπανουλιάδα, δοκίμασε να βρει τον δικό του Μοκόκα στο πρόσωπο του Φελίς, ο οποίος όμως, εις μάτην προσπαθούσε να πιέσει τον Εβάν Φουρνιέ. Η τακτική του αδύναμου χεριού στους χειριστές (να τους οδηγούν στη ντρίμπλα με το μη δυνατό χέρι τους), έσκασε δυνατά στην κατάλευκη μαδριλένικη φορεσιά κα άφησε λεκέδες. Με 17 τελείωσε ο Γάλλος σε μία βραδιά που ο Ολυμπιακός βρήκε ανοιχτές πύλες να διδάξει την ομορφότερη εκδοχή της φιλοσοφίας του. 

Ο σενιόρ Πέδρο πίστεψε ότι αν ασκήσει ασφυκτική πίεση στους παίκτες του Ολυμπιακού, επιτρέποντας στον χειριστή και στον ρόλερ να παίξουν 2 vs 2 με τον Ταβάρες στο παρκέ και οι υπόλοιποι μείνουν κοντά στους παίκτες τους για να περιοριστεί ή εμοδιστεί το περίφημο σήμα κατατεθέν της Μπαρτζωκικής βασιλείας, passing game, θα είχε βρει τη συνταγή για τη νίκη. Κόλαφος! Τα έτρωγαν από παντού.  Με θαυμάσιες αποστάσεις, με γρήγορες αποφάσεις και με κάθετη επιθετικότητα όταν αυτή χρειαζόταν ο Ολυμπιακός έκανε τα σχέδια του Πέδρο φύλλο και φτερό.  Σε μία βραδιά που οι ερυθρόλευκοι έμοιαζαν να παίζουν κάτι απόκοσμα όμορφο. 

Όταν δε, προσπάθησε με τον Τζοόυνς, ή τον Οκέκε στο “5” να χρησιμοποιήσει hedge out κάλυψη στις ερυθρόλευκες συνεργασίες στο Pick n Roll , η ρακέτα της νωθρής και ελλειματικής σε ενέργεια Ρεάλ, έμοιζε κυριολεκτικά με αφύλακτη διάβαση. 

Απόντος του Μιλουτίνοφ, ο Πέδρο πίστεψε ότι με το hedge out, οι ψηλοί του Ολυμπιακού δεν έχουν την κατάρτιση να λειτουργήσουν ως δημιουργοί από την καρδιά της ρακέτας, Ετσι το passing game θα έφτανε στο τέλος του. 

Αποτέλεσμα; Μέχρι και no look πάσα λίγο κάτω από τη γραμμή των βολών έκανε ο Εντζάι στον Ταϊρίκ Τζόουνς για το κάρωμα του αγώνα. Και το στιγμιότυπο του αγώνα που ακολούθησε… Δηλαδή το χάι φάιβ με τον Ντόντα Χολ, που βρισκόταν στον πάγκο εκείνη τη στιγμή. H ισχύς εν τη ενώσει. 

Απέναντι στην πιεστική προσωπική άμυνα των Σπανιόλων, ακόμα και στην weak side (σε μία άμυνα που οι περιστροφές αγνοούνταν) ο Ταϊσον Γουορντ βρήκε το δικό του …Μικρό σπίτι στο Λιβάδι. Με τη μπάλα στο παρκέ δεν μπορούσε να τον σταματήσει κανείς και στην πρώτη περίοδο ήταν ο τιμωρός της ισπανικής αμυντικής αναλγησίας. Μία αναλγησία που έδωσε το περιθώριο στον Ταϊρικ Τζοόυνς και τον Ντόντα Χολ να διαπρέψουν. Με την άμυνα να είναι συνεχώς ψηλά και τις περιστροφές είδος εν ανεπάρκεια, οι χώροι για να λάμψουν τα χαμόγελα των δυο ψηλών του Ολυμπιακού ήταν ακάλυπτοι. 

Το μυστικό όμως, ήταν δεν ήταν η επίθεση… Η επίθεση του Ολυμπιακού, η αυτοπεποίθηση, ο ρυθμός, τα στιβαρά πόδια χτίζονταν στα μετόπισθεν. Εκεί, όπου μέχρι και το ουρανοκατέβατο τρίποντο του Τζόουνς στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου, με το οποίος σφραγίστηκε ο θρίαμβος (ναι από τόσο νωρίς), οι παίκτες του Μπαρτζώκα δεν έχασαν καμία μάχη. 

Η ταχύτητα στις επιστροφές των Tζόουνς, του Χολ και του Εντζάι μετά τα hedge out ήταν αστραπιαίες, σε τέλειο χρονισμό. Οι χειριστές της Ρεάλ έβλεπαν συνεχώς μπροστά τους μία κόκκινη φανέλα αδυνατώντας να δημιουργήσουν πλεονέκτημα.   

Κορμιά και χέρια παντού. Οποίος κι αν ήταν στην πεντάδα των γηπεδούχων. Και στα ριμπάουντ; Ο ορισμός της αφοσίωσης… Ούτε ένα χαμένο box out. Η μπάλα, κατέληγε σχεδόν πάντα σε χέρια τύπων που φορούσαν κόκκινα. 

Ειδική αναφορά οφείλουμε στον Εμπάι Εντζάι ο οποίος, με τον δικό του τρόπο, φόρεσε τα παπούτσια του Βεζένκοφ. Καλάθι με κόψιμο στα κενά της άμυνας, επιθετικά ριμπάουντ, άμυνα αδιαπέραστη είτε στα hedge είτε στις αλλαγές. Μία σενεγαλέζικη ραψωδία σε ρυθμό Φλαμένγκο.

Ο Πέδρο Μαρτίνεθ δοκίμασε να σπάσει το bartzokas ball με την πιεστική άμυνά του αλλά στο τέλος έγινε ένας προνομιούχος θεατής της πιο γοητευτικήε μορφής του. Οι πρωταθλητές Ευρώπης δεν παίζουν πάντα καλά… Εχουν πολλές απουσίες. Και προβλήματα. Αλλά επιλέγουν, ειδικά σε μεγάλα παιχνίδια, να προσπεράσουν τις δικιοαλογίες, να μην κρυφτούν πίσω από αυτές. Όταν ένας εστεμμένος απειλείται, αμφισβητείται κι έχει κίνητρο, τότε είναι πυ βγαίνουν στην επιφάνεια τα πιο άγρια, αλλά και τα πιο όμορφα ένστικτα του. Κι ο Ολυμπιακός είναι ένας τέτοιος. 

Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google

Πρόσθεσε το ATHLETIKO στην Google

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ