Λευτέρης Λιοτόπουλος, αυστηρά εμπιστευτικό…
Ο Λευτέρης Λιοτόπουλος μαζί με τον Ρίκ Πιτίνο και το Saint John's θα είναι στη φάση των 16 του κολεγιακού πρωταθλήματος. Σε μία συζήτηση που ξεκίνησε ως διήγηση και κατέληξε ως εξομολόγηση, ο Λευτέρης Λιοτόπουλος μας συστήνεται.
Για όλους εμάς (που δεν τα καταφέραμε), η θητεία σε ένα αμερικάνικο κολέγιο είναι ένα απραγματοποίητο όνειρο. Οι εποχές ήταν διαφορετικές φυσικά, και οι ευκαιρίες πολύ λιγότερες, αλλά στο τέλος την ημέρας, ο καθένας απολαμβάνει αυτό που του αξίζει.
Ξημερώματα Δευτέρας, στην τηλεόραση ξεδιπλωνόταν όλο αυτό το μαγικό περιβάλλον του κολεγιακού μπάσκετ σε ένα και μοναδικό 40λεπτο. Ήταν αδύνατον το μάτι να μην πέσει στον άνθρωπο με τον οποίο σε συνδέουν περισσότερα από τους υπόλοιπους. Ο Λευτέρης Λιοτόπουλος, είτε από τον πάγκο, είτε στα 5 λεπτά της συμμετοχής του, είτε από τον πάγκο το έζησε. Το έζησε όλο! Σε υπερθετικό βαθμό.
Πέρσι, η ομάδα του, το Σαιντ Τζονς, όπου ανθίζει εκ νέου η κολεγιακή καριέρα του Ρικ Πιτίνο, αφήνοντας πανίσχυρο αποτύπωμα, έφτασε μέχρι το 2ο γύρο του March Madness. Στους 32 δηλαδή. Φέτος, μετά τη νίκη επί του Κάνσας, σε ένα παιχνίδι που θα μνημονεύεται για πολύ καιρό ακόμα, το Σαιντ Τζονς έκανε ένα βήμα παραπάνω, φτάνοντας μέχρι τους 16… Για πρώτη φορά μετά το 1999. Και ο …δικός μας άνθρωπος, ο Λευτέρης Λιοτόπουλος, όπως φυσικά και ο Φώτης Κωνσταντινίδης (που δεν έχει αγωνιστεί στα δύο ματς του τελικού τουρνουά μέχρι τώρα) είναι κομμάτι της ιστορίας. Που δεν έχει συναντήσει τον επίλογό της ακόμα, και τον οποίο θα προσπαθήσει σκληρά να βάλει το Ντιούκ, που είναι ο επόμενος αντίπαλος του Σαιντ Τζονς την Παρασκευή.
“Εμείς θα προσπαθήσουμε να γράψουμε ακόμα ένα κεφάλαιο στην ιστορία μας, και όχι τον επίλογο της” λέει στο athletiko.gr, ο Λευτέρης Λιοτόπουλος, από τη Νέα Υόρκη, όπου ο ίδιος και η ομάδα του ταξίδεψε (με πολύ μεγάλη ταλαιπωρία και πολύωρη καθυστέρηση) αμέσως μετά τη λήξη του αγώνα στην Καλιφόρνια…
“Στόχος μας είναι να φτάσουμε μέχρι το τέλος” προσθέτει και φυσικά πλέον έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει, αφού η ομάδα του δείχνει σπουδαία ανθεκτικότητα, αποκλείοντας και το Κάνσας που ήταν νούμερο 4 στην περιφέρεια. Αυτό ήταν το σκεπτικό εξ αρχής… Από την πρώτη ημέρα που το Σάιντ Τζονς προκρίθηκε στην March Madness. Αλλά ουδείς το εκστόμιζε… “Δεν το έλεγε κανείς από εμάς δημόασια. Αλλά ναι, ο τίτλος είναι ο στόχος μας. Ήταν ο κόουτς Πιτίνο αυτός που μας έλεγε κάθε μέρα να βαδίζουμε βήμα βήμα και να σκεφτόμαστε αποκλειστικά και μόνο την επόμενη προπόνηση και το επόμενο ματς, τίποτα περισσότερο”. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το γεγονός ότι -ίσως- το πιο σημαντικό βιβλίο της συγγραφικής καριέρας του Ρικ Πιτίνο είναι το “Συμβόλαιο μίας ημέρας”, όπoυ κηρύττει τη σημασία του τώρα… “Εντάξει, εμείς δεν είχαμε και πολύ καλό παρελθόν. Στην αρχή της χρονιάς χάσαμε κάμποσα παιχνίδια. Αμφισβητηθήκαμε. Δεν είμαστε μία μέτρια ομάδα, ωστόσο, υπήρχαν ματς που χρειάστηκε να κάνουμε πολύ μεγάλη προσπάθεια για να νικήσουμε, έστω κι αν θεωρητικά ήμασταν ανώτεροι. Πλέον έχουμε σιγουριά ότι διαθέτουμε τις δυνατότητες να φτάσουμε μέχρι το τέλος του δρόμου. Αν παίξουμε όπως μπορούμε, θα τα πάρουμε όλα. Μπορούμε να το κάνουμε”.
Η March Madness είναι... σχεδόν κυριολεκτικά μία τρέλα. Η τρέλα του Μαρτίου. Δεκάδες χιλιάδες κόσμου πληρώνουν περιουσίες για να παρακολουθούν κάποια παιδαρέλια να παίζουν για την τιμή και το legacy ενός σχολείου. Με βαμμένα πρόσωπα πολλοί από αυτούς, αλλά σίγουρα με κάποιο T-shirt, η μία εμφάνιση της ομάδας. Αν κάποιος δε φορά τουλάχιστον τα διακριτικά χρώματα του σχολείου που υποστηρίζει είναι ξενέρωτος. Πολυτελή γήπεδα πολλών χιλιάδων θέσεων γεμίζουν ασφυκτικά.
Τα εθνικά κανάλια των ΗΠΑ είναι συντονισμένα με τα πιο λαμπρά στελέχη τους. Στρατολογούν μέχρι και ειδικούς σχολιαστές που εξηγούν τους κανονισμούς σε αποφάσεις των διαιτητών που είναι αμφιλεγόμενες. Χλιδή. Και στο παρκέ να γίνεται πασαρέλα των σταρ του μέλλοντος, αυτών που θα γίνουν σπάνιες κάρτες στο trace n chase, αυτούς που θα ονοματοδοτήσουν signature sneakers, αυτούς που το όνομά τους θα γίνει περιώνυμο απανταχού του πλανήτη. Και από αυτούς βέβαια, που θα σφραγίσουν την εμπειρία σαν μία πολύτιμη, ίσως την πολυτιμότερη ανάμνηση της νιότης τους, ακολουθώντας διαφορετικούς δρόμους μακριά ή ακόμα πιο μακριά από το μπάσκετ. Στους πάγκους επικρατεί μία αυτοφυής τρέλα. Αυτοί που παίζουν είναι συνεπαρμένοι από την εξέλιξη. Δεν προλαβαίνουν να σκεφτούν. Αυτοί που κάθονται στον πάγκο, παιδιά από 18 μέχρι 22-23 ετών συνήθως, είναι συνεπαρμένοι με αυτούς που παίζουν. Πανηγυρίζουν κάθε καλάθι, με τους πιο απίθανους τρόπους. Δεν έχει σημασία αν παίζουν. Σημασία έχει ότι είναι εκεί… Και το ζουν.
Το Σαιντ Λούις την Κυριακή ήταν μπροστά στο σκορ με διψήφιες διαφορές. Στο τελευταίο πεντάλεπτο το Κάνσας με μία αντεπίθεση του ήδη πλουμισμένου με χρυσόσκονη, Ντάριν Πίτερσον, ο οποίος υπολογίζεται να είναι στα τρία πρώτα draft picks του καλοκαιριού, ροκανίζει τη διαφορά. Λίγο πριν τέλος το Κάνσας ισοφαρίζει με δύο βολές του σούπερ σταρ, Πίτερσον, ο οποίος όμως, αν και ο χρόνος ήταν ολοκληρωτικά της ομάδας του (25 δευτερόλεπτα), αποφασίζει να επιτεθεί στα 13’’. Σε ένα ματς που χαρακτηρίστηκε στα σόσιαλ μίντια ως το ομορφότερο πιο άσχημο παιχνίδι που έγινε ποτέ εξαιτίας του δυναμισμού, της άμυνας, των επαφών και του …ξύλου, το Σαιντ Λούις είχε χρεωθεί με 10 φάουλ στο δεύτερο ημίχρονο. Το Κάνσας είχε μόνο 2! Άρα δικαιούταν να δώσει 4 φάουλ στα 13’’ που απέμεναν μέχρι το φινάλε. Το σκορ ήταν 65-65. Προς έκπληξη του θρυλικού Μπιλ Σελφ, που κάθεται στον πάγκο του Κάνσας, οι παίκτες του εξαντλούν και τα 4 φάουλ πριν καν το Σαιντ Λούις περάσει το κέντρο του γηπέδου. Πλέον απομένουν 4’’ και κάθε φάουλ οδηγεί το SL στις γραμμή των βολών για 1+1 (ναι, στο NCAA υπάρχει ακόμα αυτός ο κανονισμός).
Ο Ντίλαν Ντάρλινγκ παίρνει τη μπάλα, διασχίζει το γήπεδο και κλείνει το ματς με ένα δεξί λέι απ, ενώ είναι αριστερόχειρας. Έπος! Το SL είναι στο Sweet 16 και ο Λευτέρης Λιοτόπουλος μαζί. Προς στιγμήν όμως έπρεπε να διαχειριστεί τα συναισθήματά του… “Ηταν φανταστικές στιγμές που δεν μπορώ να στις περιγράψω. Ήταν δύσκολο πολύ για να πω την αλήθεια. Και φαντάσου ότι εγώ ήμουν και λίγο πιο έτοιμος αφού είχα βρεθεί και πέρσι στο τελικό τουρνουά του NCAA. Στη σημείο όμως, που μας πλησίασαν και μας πέρασαν, πραγματικά αγχώθηκα υπερβολικά. Και όταν ο Ντίλαν έβαλε το καλάθι βγήκα από τον εαυτό μου. Χοροποηδούσα κι εγώ σαν τρελός, όπως όλοι”.
Η κολεγιακή καριέρα δεν είναι όπως τα φοιτητικά χρόνια της ελληνικής νεολαίας… Είναι κάτι διαφορετικό. Αρκετά διαφορετικό. Το σχολείο δεν είναι απλά ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα. Είναι στάση ζωής, είναι η αγαπημένη ομάδα εκατομυρίων ανθρώπων στις ΗΠΑ, που την ακολουθούν (ή και τη στηρίζουν οικονομικά), δεκαετίες ολόκληρες αφού αποφοιτήσουν…
“Ναι, είναι κάτι πρωτόγνωρο. Το συναίσθημα εννοώ. Οι αμερικάνοι το έχουν μέσα τους να πανηγυρίζουν με ψυχή, με τα πάντα τους. Δεν έχει σημασία για κανέναν αν παίζει, αν έχει ρόλο, αν είναι σημαντικός στο rotation. Για αυτό και τους βλέπεις, στον πάγκο, να χαίρονται και να πανηγυρίζουν τόσο εκφραστικά. Και ξέρεις τι; Δεν μπορώ να σου πω με βεβαιότητα ότι είναι η αγάπη για το σχολείο. Είναι όμως, η αγάπη για το οικοσύστημα της ομάδας. Είναι η αγάπη για τον συμπαίκτη. Είναι η αγάπη για την οικογένεια που έχουμε δημιουργήσει μεταξύ μας. Ο ένας χαίρεται με τη χαρά του άλλου. Είμαστε όλοι μαζί σε αυτό, και θέλουμε να πετύχουμε όλοι μαζί”.
Μιλώντας στον Λευτέρη Λιοτόπουλο, ελάχιστες ώρες μετά το θρίαμβο με το Κάνσας, ασυναίσθητα (ειλικρινά ασυναίσθητα) γίνεται ένα νοερό ταξίδι στο μυαλό μου. Από τον Coach Carter στο Glory Road μέχρι και το We Are Marshall ή του Remember the Titans. ΝΙώθω ότι στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής δεν είναι ο Λευτέρης Λιοτόπουλος, αλλά ένας ghost πρωταγωνιστής σε κάθε μία από αυτές τις ταινίες και έχει ζήσει στο SL τις ιστορίες έμπνευσης και ανθεκτικότητας που περιγραφονται σε αυτές τις ταινίες. Νιώθω ότι απέναντι μου είναι ένας πολυσχιδής χαρακτήρας με χαρακτηριστικά προσώπου του Τίμο Κρουζ, το Μπόμπι Τζο Χιλ, του Νίον Μπορντό, του Τέιτ Ράφιν, και του Τάι Κρέιν. Όλοι, fiction ή non fiction ρόλοι στις ταινίες που σημέδεψαν τη νιότη μας. Κάθε πρόταση που λέει, το φοράω ασυναίσθητα και μία διαφορετική μάσκα. Τον συνδέω με μία διαφορετική ιστορία.
Μέχρι που είμαι έτοιμος, σαν άλλος Σάμουελ Τζάκσον, να τον ρωτήσω: “What is your biggest fear?”. Και τον ρωτώ, παρακαλώντας από μέσα μου να μου απαντήσει…
“Our deepest fear is not that we are inadequate. Our deepest fear is that we are powerful beyond measure” όπως ο Τίμο Κρουζ στον κόουτς Κάρτερ σε μία από τις πιο iconic στιγμές του αθλητικού κινηματογράφου.
Ο τετραπέρατος ΛΛ, το πιάνει όμως, έστω κι αν δε θυμόταν την απάντηση…
Του περιγράφω όλο αυτό το σινεμασκόπ του μυαλού μου… “Δεν ξέρω αν μπορώ να σου περιγράψω μόνο μία ιστορία μας” είπε… “Κι εγώ και ο Φώτης έχουμε περάσει διάφορα και αναπτύξαμε πολλά συναισθήματα. Περάσαμε ήττες, ταξίδια, τραπέζια με τους συμπαίκτες, δύσκολες προπονήσεις, συγκινήσεις, κράξιμο ανελέητο στα social media και κατά πρόσωπο… Δεν ξέρω αν είναι όπως στις ταινίες, αλλά κι εμείς περάσαμε τις στιγμές που μας ένωσαν, μας έφεραν πιο κοντά και μας έκαναν πιο ανθεκτικούς. Ο ένας για τον άλλον είναι ο προορισμός μας. Να, λοιπόν, θα σου πω την ιστορία που θεωρώ ότι για εμάς ήταν το turning point…. Παίζαμε με το Πρόβιντενς, στην έδρα μας. Θεωρητικά ήμασταν ανώτεροι. Χάσαμε όμως… Παντού διάβαζες και άκουγες ότι αυτοί οι τύποι δεν αξίζουν, ότι η ομάδα δεν θα πάει πουθενά, ότι πρέπει να ασχοληθεί ο κόουτς να βρει παίκτες για την επόμενη σεζόν. Φυσικά, όλα έρχονται στα αυτιά μας. Οι προπονήσεις που ακολούθησαν ήταν κόλαση. Το αποτέλεσμα ήταν να κάνουμε 13 σερί νίκες. Και να αποδείξουμε, όλοι μαζί, πως όλα αυτά που λέγονταν για εμάς, δεν ήταν βάσιμα. Μέχρι που χάσαμε από το UConn, όπου πήραμε ακόμα ένα μάθημα φέτος. Κι όλα αυτά μας έφεραν πρωταθλητές στην Περιφέρεια”.
Μη μου πεις ότι δε σου έχει τύχει κι εσένα. Ακούς μία ιστορία, αλλά θέλεις ακόμα περισσότερες… Στο τηλέφωνο δεν ακούγεται τίποτα. Περιμένω. Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι υπάρχει και κάτι άλλο. Σαν να γράφω το δικό μου σενάριο. Και υπήρχε…
“Όταν παίξαμε στο Πρόβιντενς η ατμόσφαιρα ήταν πολύ εχθρική. Σημειώθηκε ένα πολύ μεγάλο επεισόδιο. Με λίγα λόγια πλακωθήκαμε. Ένας συμπαίκτης μας, ο Μπράις Χόπκινς, πέρσι έπαιζε εκεί. Μπορεί να είναι δύσκολο να το πιστέψεις, αλλά η υποδοχή ήταν ανάλογη με αυτή του Σλούκα στο ΣΕΦ. Κάτι αληθινά αντίστοιχο. Όταν λοιπόν, ο Μπράις σε μία φάση τρέχει για να κάνει ένα λέι απ, πάει ένας αντίπαλος και του κάνει κεφαλοκλείδωμα. Αμέσως έγινε χαμός. Ο πάγκοι μπήκαν μέσα”.
Τέσσερις παίκτες του SL αποβλήθηκαν επειδή από τον πάγκο μπήκαν στο παρκέ, αλλά τρεις παίκτες του Πρόβιντενς πήγαν …σπίτι τους εξαιτίας ισάριθμων αντιαθλητικών φάουλ. Και τα τρία στον Χόπκινς.
“Εμείς μείναμε με λιγοστούς παίκτες, αλλά στο τέλος νικήσαμε. Mετά νιώσαμε το χρέος να στηρίξουμε όλοι τον συμπαίκτη μας. Ήρθαμε ακόμα πιο κοντά. Όλοι μαζί. Για τον Μπράις. Κι αυτό ήταν ακόμα ένα γεγονός που φώτισε το δρόμο μας προς το τελικό τουρνουά”.
Κόντρα στο Κάνσας, ο Λευτέρης Λιοτόπουλος αγωνίστηκε 5 λεπτά και μάλιστα στην άμυνα κλήθηκε να μαρκάρει τον Πίτερσον, αυτόν που σε λίγους μήνες θα κάθεται στο Green Room τη νύχτα του Draft.
Δεν είναι και μικρό πράγμα
“Η αλήθεια είναι ότι φέτος αισθανόμουν πιο έτοιμος όταν ο κόουτς με έβαλε στο γήπεδο. Ηταν μία πολύ όμορφη εμπειρία. Ο Πίτερσον είναι εκπληκτικός παίκτης, πολύ εκρηκτικός. Αλλά υπήρχε τόση αδρεναλίνη που έρεε μέσα μου εκείνη τη στιγμή, που δεν καταλάβαινα τίποτα. Αν κάτσεις να σκεφτείς, θα αγχωθείς πολύ περισσότερο. Πρώτα σκέφτεσαι και μετά αρχίζεις να φοβάσαι. Οπότε δεν σκέφτηκα τίποτα, παρα μόνο να τον σταματησω όσο καλύτερα γινόταν”.
Και η αλήθεια είναι ότι στα αμυντικά καθήκοντα του, ο Λιοτόπουλος ήταν σούπερ… Στην επίθεση έμοιαζε λίγο μπερδεμένος, είχε 0/4 σουτ και όταν δέχθηκε ένα κόψιμο σε προσπάθεια για τρεις, πέρασε στον πάγκο…
Λίγες ημέρες πριν είχε γίνει …σχεδόν viral, όταν ο σπουδαίος κόουτς Πιτίνο, σε μία από τις παραδοσιακές εξάρσεις του, άρχιζε να του φωνάζει, σε ένα έκτακτο τάιμ άουτ πήραν οι αντίπαλοι για να μην τους μείνει η μπάλα στα χέρια από επαναφορά.
“Για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω γιατί μου φώναζε, αλλά έτσι είναι ο κόουτς Πιτίνο κι έχουμε μάθει να το αποδεχόμαστε. Είναι ο τρόπος του”.
Ο έλληνας γκαρντ είναι μόλις 19 ετών… Παίζει για δεύτερο χρόνο στο Saint Jones, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι ο δρόμος του είναι επίπεδος… Σε μία σπάνια παραδοχή, ο μικρός, πάνω στον οποίο ο αθλητικός και δημοσιογραφικός κόσμος στηρίζει πολλές ελπίδες για το μέλλον του ελληνικού μπάσκετ, αποκαλύπτει μία δική του Αθέατη Νίκη. Σε έναν προσωπικό αγώνα που υποβάλλει τον εαυτό του σχεδόν καθημερινά… Πνευματικό.
Τον κάλεσα να μου απαντήσει αν όντως, στη ζωή στο κολέγιο, στην Αμερική, υπάρχουν κάποιες Αθέατες Νίκες που κάνει ένα παιδί, ακόμα κι αν είναι μόλις 19 ετών… Αν κάποιες φορές το τοπίο σκοτεινιάζει και δυσκολίες ή περιστατικά μοιάζουν πιο ισχυρά από την οποιαδήποτε αισιόδοξη ματιά.
“Μπορώ να σου μιλήσω για κάτι… Προφανώς δεν είναι τόσο σημαντικό όπως κάποιων άλλων ανθρώπων που μάχονται με πολύ σοβαρά ζητήματα, όπως την υγεία ή την απώλεια ανθρώπων. Ξέρεις, πολύ συχνά, τα βράδια μιλάω με τους γονείς μου… Κάτι σαν συνεδρία είναι για εμένα, ψυχοθεραπεία. Είμαι στη δεύτερη χρονιά του κολεγίου και να… Αισθάνομαι ότι δεν μπορώ να βρω τα πατήματα μου. Κι όταν το ξεπερνάω και αισθάνομαι ότι παίζω καλά, ξαφνικά τα χάνω πάλι. Ειλικρινά δεν ξέρω τι φταίει. Δεν ξέρω αν φταίω εγώ, ή κάτι άλλο. Αγαπώ αυτό το άθλημα όσο τίποτα. Προπονούμαι κάθε μέρα. Πολλές φορές και τις νύχτες, μόνος μου. Δεν είναι ότι δεν είμαι καλός στην προπόνηση. Είναι κάτι άλλο. Υπάρχουν βράδια που σκέφτομαι με τις ώρες, τι μπορώ να κάνω καλύτερα, ποιος είναι ο τρόπος για να παίξω ακόμα περισσότερο. Δεν με πιάνει ο ύπνος. Δε σου κρύβω ότι κάποιες φορές με αγχώνει πολύ αυτή η σκέψη, σε τέτοιο σημείο που αναρωτιέμαι αν τελικά το μπάσκετ μπορεί να είναι το μέλλον μου”. Ο τόνος της φωνής του δεν έχει αλλάξει, αλλά αυτή η αγωνία είναι ανατριχιαστική, όταν έρχεται από ένα ταλαντούχο παιδί, 19 ετών.
“Όταν θέλω να φτιάξω τα πράγματα μέσα μου, αυτό που κάνω είναι να βλέπω τα highlights μου, να θυμάμαι ποιος είμαι και τι μπορώ να κάνω. Μπορεί να ακούγεται εγωιστικό, αλλά αυτός είναι ο δικός μου τρόπος”
Το μόνο που μπορούσα να κάνω είναι να τον ευχαριστήσω που μοιράστηκε κάτι τόσο βαθύ. Ήταν γενναίο. Και σπάνιο.
“Η φιλοσοφία του κόουτς είναι σαφής. Μας έχει πει εξ αρχής ότι δεν τον νοιάζει αν θα αστοχήσουμε σε ένα σουτ, αλλά δεν είμαστε στην άμυνα όπως πρέπει, θα γινόμαστε αμέσως αλλαγή. Προσπαθώ να προσαρμοστώ σε αυτό. Έχω καταλάβει φέτος ότι κινούμαι περισσότερο προς το “2”, αλλά μπορώ να παίξω και στον άσο. Αυτή θεωρώ ότι είναι η θέση μου, το “2” με ρόλο δημιουργίας ταυτόχρονα όμως, όχι μόνο εκτέλεσης”.
Ο ατμόσφαιρα άρχισε να γίνεται πιο ελαφριά σιγά σιγά… Πιάσαμε την κουβέντα για τον Ρικ Πιτίνο… “Είναι άριστος χειριστής του λόγου και της ψυχολογίας. Ο τρόπος που μιλάει και μας τσιτώνει είναι μοναδικός. Πολύ σπάνιος. Εικάζω ότι θα έχεις δει το βίντεο με μία περσινή ομιλία του που κυκλοφορεί παντού στα σόσιαλ. Χαναμε 15 πόντους από το Πρόβιντενς, κι έρχεται στα αποδυτήρια κι αρχίζει να μιλάει με τον μοναδικό τρόπο του… “Where is your f**** toughness? We dont care about your missing shots… Play F*** defense. E, μας έκανε τούρμπο, μπήκαμε στο δεύτερο ημίχρονο και νικήσαμε”.
Μιλώντας για τον Ρικ Πιτίνο, ο οποίος συχνά πυκνά χρησιμοποιεί λεκτικά τρικ για να πει τις ιστορίες του, θυμήθηκα τις δηλώσεις του μετά το νίκη επί του Κάνσας, όταν στη συνέντευξη Τύπου τόνισε ότι ο Ντίλαν Ντάρλινγκ, στο τελευταίο τάιμ άουτ, του ζήτησε να καλέσει το τελευταίο play για αυτόν…. “Και όταν του είπα να παίξει το play για τον εαυτό του σκέφτηκα “Δεν έχει σκοράρει ούτε ένα πόντο, αλλά μου ζητάει να του δώσω τη μπάλα για την τελευταία επίθεση; Και αμέσως μετά σκέφτομαι… “Ναι αλλά είναι ο …Bells”.
Για να πει ο Λιοτόπουλος… “Δεν το άκουσα, αλλά είναι πολύ πιθανό να έχει συμβεί. Είδα ότι μίλησαν στο τελευταίο τάιμ άουτ οι δυο τους και μετά ο κόουτς συνομίλησε με τους συνεργάτες του. Ο Ντίλαν έχει πάρει πολλές τέτοιες φάσεις. Για αυτό άλλωστε το nickname του είναι Bells. Είναι ο Bells, άρα μπορεί να το κάνει και αυτό. Κι εκτός από παικτάρα είναι και ωραίος τύπος”.
Φυσικά, ελάχιστοι από εσάς, θα γνωρίζετε από που προκύπτει το Bells για τον άνθρωπο που σημείωσε το τελευταίο καλάθι κόντρα στο Κάνσας κι έγινε ο πρώτος παίκτης στην ιστορία του τελικού τουρνουά του NCAA που ευστοχεί σε Buzzer Beater χωρίς να έχει πετύχει ούτε ένα πόντο νωρίτερα…
“Μετά από κάποιο παιχνίδι όπoυ ο Ντίλαν ευστόχησε σε ένα πολύ σημαντικό σουτ, ο κόουτς Πιτίνο είπε ότι οι μπάλες του Ντίλαν είναι σαν καμπάνες εκκλησίας (Church Bells). Ε, και του έμεινε…”.
Η εμπειρία στη March Madness είναι μοναδική για το Ελληνόπουλο από τη Θεσσαλονίκη, αλλά πριν του πούμε συγχαρητήρια, όφείλουμε να του βγάλουμε το καπέλο για τη στάση που έχει απέναντι στη ζωή, τις φιλοδοξίες και τα όνειρά του… “Εχω άλλα δύο χρόνια στο κολέγιο και θέλω να πετύχω όσα περισσότερα μπορώ με την ομάδα, αλλά ταυτόχρονα να πάρω και το πτυχίο μου. Να σου πω την αλήθεια αυτό ήταν το όνειρο μου εξαρχής. Να παίξω μπάσκετ, αλλά και να σπουδάσω Computer Science στην Αμερική όπως έκανε ο πατέρας μου και η μητέρα μου. Το πτυχίο μου είναι εφάμιλλη προτεραιότητά μου. Δεν μου πέρασε ποτέ από το μυαλό να το αφήσω, γιατί αυτό θέλω να κάνω στη ζωή μου μετά το μπάσκετ”.
Ακόμα ένα όνειρο όμως είναι… “Η Εθνική ομάδα. Δεν υπάρχουν λόγια για να εκφραστώ σχετικά με τα αισθήματα μου όταν φοράω της φανέλα της. Το προηγούμενο καλοκαίρι μάλιστα ήμουν και στην προετοιμασία των Ανδρών, όπoυ έπαιξα μαζί με τον Σλούκα, τον Γιάννη, τα άλλα παιδιά. Απίστευτο! Είναι τεράστια τιμή για εμένα να παίζω για την Εθνική και δε σου κρύβω ότι από τα 14-15 που φόρεσα για πρώτη φορά το εθνόσημο, μέχρι και τώρα, αυτό το αίσθημα της ανατριχίλας μόλις τελειώνει ο Εθνικός ύμνος είναι πάντα εκεί. Μόνιμα. Δεν μπορώ να μην ανατριχιάζω. Απίστευτο συναίσθημα, απλά απίστευτο”.
Την Παρασκευή, ο Λευτέρης Λιοτόπουλος και το Saint Jones θα αντιμετωπίσουν στη φάση Sweet 16 το περίφημο Duke των αδελφών Μπούζερ. Μόλις δύο βήματα πια πριν το απόλυτο event, το Φάιναλ Φορ του κολεγιακού πρωταθλήματος. Και σε αυτό το ματς τόσο ο Λευτέρης, όσο και ο Φώτης θα έχουν μία ολόκληρη εθνική μπασκετική κοινότητα να αγωνιούν για αυτούς και να φυσάνε προς το μέρος τους τον πιο ούριο άνεμο. Διότι, πέραν από αγωνίες και προβληματισμούς, ο ΛΛ είναι το μέλλον του ελληνικού μπάσκετ. Διότι όπως λέει ο ίδιος… “Αγαπώ το μπάσκετ όσο τίποτα”. Κι όποιος αγαπάει αυτό που κάνει, δεν αποτυγχάνει.
