Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ: H αύρα του Φέργκιουσον και το επιθετικό ποδόσφαιρο που θέλει να φέρει ο Ποτσετίνο
Ο Αργεντινός έχει ως σημείο αναφοράς τον θρυλικό Σερ Άλεξ, ενώ η αγωνιστική του φιλοσοφία βασίζεται στην ένταση, την πίεση ψηλά και τις γρήγορες επιθέσεις.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Όταν ρωτήθηκε ποιους τρεις προπονητές της Premier League θα ήθελε να είχε όταν ήταν ποδοσφαιριστής, ο Μαουρίτσιο Ποτσετίνο δεν χρειάστηκε να σκεφτεί πολύ. «Σερ Άλεξ Φέργκιουσον, Σερ Άλεξ Φέργκιουσον, Σερ Άλεξ Φέργκιουσον», ήταν η απάντησή του. Ο Αργεντινός δεν έκρυψε ποτέ τον θαυμασμό του για τον θρυλικό προπονητή της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, με τον οποίο είχε μάλιστα την ευκαιρία να συναντηθεί.
Η σύνδεση αυτή έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς το ποδόσφαιρο που πρεσβεύει ο Ποτσετίνο έχει αρκετά κοινά στοιχεία με την επιθετική νοοτροπία που χαρακτήρισε τις ομάδες του Φέργκιουσον. Ένταση, γρήγορη μετάβαση από την άμυνα στην επίθεση και ποδοσφαιριστές που δεν περιμένουν τον αντίπαλο, αλλά προσπαθούν να επιβάλουν τον ρυθμό τους.
Η πίεση που έγινε σήμα κατατεθέν στην Τότεναμ
Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της δουλειάς του Ποτσετίνο ήταν η Τότεναμ. Ο Αργεντινός δημιούργησε μια ομάδα που πίεζε πολύ ψηλά, προσπαθώντας να κερδίσει την μπάλα όσο το δυνατόν πιο κοντά στην αντίπαλη περιοχή. Η πίεση ξεκινούσε από τον επιθετικό (o Χάρι Κέιν συνήθως), ενώ οι παίκτες πίσω του (Έρικσεν και Άλι) έκλειναν τις επιλογές πάσας προς τον άξονα και οδηγούσαν τον αντίπαλο προς τα πλάγια.
Εκεί ενεργοποιούνταν η πίεση περισσότερων ποδοσφαιριστών, με στόχο είτε την ανάκτηση της μπάλας είτε την αναγκαστική μεγάλη μεταβίβαση. Στην κατοχή, οι δύο ακραίοι αμυντικοί, Κάιλ Γουόκερ και Ντάνι Ρόουζ, ανέβαιναν ψηλά και έδιναν πλάτος, επιτρέποντας στους Έρικσεν, Ντέλε Άλι και Σον να κινούνται πιο κοντά στον Χάρι Κέιν.
Από τη Σαουθάμπτον μέχρι την Παρί και την Τσέλσι
Τα στοιχεία αυτά δεν εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στην Τότεναμ. Στη Σαουθάμπτον ο Ποτσετίνο είχε ήδη δημιουργήσει μια ομάδα με έντονη φυσική παρουσία, μεγάλη διάθεση για τρέξιμο και πίεση στον αντίπαλο. Παράλληλα, έδωσε σημαντικές ευκαιρίες σε νεαρούς ποδοσφαιριστές, όπως ο Λουκ Σο, ο Τζέιμς Γουόρντ-Πράουζ και ο Κάλουμ Τσέιμπερς.
Στην Παρί Σεν Ζερμέν, αντίθετα, αντιμετώπισε μια διαφορετική πρόκληση. Είχε στη διάθεσή του ποδοσφαιριστές όπως οι Μέσι, Νεϊμάρ και Εμπαπέ, όμως η πίεση ψηλά απαιτεί συμμετοχή από όλους. Δεν ήταν εύκολο να εφαρμόσει την ίδια ένταση όταν οι κορυφαίοι επιθετικοί του δεν είχαν τον ίδιο ρόλο στην αμυντική λειτουργία.
Στην Τσέλσι, η επιθετική του φιλοσοφία έγινε ξανά εμφανής. Η ομάδα αναζητούσε γρήγορες κάθετες πάσες, προσπαθούσε να δημιουργήσει καταστάσεις ένας εναντίον ενός και έδινε ελευθερία στους επιθετικούς της. Ο Κόουλ Πάλμερ ήταν χαρακτηριστικό παράδειγμα, καθώς είχε τη δυνατότητα να κινείται σε διαφορετικούς χώρους και να αξιοποιεί τα δυνατά του στοιχεία.
Το 3-2-5 στην επίθεση και η εικόνα της Γιουνάιτεντ
Μια σημαντική λεπτομέρεια για τη σημερινή προσέγγιση του Ποτσετίνο προέκυψε από τη θητεία του στην εθνική ομάδα των ΗΠΑ. Ο ίδιος εξήγησε ότι η ομάδα του αμυνόταν με 4-2-3-1, αλλά όταν είχε την κατοχή μπορούσε να παίρνει διάταξη 3-2-5.
Με απλά λόγια, ένας από τους ακραίους αμυντικούς έμενε πιο κοντά στους στόπερ, δημιουργώντας τριάδα στην πρώτη γραμμή ανάπτυξης. Μπροστά τους βρίσκονταν δύο χαφ, ενώ οι υπόλοιποι πέντε ποδοσφαιριστές απλώνονταν στο επιθετικό μισό. Οι δύο ακραίοι έδιναν πλάτος και οι μεσοεπιθετικοί κινούνταν πιο κεντρικά, αναζητώντας συνδυασμούς και κάθετες πάσες στην περιοχή.
Αυτό είναι ένα μοντέλο που θα μπορούσε να δούμε και στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ο Μπρούνο Φερνάντες μπορεί να έχει τον ρόλο του παίκτη πίσω από τον επιθετικό, με ελευθερία κινήσεων και συμμετοχή στην πίεση. Οι εξτρέμ θα έχουν τη δυνατότητα να συγκλίνουν προς την περιοχή, ενώ οι ακραίοι αμυντικοί θα καλούνται να δίνουν το απαραίτητο πλάτος. Στον άξονα, δύο χαφ θα πρέπει να καλύπτουν τους χώρους, να κερδίζουν μονομαχίες και να βοηθούν στην άμεση ανάκτηση της μπάλας.
Το μεγάλο στοίχημα θα είναι η ισορροπία. Όταν οι ακραίοι αμυντικοί ανεβαίνουν ψηλά, δημιουργείται χώρος πίσω τους και η ομάδα πρέπει να είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει τις αντίπαλες αντεπιθέσεις. Επιπλέον, η φιλοσοφία του Αργεντινού τεχνικού απαιτεί υψηλό επίπεδο φυσικής κατάστασης και συνεχή ένταση.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
