Αριστείδου στο Athletiko: «Όταν σου δίνεται η ευκαιρία να αναλάβεις μια ομάδα, δεν σκέφτεσαι αν είσαι γυναίκα ή άνδρας»

Η Μαρία Αριστείδου, η μοναδική γυναίκα προπονήτρια στο κορυφαίο πρωτάθλημα βόλεϊ Γυναικών στην Ελλάδα -αλλά και στων Ανδρών- μίλησε στο Athletiko για την ευκαιρία που έλαβε από τον Ηλυσιακό και έκανε τη δική της ανασκόπηση για τη σεζόν 2025/26. 

Η Κύπρια προπονήτρια, γεννημένη στις 9 Απριλίου του 1992, ξεκίνησε τη σεζόν 2025/26 ως μέλος του προπονητικού επιτελείου και συγκεκριμένα ως γυμνάστρια της ομάδας Γυναικών του Ηλυσιακού και ως Υπεύθυνη των Ακαδημιών του συλλόγου. Λίγους μήνες μετά κι αφότου η ομάδα ολοκλήρωσε τη συνεργασία της με τον τότε προπονητή της Αντώνη Παπαδόπουλο, η Μαρία Αριστείδου ανέλαβε τα ηνία και της πρώτης ομάδας. 

Η ίδια πάλεψε με την ομάδα της για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα στη Volley League Γυναικών, όμως δεν επιτεύχθηκε ο συγκεκριμένος στόχος, με τον σύλλογο να υποβιβάζεται στην Pre League. Από την άλλη, οι ακαδημίες και συγκεκριμένα η ομάδα Γυναικών Κ18 σάρωσε, αφού αναδείχθηκε πρωταθλήτρια της ΕΣΠΑΑΑ και δευτεραθλήτρια Ελλάδας, με τρεις παίκτριες του Ηλυσιακού να λαμβάνουν ατομικές διακρίσεις, ως καλύτερη πασαδόρος, καλύτερη επιθετικός και καλύτερη λίμπερο.

Πλέον η 34χρονη Κύπρια τεχνικός θα συνεχίσει την πορεία της στον Μίλωνα, όπου θα αναλάβει την ομάδα των Γυναικών, η οποία αγωνίζεται στην Pre League, μετά τον υποβιβασμό που βίωσε τη σεζόν 2025/26.

Άραγε πώς είναι να είσαι η μοναδική γυναίκα προπονήτρια σε ένα ολόκληρο πρωτάθλημα σε ένα άθλημα που συμμετέχουν οι περισσότερες γυναίκες; Υπάρχει σεξισμός και διαχωρισμός από άλλους προπονητές κι από τον κόσμο απέναντι σε μια προπονήτρια; Πότε θα μπουν περισσότερες γυναίκες στις υψηλές θέσεις και πώς κρίνεται πραγματικά ένας καλός και αποτελεσματικός τεχνικός;

Η Μαρία Αριστείδου απάντησε σε αυτά και πολλά ακόμη ερωτήματα στο Athletiko...

Η συνέντευξη της Μαρίας Αριστείδου στο Athletiko

Τη σεζόν 2025/26 αναλάβατε στα μέσα της χρονιάς την ομάδα βόλεϊ Γυναικών του Ηλυσιακού και ήσασταν η μοναδική προπονήτρια τόσο στη Volley League Γυναικών και γενικότερα στην πρώτη κατηγορία τόσο σε Γυναίκες όσο και σε Άνδρες. Πόσο μεγάλη ευκαιρία ήταν αυτή για εσάς και πώς νιώσατε που επιλεχθήκατε;

«Ήταν μια πολύ μεγάλη τιμή αλλά ταυτόχρονα και μια τεράστια ευθύνη. Όταν σου δίνεται η ευκαιρία να αναλάβεις μια ομάδα της Volley League, δεν σκέφτεσαι αν είσαι γυναίκα ή άνδρας. Σκέφτεσαι ότι πρέπει να ανταποκριθείς στις απαιτήσεις, να βοηθήσεις την ομάδα και να δικαιώσεις όσους σε εμπιστεύτηκαν. Το γεγονός ότι ήμουν η μοναδική γυναίκα προπονήτρια στην κορυφαία κατηγορία ασφαλώς έχει έναν συμβολισμό, όμως για μένα το σημαντικότερο ήταν να αποδείξω ότι η γνώση, η δουλειά και η συνέπεια δεν έχουν φύλο».

Ήταν μια χρονιά όπου ο Ηλυσιακός δεν είχε μπει καθόλου ιδανικά, τι έχετε να πείτε για το αποτέλεσμα στο τέλος της σεζόν;

«Το τελικό αποτέλεσμα δεν ήταν αυτό που προφανώς σχεδίαζε ή περίμενε η διοίκηση, ειδικότερα αν σκεφτεί κανείς τον αρχικό σχεδιασμό και το πολύ καλό ρόστερ με το οποίο ξεκίνησε η ομάδα. Παραλάβαμε μια πολύ δύσκολη κατάσταση, στα μέσα της σεζόν όμως μέχρι και το τελευταίο παιχνίδι η ομάδα ήταν ανταγωνιστική, πάλεψε και δεν εγκατέλειψε ποτέ. Ο υποβιβασμός, αν δει κανείς τη διαφορά δυναμικότητας και τα δεδομένα των ρόστερ, από τα μέσα της σεζόν και έπειτα, ήταν κάτι που αντικειμενικά ήταν πολύ δύσκολο να αποφευχθεί. Αυτό όμως που κρατάμε είναι η αξιοπρέπεια με την οποία αγωνιστήκαμε και η καθημερινή προσπάθεια όλων».

Αναλάβατε χρέη προπονήτριας όταν η ομάδα ήξερε ότι έχει πολλές πιθανότητες να υποβιβαστεί αν δεν κάνω λάθος. Πώς νιώσατε και τι ήταν αυτό που έπρεπε να κάνετε εσείς μέχρι να ολοκληρωθεί η σεζόν. Υπήρχε από τη διοίκηση το όραμα του να παλέψετε να παραμείνετε στην κατηγορία ή απλώς να φέρετε τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα;

Γνώριζα από την πρώτη στιγμή πόσο δύσκολη ήταν η αποστολή

«Δεν υπήρχαν εύκολες λύσεις ούτε μαγικές συνταγές. Ο στόχος μου ήταν να δημιουργήσω ένα περιβάλλον αρχικά όπου οι αθλήτριες θα πιστεύουν ξανά στις δυνατότητές τους, θα δουλεύουν καθημερινά και θα διεκδικούν κάθε παιχνίδι ανεξάρτητα από τη βαθμολογία ή τη διαφορά δυναμικού. Η διοίκηση μου έδειξε εμπιστοσύνη και όλοι δουλέψαμε με κοινό στόχο να εξαντλήσουμε κάθε πιθανότητα παραμονής».

Μαζί με το τμήμα Γυναικών αναλάβατε και τις ακαδημίες του συλλόγου. Ως γυναίκα προπονήτρια τόσο στις Γυναίκες όσο και στις μικρότερες ηλικιακές κατηγορίες βιώσατε κάποια μορφή έμφυλων στερεοτύπων από άλλες ομάδες και προπονητές;

«Σε κάποιες περιπτώσεις ένιωσα μια υποτιμητική ή ακόμη και υπεροπτική στάση από συναδέλφους προπονητές. Πολλές φορές αναρωτήθηκα αν θα εισέπραττα την ίδια αντιμετώπιση αν ήμουν άνδρας προπονητής ή αν εργαζόμουν με ένα ρόστερ αντίστοιχης δυναμικότητας με των ομάδων απέναντί μου. Δεν μπορώ να γνωρίζω αν πράγματι θα ήταν διαφορετικά. Ξέρω όμως ότι οι συγκρίσεις έχουν πραγματική αξία μόνο όταν οι συνθήκες είναι αντίστοιχες και όταν αξιολογείται συνολικά το έργο ενός προπονητή και όχι μόνο το τελικό αποτέλεσμα».

Είχατε κάποια διαφορετική αντιμετώπιση ή γίνατε ποτέ δέκτρια στερεοτυπικών σχολίων τόσο από παίκτριες και ομάδα όσο και από γονείς που παρακολουθούσαν τους αγώνες;

Υπήρξαν στιγμές που ένιωσα ότι έπρεπε να αποδείξω περισσότερα από όσα ίσως θα χρειαζόταν ένας άνδρας προπονητής και ιδιαίτερα σε γονείς. Δεν θεωρώ όμως ότι αυτό χαρακτηρίζει όλους τους ανθρώπους του χώρου. Τα στερεότυπα υπάρχουν, αλλά μειώνονται όταν η δουλειά μιλάει από μόνη της».

Παρατηρήσατε αυτή τη σεζόν κάποια διαφορά στην αντιμετώπιση μιας προπονήτριας και ενός προπονητή; Αν ναι, σε ποιες καταστάσεις;

«Πιστεύω ότι, παρόλο που ο χώρος εξελίσσεται, εξακολουθούν να υπάρχουν κάποιες διαφορές στην αντιμετώπιση. Μια γυναίκα προπονήτρια πολλές φορές καλείται να αποδείξει ξανά και ξανά την αξία και τις γνώσεις της, ενώ ένας άνδρας προπονητής συχνά απολαμβάνει εξαρχής μεγαλύτερη εμπιστοσύνη. Δεν θεωρώ ότι αυτό συμβαίνει συνειδητά από όλους. Είναι περισσότερο στερεότυπα που έχουν διαμορφωθεί με τα χρόνια και τα οποία σταδιακά αλλάζουν.

Θέλω όμως να πιστεύω ότι η αλλαγή έχει ήδη ξεκινήσει

Όσο περισσότερες γυναίκες βρίσκονται σε θέσεις ευθύνης, εξελίσσονται, παράγουν έργο και παραμένουν στον χώρο, τόσο περισσότερο η συζήτηση θα μετατοπίζεται από το φύλο στην ουσία. Για μένα, αυτός είναι ο στόχος: να αξιολογούμαστε όλοι με τα ίδια κριτήρια, με βάση τη γνώση, τη δουλειά, την καθημερινή παρουσία και την εξέλιξη των αθλητών μας και όχι με βάση το αν είμαστε άνδρες ή γυναίκες».

Στις γυναίκες δεν καταφέρατε να κερδίσετε την παραμονή ωστόσο στην Κ18 κάνατε μια απίθανη σεζόν και φτάσατε μέχρι τους τελικούς του πανελληνίου πρωταθλήματος, όπου ηττηθήκατε και λάβατε το ασημένιο μετάλλιο. Κάνοντας μια ανασκόπηση θα θέλατε να αναφέρετε ποιοι ήταν οι αρχικοί στόχοι της ομάδας και πώς φτάσατε μέχρι εκεί; Υπήρξε στήριξη και πίστη ότι θα καταφέρετε να φτάσετε μέχρι τη τελική φάση;

«Οσο αφορα το γυναικειο τμημα πιστεύω ότι για να αξιολογηθεί δίκαια μια πορεία, πρέπει να εξετάσουμε τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ξεκίνησε.

Όταν ανέλαβα την ομάδα, βρισκόταν στην τελευταία θέση της βαθμολογίας

Παράλληλα, υπήρξαν σημαντικές αλλαγές στο ρόστερ, καθώς αποχώρησαν αθλήτριες που αποτελούσαν βασικά στελέχη της ομάδας. Ρεαλιστικά, η παραμονή είχε γίνει πλέον εξαιρετικά δύσκολη, σχεδόν μαθηματικά ανέφικτη. Παρ’ όλα αυτά, αυτό που καταφέραμε ήταν να αλλάξουμε την αγωνιστική εικόνα της ομάδας. Διεκδικήσαμε παιχνίδια απέναντι σε πολύ ακριβότερα ρόστερ, με περισσότερες ξένες αθλήτριες, δείχνοντας ότι το πάθος, η οργάνωση και η καθημερινή δουλειά μπορούν να κάνουν μια ομάδα ανταγωνιστική.

Το σημαντικότερο όμως για μένα ήταν ότι οι Ελληνίδες αθλήτριες απέδειξαν πως μπορούν να σταθούν επάξια σε πρωταγωνιστικος ρόλους στη Volley League. Πιστεύω ότι το ελληνικό βόλεϊ έχει ανάγκη να εμπιστεύεται περισσότερο τόσο τις Ελληνίδες αθλήτριες όσο και τις νεαρές παίκτριες, γιατί μόνο έτσι μπορεί να αναπτυχθεί ουσιαστικά.

Η πορεία της Κ18 ήταν αποτέλεσμα μιας συνολικής εξέλιξης των αθλητριών και όχι μόνο της τεχνικής τους βελτίωσης. Φυσικά, μέσα στη χρονιά δουλέψαμε πολύ πάνω στις τεχνικές λεπτομέρειες του παιχνιδιού, όμως θεωρώ ότι η μεγαλύτερη αλλαγή έγινε στην αγωνιστική τους νοοτροπία. Τα κορίτσια έμαθαν να πιστεύουν περισσότερο στις δυνατότητές τους, να διαχειρίζονται την πίεση, να λειτουργούν ως ομάδα και να διεκδικούν κάθε παιχνίδι ανεξάρτητα από τον αντίπαλο. Αυτή η επιτυχία δεν ήταν αποτέλεσμα τριών ή τεσσάρων πολύ ταλαντούχων αθλητριών.

Ήταν αποτέλεσμα της εξέλιξης και των 14 παικτριών του ρόστερ

Όλες βελτιώθηκαν, όλες είχαν ρόλο και όλες συνέβαλαν σε αυτή την πορεία. Εξίσου σημαντικό είναι ότι, πέρα από τη δεύτερη θέση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα της Κ18, για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια και η Κ20 του συλλόγου κατέκτησε την τρίτη θέση στην ΕΣΠΑΑ. Αυτό δείχνει ότι έγινε συνολική δουλειά στην ανάπτυξη των αθλητριών και όχι μια μεμονωμένη επιτυχία μιας ομάδας».

Στη τελική φάση του πανελληνίου πρωταθλήματος εκτός από τη δεύτερη θέση, έλαβαν τρεις παίκτριές σας προσωπικές διακρίσεις. Η Δάφνη Κορνάκια αναδείχθηκε η καλύτερη επιθετικός, η Ίρις Δασκαλοπούλου η καλύτερη πασαδόρος κι η Αγάπη Χατζηνικολάου η καλύτερη λίμπερο. Τι έχετε να πείτε τόσο για αυτές τις τρεις παίκτριες ξεχωριστά όσο και για όλη την ομάδα που πιθανώς να ξεπέρασε κάθε προσδοκία φέτος;

«Είμαι πολύ χαρούμενη για τη Δάφνη Κορνάκια, την Ίριδα Δασκαλοπούλου και την Αγάπη Χατζηνικολάου. Οι ατομικές διακρίσεις ήρθαν γιατί πρώτα λειτούργησε η ομάδα. Το αποτέλεσμα έρχεται από όλες τις παίκτριες και από όλες τις ομάδες, αλλά και από το πώς η καθεμία προσωπικά δουλεύει, όπως ξέρει η ίδια, και πιστεύει στην εξέλιξή της. Θέλω όμως να συγχαρώ όλα τα κορίτσια γιατί το μετάλλιο ανήκει σε όλες. Κάθε μία είχε τη δική της συμβολή σε αυτή τη διαδρομή και πιστεύω πολύ σε όλες, αλλά και στη συνέχεια της εξέλιξής τους στο άθλημα».

Η νέα σεζόν θα σας βρει στον Μίλωνα, θα θέλετε να μας μιλήσετε λίγο για τα νέα σας καθήκοντα, τον ρόλο σας και τόσο για τους προσωπικούς σας στόχους όσο και της ομάδας;

«Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενη για αυτή τη νέα πρόκληση. Ο Μίλωνας είναι ένας σύλλογος με ξεκάθαρο όραμα, φιλοδοξίες και μια φιλοσοφία που δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην εξέλιξη των αθλητριών. Διαπίστωσα από την πρώτη στιγμή ότι έχουμε κοινό τρόπο σκέψης και κοινές αξίες γύρω από το πώς πρέπει να λειτουργεί μια ομάδα, κάτι που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην απόφασή μου να ενταχθώ στον σύλλογο.

Ανεξάρτητα από την κατηγορία στην οποία εργάζομαι, για μένα η εξέλιξη των αθλητριών είναι πάντα προτεραιότητα. Πιστεύω ότι ο ρόλος ενός προπονητή δεν είναι μόνο να κυνηγάει τα αποτελέσματα, αλλά να δημιουργεί αθλήτριες που θα μπορούν να σταθούν και να πρωταγωνιστήσουν στο υψηλότερο επίπεδο.

Γι’ αυτό και το φετινό ρόστερ δημιουργήθηκε με μια συγκεκριμένη φιλοσοφία. Υπάρχει ένας πολύ καλός συνδυασμός νεαρών αθλητριών με μεγάλο περιθώριο εξέλιξης και έμπειρων αθλητριών που γνωρίζουν τον δρόμο, μπορούν να ηγηθούν και να αποτελέσουν πρότυπο μέσα στην καθημερινότητα της ομάδας. Πιστεύω ότι αυτή η ισορροπία είναι ιδανική τόσο για την αγωνιστική επιτυχία όσο και για την εξέλιξη των παικτριών και του συλλόγου.

Στόχος μας δεν είναι να επιλέξουμε ανάμεσα στην ανάπτυξη και τον πρωταθλητισμό. Θέλουμε να πρωταγωνιστήσουμε από φέτος, χτίζοντας παράλληλα έναν ελληνικό κορμό που θα έχει διάρκεια και θα μπορεί, όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή, να υποστηρίξει την ομάδα και στο υψηλότερο επίπεδο».

Με τη σεζόν 2025/26 να έχει κλείσει πλέον τι έχετε να πείτε για το γεγονός ότι ήσασταν η μοναδική προπονήτρια; Θεωρείτε ότι ανοίξατε δρόμο για να αναλάβουν τέτοιες θέσεις κι άλλες γυναίκες, είχατε ποτέ κάποια άλλη γυναίκα που σας μίλησε για αυτό και η παρουσία σας στους πάγκους την παρακίνησε να κάνει το ίδιο;

«Αν η παρουσία μου βοήθησε έστω και μία γυναίκα να πιστέψει ότι μπορεί να κυνηγήσει αυτόν τον δρόμο, τότε πραγματικά χαίρομαι!!

Δεν θεωρώ όμως ότι άνοιξα μόνη μου κάποιον δρόμο

Υπήρξαν γυναίκες πριν από εμένα και εύχομαι να υπάρξουν πολλές περισσότερες μετά από εμένα. Το ζητούμενο είναι κάποια στιγμή να μη συζητάμε αν ένας προπονητής είναι άνδρας ή γυναίκα, αλλά μόνο αν είναι καλός προπονητής ή όχι».

Λαμβάνοντας υπόψη ότι το βόλεϊ είναι το άθλημα με το οποίο ασχολούνται οι περισσότερες γυναίκες ποιος θεωρείτε ότι είναι ο λόγος που ακόμη και με αυτά τα δεδομένα, στις υψηλές θέσεις και τους ρόλους των προπονητών αλλά και των βοηθών υπάρχουν περισσότεροι άνδρες κι όχι γυναίκες;

«Πιστεύω ότι είναι ένας συνδυασμός παραγόντων.Υπάρχουν ακόμη στερεότυπα, λιγότερες ευκαιρίες και πολλές φορές μικρότερη εμπιστοσύνη προς τις γυναίκες όταν πρόκειται για υψηλές θέσεις ευθύνης. Χαίρομαι που ήδη τη νέα σεζόν βλέπουμε περισσότερες γυναίκες να αναλαμβάνουν πρωταγωνιστικούς ρόλους, τουλάχιστον στην Pre League. Εύχομαι αυτή η εικόνα να επεκταθεί σύντομα και στις ψηλότερες κατηγορίες. Όσο περισσότερες γυναίκες επιλέγουν να μείνουν στον χώρο, να μορφώνονται, να εξελίσσονται και να διεκδικούν ευκαιρίες, τόσο πιο φυσιολογικό θα γίνεται να τις βλέπουμε σε κορυφαίες θέσεις».

Ποια είναι η δική σας «περίληψη» της σεζόν; Ποιο θα ήταν το μήνυμα που θα στέλνατε μετά από αυτή τη χρονιά; Θα θέλατε να πείτε κάτι παραπάνω ή να κάνετε τη δική σας περίληψη της χρονιάς;

«Ήταν ίσως η πιο απαιτητική αλλά και η πιο διδακτική χρονιά της μέχρι σήμερα πορείας μου. Μέσα σε μία μόνο σεζόν έζησα δύσκολες στιγμές, μεγάλες προκλήσεις, αλλά και όμορφες επιτυχίες που με βοήθησαν να εξελιχθώ τόσο ως άνθρωπο όσο και ως προπονήτρια.Αν υπάρχει ένα μήνυμα που κρατώ από αυτή τη χρονιά, είναι ότι η συνέπεια, η καθημερινή δουλειά και η πίστη στη διαδικασία τελικά ανταμείβονται.

Γι’ αυτό και θα ήθελα να πω, ιδιαίτερα προς όλες τις γυναίκες, είτε είναι αθλήτριες είτε προπονήτριες, να μην φοβούνται να διεκδικούν τη θέση που αξίζουν. Να συνεχίσουν να μαθαίνουν, να εξελίσσονται και να μην εγκαταλείπουν ποτέ τα όνειρά τους. Εύχομαι να φτάσουμε σύντομα στο σημείο όπου η εμπιστοσύνη θα δίνεται με βάση την αξία, τη γνώση και την ικανότητα και όχι με βάση το φύλο.

Κλείνοντας, θα ήθελα να σταθώ σε κάτι που θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό. Πιστεύω ότι το ελληνικό βόλεϊ πρέπει να εμπιστευτεί περισσότερο τις Ελληνίδες αθλήτριες και ιδιαίτερα τις νεότερες. Καμία αθλήτρια δεν μπορεί να εξελιχθεί αν δεν της δοθεί η ευκαιρία να αγωνιστεί, να αναλάβει ευθύνες και να αποκτήσει εμπειρίες μέσα από πραγματικές συνθήκες ανταγωνισμού.

Αυτή είναι η φιλοσοφία που πιστεύω και θα προσπαθώ πάντα να υπηρετώ μέσα από τη δουλειά μου. Γιατί, στο τέλος, η μεγαλύτερη επιτυχία ενός προπονητή δεν είναι μόνο οι νίκες και τα μετάλλια, αλλά οι αθλήτριες που εξελίχθηκαν, πίστεψαν περισσότερο στον εαυτό τους και έκαναν το επόμενο βήμα στην πορεία τους.

Σας ευχαριστώ πολύ για την όμορφη συζήτηση».