Με το ζόρι… Μπαρτσελόνα, με το ζόρι… η τελευταία τρύπα του ζουρνά

Δε χρειάζεται πολλά για να πάρει μια ομάδα ψυχολογία και αυτοπεποίθηση. Αυτά που έχει τόσο ανάγκη στο ξεκίνημα της σεζόν, ακόμα περισσότερο όταν αναδομείται εκ βάθρων. Κατάσταση που είναι παρόμοια φέτος τόσο στον ΠΑΟΚ, όσο και στον Παναθηναϊκό.

Οι «πράσινοι» βρήκαν ένα γκολ στο 120’ για να κρατηθούν ζωντανοί ευρωπαϊκά, βρήκαν ένα κουτσό γκολ στον αγώνα κυπέλλου για να μη στραβοπατήσουν σε αυτή τη διοργάνωση, βρήκαν δηλαδή τις νίκες που χρειάζονταν για να σταθούν στα πόδια τους και να πάρουν τα πάνω τους. Και καλά έκαναν.

Ακριβώς το αντίθετο με τον ΠΑΟΚ. Δεν είχε την εύνοια των στιγμών, δεν το βοήθησαν οι λεπτομέρειες, δεν πήρε τίποτα από κανενός είδους θετική αύρα στη διάρκεια των αγώνων. Ήρθε ο αποκλεισμός από την Μπραν, ήρθε η ισοπαλία με τον ΟΦΗ, δυσκολεύεται να χτίσει χαρακτήρα μέσα από τα αποτελέσματα.

Οι στιγμές δεν ήταν μαζί του ούτε στο ΟΑΚΑ. Δεν ήταν όμως ούτε η διαιτησία. Για ακόμα μια φορά. Αυτά τα μικρά ή μεγάλα σπρωξιματάκια που κάνουν τελικά τη διαφορά και που διαμορφώνουν την μεγάλη εικόνα.

Μια «κρύα» αποβολή στο 15’, σε ένα παιχνίδι που δεν είχε ούτε ρυθμό ούτε φάσεις, χάνοντας τον τελευταίο εναπομείναντα βασικό στόπερ του. Σε ένα ματς που φάνηκε να παίζει ο τυφλός κόντρα τον τυφλό, ο ένας εκ των δυο έγινε ξαφνικά μονόφθαλμος. Μέχρι να έρθει και η γερμανική βοήθεια για να βρει πλήρως το φως του ο Παναθηναϊκός και να το χάσει ολοκληρωτικά ο ΠΑΟΚ.

Ένα καθαρό κλέψιμο του Γιαννούλη σε προσπάθεια αντεπίθεσης δίνεται ανύπαρκτο φάουλ, ένα κόρνερ γίνεται άουτ από τον ίδιο βαρίστα δεν ειδοποιεί αργότερα τον Τσβάιερ για το μαρς πέναλτι, ένα πάτημα-φάουλ στον Άλι λίγο έξω από την περιοχή που «πνίγεται». Και έρχεται να... τερματίσει το πράγμα με το καθαρό πέναλτι που δε δίνει στο 34’.

Όταν δεν υποδεικνύεται μια τόσο καταφανής παράβαση με το σκορ στο 1-0, όταν αντί να γίνει το 1-1, αυτό μετατρέπεται σε 2-0, είναι πανεύκολο πλέον οι «πράσινοι» να φαντάζουν Μπαρτσελόνα και ο ΠΑΟΚ ομάδα της σειράς που καταρρέει. Ένας ΠΑΟΚ που ήδη παίζει με δέκα, και δε τον αφήνουν να διεκδικήσει τίποτα.

Ναι, έτσι μπορεί να νιώσεις βασιλιάς του κόσμου. Και ναι, έτσι, από την άλλη πλευρά, μπορείς να νιώσεις η τελευταία τρύπα του ζουρνά.

Να κατηγορηθεί η ομάδα του Αλέσιο Λίσι ότι έδειξε ανήμπορη να ξεπεράσει και να διαχειριστεί τις αναποδιές του ντέρμπι; Ήταν τόσο ανήμπορη όσο θα έμοιαζε ο Παναθηναϊκός στην ακριβώς αντίστροφη κατάσταση. Δυο ομάδες που ακόμα ψάχνονται, χρειάζονται αυτό το κάτι που θα τους «σπρώξει». Αν βρουν κάτι που τους τραβάει πίσω, με νέους προπονητές και νέα ρόστερ, η διαχείριση γίνεται βουνό.

Κοντολογίς, η εικόνα το αγώνα δεν έχει μεγάλη επαφή με την πραγματικότητα και δεν μπορεί να αποτελέσει κάποια βάση συμπερασμάτων. Καλό θα ήταν να το έχουν στο μυαλό τους αμφότεροι οι αποψινοί αντίπαλοι. Εκτός αν τα «σπρωξιματάκια» ή οι «σπρωξιματάρες», οι… τομές με βαμβάκι ή χωρίς βαμβάκι, οι στιγμές εύνοιας ή γκαντεμιάς πάνε all the way...