Mια μικρή νίκη του (ξεπερασμένου) Μουρίνιο
Η νίκη της Ρεάλ επί της Μπαρτσελόνα ήταν για τον Ζοσέ Μουρίνιο μια καλή ευκαιρία για να απαντήσει στην κριτική που δέχεται με το τσουβάλι για τις μεθόδους και τις τακτικές του.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Το Καμπ Νόου είχε λόγους να φοβάται τον Ζοσέ Μουρίνιο. Η επιστροφή του Πορτογάλου προπονητή στη Βαρκελώνη, για ακόμη μία φορά στον πάγκο της Ρεάλ Μαδρίτης, δεν προκαλούσε μόνο τεράστιο ενδιαφέρον, αλλά ίσως και λίγο άγχος στους οπαδούς των «μπλαουγκράνα».
Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Μουρίνιο έφερε τα πάνω κάτω στο γήπεδο της Μπαρτσελόνα από το οποίο αποχώρησε νικητής (η Ρεάλ επικράτησε με 2-1) το βράδυ της Κυριακής για τέταρτη φορά και μάλιστα με εμφατικό τρόπο.
Παρά το γεγονός ότι όλα ήταν εναντίον του, ότι διακυβευόταν σχεδόν η μισή διεκδίκηση του τίτλου της La Liga και ότι η ομάδα αντιμετώπιζε σημαντικές απουσίες, η Ρεάλ Μαδρίτης του Μουρίνιο έπαιζε έναν πραγματικό «τελικό» στη Βαρκελώνη.
Το κακό ξεκίνημα των Μαδριλένων στο πρωτάθλημα, σε συνδυασμό με την εντυπωσιακή και ασταμάτητη πορεία της ομάδας του Χάνσι Φλικ, είχε φέρει τη Ρεάλ σε πολύ δύσκολη θέση στη μάχη του εγχώριου τίτλου.
Αυτό το Clásico ήταν ένας αγώνας όπου όλα κρίνονταν σε μία ζαριά. Και η τύχη χαμογέλασε στη Ρεάλ, η οποία επιβεβαίωσε στο Καμπ Νόου ότι έχει επιστρέψει δυναμικά και ότι η ομάδα έχει βρει πλέον σταθερό ρυθμό.
Μάλιστα, η νίκη απέναντι στην Μπαρτσελόνα έχει όλα τα στοιχεία για να θεωρηθεί σημείο καμπής για τους Μαδριλένους καθώς έφτασαν τις πέντε συνεχόμενες νίκες, καταγράφοντας το καλύτερο σερί τους στη φετινή σεζόν. Παράλληλα, έβαλαν τέλος στο αήττητο της Μπαρτσελόνα στο πρωτάθλημα, μείωσε την ανησυχία για τη βαθμολογική διαφορά, καθώς πλέον βρίσκονται μόλις τρεις βαθμούς πίσω από τους Καταλανούς, και φυσικά άλωσαν το Καμπ Νόου.
Επιπλέον, η Ρεάλ προκάλεσε τη δεύτερη συνεχόμενη ήττα της Μπαρτσελόνα, μετά από εκείνη απέναντι στην Παρί Σεν Ζερμέν στο Champions League, και ολοκλήρωσε έναν απαιτητικό και γεμάτο παγίδες Οκτώβριο έχοντας πετύχει πέντε νίκες: τρεις στο πρωτάθλημα και δύο στο Champions League.
Η Ρεάλ διόρθωσε έτσι τη δύσκολη κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει στη La Liga και επιβεβαίωσε τη δυναμική της στο Champions League, όπου μετρά μόνο νίκες σε κάθε αγωνιστική. Και πρωταγωνιστής σε όλα αυτά ήταν ο Μουρίνιο.
«Τα παιδιά έκαναν έναν εξαιρετικό αγώνα. Ήταν πολύ οργανωμένοι, συγκεντρωμένοι και είχαν το θάρρος να προσπαθούν να χτίσουν το παιχνίδι από την άμυνα, απέναντι σε έναν αντίπαλο που ασκεί πολύ μεγάλη πίεση.
Κερδίσαμε έναν σπουδαίο αντίπαλο, με έναν διαιτητή που έκανε καλή δουλειά, αλλά και με ένα VAR που κοιμόταν στο 60ό λεπτό, όταν ο Κανσέλο έκανε ένα ξεκάθαρο μαρκάρισμα για κόκκινη κάρτα στον Ντιαμαντέ.
Ήταν, όμως, ένας σπουδαίος αγώνας και μια μεγάλη νίκη» δήλωσε ο Πορτογάλος μετά τη νίκη κρατώντας χαμηλούς τόνους τουλάχιστον για τα δεδομένα του.
H νίκη του Μουρίνιο στο Clásico
Ήταν, βεβαίως, και μια προσωπική νίκη του Μουρίνιο, ο οποίος είχε δεχθεί με το τσουβάλι κριτική ήδη από όταν ανέλαβε το φετινό καλοκαίρι συνέχεια και των έντονών επικρίσεων προς τη διοίκηση της «βασίλισσας» για την απόφαση να τον προσλάβει.
Πριν από το Clásico, υπήρχαν ερωτήματα για την ικανότητά του να προσφέρει στη Ρεάλ σταθερό έλεγχο στη μεσαία γραμμή, δημιουργικότητα απέναντι σε οργανωμένες άμυνες και καλύτερη ισορροπία στις μεταβάσεις. Η ήττα από την Ατλέτικο είχε ενισχύσει αυτές τις αμφιβολίες. Ωστόσο, η εμφάνιση απέναντι στην Μπαρτσελόνα προσφέρει ορισμένα ισχυρά αντεπιχειρήματα.
Ένα από τα πιο διαδεδομένα επιχειρήματα εναντίον του Μουρίνιο είναι ότι το ποδόσφαιρό του θεωρείται υπερβολικά αντιδραστικό σε σχέση με το μοντέλο της κυριαρχίας μέσω κατοχής. Η Ρεάλ είχε μόλις 38% κατοχή, σύμφωνα με τα στοιχεία της ανάλυσης του GOAL, αλλά δημιούργησε πιο επικίνδυνες ευκαιρίες με βάση το xG. Αυτό δείχνει ότι η ομάδα μπορούσε να απειλήσει χωρίς να χρειάζεται να ελέγχει την μπάλα για μεγάλα χρονικά διαστήματα.
Δεν είναι ξεπερασμένο να παραχωρείς την κατοχή, ξεπερασμένο ίσως θα ήταν να μην ξέρεις πώς να διαχειριστείς το παιχνίδι χωρίς αυτήν.
Η χρησιμοποίηση του Μπερνάρντο Σίλβα και του Αρντά Γκιουλέρ, σε διαφορετικούς ρόλους στη μεσαία γραμμή, ήταν μια σημαντική επιλογή. Ο Μουρίνιο αναζήτησε έναν συνδυασμό τεχνικής ποιότητας, δημιουργικότητας και αμυντικής ισορροπίας, αντί να στηριχθεί μόνο σε παίκτες με παρόμοια χαρακτηριστικά.
Ο Φλικ ήθελε να επιβάλει τον ρυθμό της Μπαρτσελόνα μέσω της πίεσης και της ψηλής αμυντικής γραμμής. Ο Μουρίνιο προσπάθησε να εκμεταλλευτεί ακριβώς τους χώρους που δημιουργούσε αυτή η προσέγγιση.
Η Ρεάλ δεν αρκέστηκε στις μακρινές μπαλιές. Προσπάθησε να προσελκύσει την πίεση, να κυκλοφορήσει την μπάλα με μεγαλύτερη ψυχραιμία και να μεταφέρει γρήγορα το παιχνίδι εκεί όπου η αμυντική διάταξη της Μπαρτσελόνα ήταν πιο ευάλωτη.
Το Clásico έδειξε ότι ο Μουρίνιο μπορεί να δημιουργήσει ένα σαφές αγωνιστικό σχέδιο απέναντι σε έναν αντίπαλο με διαφορετική φιλοσοφία και να προσαρμόσει τις επιλογές του στη διάρκεια του παιχνιδιού.
Ναι, το ποδόσφαιρο εξελίσσεται, αλλά ο Πορτογάλος δεν χρειάζεται να αντιγράψει τον Φλικ ή οποιονδήποτε άλλο (σύγχρονο) προπονητή για να αποδείξει ότι μπορεί να ανταγωνιστεί στο υψηλότερο επίπεδο. Χρειάζεται να δείξει ότι μπορεί να εξελίσσει τις δικές του αρχές και να τις εφαρμόζει με συνέπεια. Κι αυτή είναι μια μικρή νίκη και για τον (ξεπερασμένο) Μουρίνιο μετά από τόσα χρόνια στους πάγκους.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
