Από τα 310 κιλά και την ακινησία, στους μαραθωνίους και τη ζωή - Ποιος είναι ο άνθρωπος, ο οποίος σήμερα ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο, αποδεικνύοντας πως η δύναμη της θέλησης μπορεί να αλλάξει τα πάντα.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Όταν ήταν παιδί, ήταν αδύνατος. Στα 18 του χρόνια ζύγιζε ήδη μεταξύ 150 και 180 κιλών. Με την πανδημία της Covid-19 έφτασε τα 310 κιλά. Πέρασε δύο χρόνια καθηλωμένος στο κρεβάτι, χρησιμοποιώντας μηχάνημα οξυγόνου για να μπορεί να αναπνέει.
«Δεν ζούσα πραγματικά, απλώς ήμουν ζωντανός. Είχα γίνει όμηρος του ίδιου μου του σώματος, όμηρος του φαγητού» εξομολογείται στην ισπανική εφημερίδα MARCA ο Βραζιλιάνος Ζούλιο Οτάβιο Μιράντα ντα Σίλβα, γνωστός ως Ζούλιο Μαμούτε.
Στην οικογένειά του δεν υπήρχε κανένα προηγούμενο παχυσαρκίας. Θυμάται να είναι ένα πολύ ζωηρό παιδί που έπαιζε στους δρόμους της Ρεσίφε, στις ακτές του Ατλαντικού Ωκεανού, στη βορειοανατολική Βραζιλία, και έκανε κολύμβηση.
Το πρόβλημα με τη ζυγαριά ξεκίνησε όταν ήταν 11 ή 12 ετών, στην προεφηβεία.
«Είχα περισσότερη ελευθερία, κοιμόμουν αργά, έτρωγα ό,τι ήθελα... Ήταν μια συνήθεια που μεγάλωνε μαζί μου. Και ως ενήλικας, για χρόνια, ανέβαζα και κατέβαζα κιλά. Είχα γίνει όμηρος του ίδιου μου του σώματος, όμηρος του φαγητού».
«Τελείωσα μια σχέση τον ίδιο μήνα που ξεκίνησε η καραντίνα. Κλείστηκα στο σπίτι και το φαγητό ερχόταν μέσω εφαρμογών. Μέσα σε δύο χρόνια πήρα περισσότερα από 100 κιλά και ξεπέρασα τα 310. Σχεδόν δεν σηκωνόμουν από το κρεβάτι. Κοιμόμουν με μηχάνημα για να μπορώ να αναπνέω. Το να κάνω μπάνιο με κούραζε περισσότερο απ' όσο με κουράζει σήμερα ένας αγώνας δρόμου» θυμάται.
Ακόμη και οι πιο απλές καθημερινές δραστηριότητες είχαν μετατραπεί σε πραγματική πρόκληση.
Σήμερα έχει χάσει περισσότερα από 120 κιλά με φυσικό τρόπο, μέσω της άσκησης και της διατροφής. Το πρωί κάνει νηστεία, καταναλώνει πολλές πρωτεΐνες, λίγους υδατάνθρακες και πολλές σαλάτες. Έχει κόψει τα αναψυκτικά και τα γλυκά, τα οποία πλέον δοκιμάζει σπάνια.
«Μετά από 25 χρόνια διατροφικής καταναγκαστικής συμπεριφοράς, είχα δοκιμάσει τα πάντα, ακόμη και γαστρικό μπαλόνι. Όμως η διατροφική μου διαταραχή ήταν τόσο έντονη, που τελικά το μπαλόνι έσπασε μέσα στο στομάχι μου και χρειάστηκε να νοσηλευτώ για να μου το αφαιρέσουν. Όταν έφτασα στον πάτο, μέσα σε εκείνο το σκοτεινό δωμάτιο όπου πέρασα χρόνια χωρίς να κινούμαι, κατάλαβα κάτι: δεν υπάρχει εξωτερική λύση για ένα εσωτερικό πρόβλημα» λέει ο Μαμούτε.
Το σημείο καμπής ήρθε πριν από τρία χρόνια, την ημέρα των γενεθλίων του, στις 13 Νοεμβρίου. Ήταν κλεισμένος στο σπίτι, δεν ήθελε να δει κανέναν και μόνο η μητέρα του πήγε να τον επισκεφθεί.
Η γέννηση του ανιψιού του επισπεύστηκε κατά τρεις εβδομάδες. Το μωρό γεννήθηκε την ίδια ημέρα με εκείνον και μάλιστα την ίδια ώρα.
«Δεν μπορούσα να το ερμηνεύσω διαφορετικά παρά ως ένα πολύ ξεκάθαρο μήνυμα ότι η ζωή άξιζε τον κόπο. Έκλαψα όπως δεν είχα κλάψει ποτέ στη ζωή μου».
Λίγες ημέρες αργότερα πήγε στο σπίτι της αδελφής του για να γνωρίσει το μωρό και να του προσφέρει το πρώτο του δώρο, ένα λούτρινο παιχνίδι.
«Δεν κατάφερα να κατέβω από το αυτοκίνητο. Ένιωσα έναν θυμό και έναν βαθύ πόνο που δεν είχα νιώσει ποτέ πριν. Ένιωθα ένα σκουπίδι, σαν να μην είχε τίποτα νόημα. Από εκείνη τη στιγμή, ο πόνος του να συνεχίσω να ζω έτσι έγινε πολύ μεγαλύτερος από οποιαδήποτε θυσία θα χρειαζόταν για να αρχίσω να χάνω βάρος» διηγείται.
Την ίδια ημέρα γράφτηκε σε πρόγραμμα κολύμβησης.
Ξεκίνησε κολυμπώντας 50 λεπτά το πρωί και άλλα 50 το απόγευμα. Εκείνη την περίοδο δεν μπορούσε να περπατήσει, γι' αυτό χρειαζόταν ένα είδος άσκησης όπου η βαρύτητα θα λειτουργούσε υπέρ του.
«Η κολύμβηση μου έσωσε τη ζωή. Από τα περισσότερα από 120 κιλά που έχω χάσει, τουλάχιστον τα 100 τα έχασα μέσα στο νερό. Το τρέξιμο ήρθε αργότερα, όταν πλέον το σώμα μου μου το επέτρεπε. Αυτό που αισθάνομαι σήμερα όταν διανύω μεγάλες αποστάσεις είναι δύσκολο να περιγραφεί με λόγια. Μπορώ μόνο να πω το εξής: ο άνθρωπος είναι το καλύτερα προσαρμοσμένο ζώο στον κόσμο για να διανύει μεσαίες και μεγάλες αποστάσεις, και η παχυσαρκία μού είχε στερήσει ακόμη και την ικανότητα να κάνω λίγα βήματα. Γι' αυτό συγκινούμαι τόσο πολύ σε κάθε αγώνα και γι' αυτό έχω αφιερώσει τη ζωή μου στη συμμετοχή σε αγώνες σε όλο τον κόσμο» προσθέτει.
Σήμερα κολυμπά 50 λεπτά την ημέρα, τέσσερις φορές την εβδομάδα, ενώ συμπληρώνει την προπόνησή του με ασκήσεις στο γυμναστήριο.
Δεν τον ενδιαφέρει η απόσταση, είτε πρόκειται για μαραθώνιο είτε για αγώνα 10 χιλιομέτρων, ούτε ο χρόνος που θα χρειαστεί για να τερματίσει. «Ο δικός μου μαραθώνιος είναι προσωπικός: ξεκίνησε με περισσότερα από 310 κιλά, πάνω σε ένα κρεβάτι, και θα τελειώσει όταν πέσω κάτω από τα 100 κιλά. Ο στόχος μου είναι να διανύσω τα 42 χιλιόμετρα της αυθεντικής διαδρομής του Μαραθωνίου, από τον Μαραθώνα μέχρι την Αθήνα, στην Ελλάδα» αποκαλύπτει.
Ένας ακόμη στόχος του είναι «να εμπνέει και να κάνει άλλους ανθρώπους να αγωνίζονται για τη δική τους ζωή».
Αυτός ήταν και ο λόγος που άρχισε να μοιράζεται την ιστορία του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σήμερα τον ακολουθούν περισσότεροι από 5 εκατομμύρια άνθρωποι.
«Συνηθίζω να αστειεύομαι λέγοντας ότι πρόκειται για το ταξίδι του τελευταίου μαμούθ που έχει απομείνει ζωντανό και αρνείται να εξαφανιστεί» λέει.
Ο πρώτος του αγώνας δρόμου ήταν ο San Silvestre του Σάο Πάολο, στις 31 Δεκεμβρίου του περασμένου έτους.
Διένυσε 15,8 χιλιόμετρα, έχοντας βάρος περίπου 220 κιλά, σε λίγο περισσότερο από έξι ώρες. Ο πρώτος αγώνας του εκτός Βραζιλίας ήταν ο «Maratón da Europa», που πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο στην πόλη Αβέιρο της Πορτογαλίας. Συμμετείχε φορώντας μπλουζάκι με το σύνθημα «Você pode» («Μπορείς») και χρησιμοποιώντας το μπαστούνι του.
Ακολούθησαν μαραθώνιοι στην Αργεντινή και την Ουρουγουάη, ενώ πρόσφατα συμμετείχε και στον Μαραθώνιο του Σινικού Τείχους της Κίνας. Αυτή την Κυριακή θα τρέξει στον αγώνα Cursa Bombers Barcelona, μια διαδρομή 10 χιλιομέτρων.
Η συμμετοχή αυτή θα είναι ιδιαίτερα ξεχωριστή, καθώς θα εκπληρώσει ένα όνειρο του πατέρα του, ο οποίος ήταν μεγάλος θαυμαστής του Χούλιο Ιγκλέσιας. Μεγάλωσε ακούγοντας τη μουσική του και ο ίδιος είναι επίσης μεγάλος θαυμαστής του τραγουδιστή.
Για κάθε κιλό που χάνει, ο Μαμούτε προσφέρει τρόφιμα σε ανθρώπους που τα έχουν ανάγκη. Μέχρι σήμερα έχει δωρίσει συνολικά δύο τόνους τροφίμων, τόσο στη Βραζιλία όσο και στο εξωτερικό.
«Αυτό που κάποτε με σκότωνε λόγω υπερβολής, τώρα καταλήγει σε ανθρώπους που το έχουν πραγματικά ανάγκη. Είναι ο δικός μου τρόπος να ανταποδώσω στον κόσμο όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή μου» λέει.
Μια φράση που συνοψίζει όλη την ιστορία του: «Ο δικός μου μαραθώνιος ξεκίνησε με περισσότερα από 310 κιλά, πάνω σε ένα κρεβάτι, και θα τελειώσει όταν φτάσω κάτω από τα 100 κιλά».
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
