Μία πάσα σε 29 εκτελέσεις

To παιχνίδι είναι στην κόψη του ξυραφιού, η αγνώριστη σε επίπεδο τακτικής Μπασκόνια (συγκριτικά με φιλοσοφία που είχε επί εποχής Γκαλμπιάτι), τηρώντας για ακόμα μία κατοχή άριστες αποστάσεις, ισοφαρίζει με τον Φαρίντ σε 79-79 σε κατάσταση pick n roll… 

Στην επόμενη κατοχή ο Σιλβέν Φρανσίσκο, έχοντας πάρει ένα πολύ μακρινό, στο κέντρο του γηπέδου, pick από τον Λεσόρ, μανιπουλάρει την αλλαγή. Στο μαρκάρισμα του Λεσόρτ στο low post είναι ο Σπανιόλο… Ο Γάλλος γκαρντ μέσω του Μπάντιο, σημαδεύει το miss match και στην εξέλιξη, με αντίπαλο τον Φαρίντ, βρίσκει από τις 45 μοίρες ένα τρίποντο για το 82-79. 

Ο Περάσοβιτς καλεί αμέσως τάιμ άουτ. Ο Ομπράντοβιτς, αποσύρει τον Λεσόρ και χρησιμοποιεί σε θέση 5 τον Γιαμπουσέλ… Διαφορετική τακτική αυτή τη φορά. O Παναθηναϊκός, γνωρίζοντας ίσως ότι η Μπασκόνια δε θα πάει σε αλλαγές, επιλέγει να παίξει pick n pop με Φρανσίσκο και Γιαμπουσέλ. Ο Φαρίντ, που έχει μείνει στο παρκέ, δεν μπορεί να ελέγξει ταυτόχρονα με την drop άμυνά του την κίνηση του Φρανσίσκο, αλλά και το pop out του Γιαμπουσέλ… Ο Παναθηναϊκός βρήκε ακόμα ένα τρίποντο, το σκορ έγινε 85-79 και ο γάμος σχόλασε. 

Οι πράσινοι έβγαλαν την υποχρέωση εξαιτίας της αρτιότητας στον πάγκο και του αστείρευτου ταλέντου τους. Απέναντι σε μία ομάδα που εξέπληξε ευχάριστα στο T Center με τη στόχυεσή της, με την υπομονή της, με το γεγονός ότι δεν έτρεχε ανεξέλεγκτα, ούτε σούταρε κατά συρροήν τρίποντα. Είχε πολύ συγκεκριμένο πλάνο, χτύπησε όλες τις αδυναμίες σε μέγεθος και ατομικά χαρακτηριστικά του Παναθηναϊκού και του έβαλε δύσκολους γρίφους. 

Επιδίωξε να απομακρύνει τον Χουάντσο από το rotation στην πίσω γραμμή για να γλιτώσει από το μέγεθος, την αντίληψη και τα εκπληκτικά χέρια του. Τοποθέτησε τον Φρανσίσκο και τον Ναν στις γωνίες για να υστερεί ο Παναθηναϊκός σε μέγεθος από τον tag player (ο παίκτης που μαρκάρει τον roller μετά το pnr), χτύπησε στο 1vs1 τον Ναν, αλλά και τους Γιαμπουσέλε-Σίσκο, μανιπούλαρε τα miss match,  αλλά είχε και την προσωπικότητα ως ομάδα να δοκιμάσει φάσεις προσωπικές απέναντι σε παίκτες που θεωρητικά είναι βράχοι στην ατομική άμυνα, όπως ο Μπάντιο, ο Λεσόρ και ο Μπόνγκα. Και τις κέρδισε.

Στο αμυντικό σκέλος του ο Παναθηναϊκός ακόμα μία φορά δε λειτούργησε όπως τα πρώτα παιχνίδια. Δεν ταρακούνησε τους χειριστές της Μπασκόνια, εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις, είτε με την 1-2-2 άμυνά του σε όλο το γήπεδο, είτε με κάποιες παγίδες ή δυναμικά hedges στον χειριστή, αλλά η μεγάλη εικόνα είναι ότι η Μπασκόνια λειτούργησε ακριβώς όπως ήθελε χωρίς να νιώσει την πίεση. 

Οι 26 ασίστ των Βάσκων είναι ενδεικτικές, αλλά και προϊόν του απόλυτα ελεγχόμενου παιχνιδιού που έφερε ο Περάσοβιτς σε συνδυασμό με τις εκπληκτικές αποστάσεις. 

Ασφαλώς και το μείζον ζήτημα για τον Παναθηναϊκό είναι η ένταξη του Κέντρικ Ναν και στα δύο μισά του γηπέδου. Όχι μόνο στο επιθετικό (αν και η συζήτηση γίνεται σχεδόν αποκλειστικά σε αυτό). Τα περιθώρια είναι τεράστια, αλλά απαιτείται χρόνος. 

Ο Ναν λειτούργησε και ως βασικός χειριστής της επίθεση, αλλά και ως δευτερεύων, αλλά στη δική του περίπτωση αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς μπορεί να είναι άριστος δημιουργός, είτε ως παραλήπτης της μπάλας, είτε ως άμεσος δημιουργός. Στην πρώτη περίπτωση θα ήταν πολύ προτιμότερο η μπάλα να έρθει στα χέρια του, αφού ο βασικός χειριστής (Γκραντ ή Μπάντιο δεδομένου ότι με τον Φρανσίσκο μάλλον δε θα παίζει πολλή ώρα μαζί) να προκαλέσει ρήγμα. Κάτι που δεν είναι πολύ εύκολο. 

Απέναντι στους Βάσκους, ο Παναθηναϊκός έμοιαζε να δοκιμάζεται. Του έλειψε η αποφασιστικότητα, ειδικά στα χρονικά σημεία που ο Ναν βρισκόταν στο παρκέ, ακριβώς γιατί προσπαθεί να εφαρμόσει τη φιλοσοφία του προπονητή του. Ο Ζοτς δε νοιάζεται ιδιαίτερα (όπως το είπε άλλωστε) ποιος θα σκοράρει περισσότερους πόντους. Τον ενδιαφέρει οι παίκτες του να παίρνουν τις σωστές αποφάσεις. Και ο Κέντρικ Ναν χρειάζεται χρόνο για να βρει την ισορροπία ανάμεσα στο αδιανόητο ταλέντο του, που ορίζει ότι μπορεί να βρει φάσεις οποιουδήποτε στιγμή και τη σωστή απόφαση, που περιλαμβάνει την αναζήτησή της πιο κατάλληλης απόφασης, του σωστού miss match, ή μίας πάσας στη γωνία. Εξαιτίας αυτού του έλειψε  ο ρυθμός, καθώς στο 5 εναντίον 5 ο Παναθηναϊκός ήταν αργός και σχετικά στατικός. 

Του έλειψαν μεγάλα σερί από καλές άμυνες για να βρει φάσεις στο ανοιχτό γήπεδο, του έλειψε σε μεγάλο μέρος του παιχνιδιού η επιθετικότητα και στα δύο μισά του γηπέδου. Έτσι, υποχρεώθηκε πολλές κατοχές να τις παίξει set, εκεί όπoυ η εικόνα του έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. 

Κι αυτό γιατί:

• Ο Παναθηναϊκός έχει τεράστιο ταλέντο και μπορεί να χτυπήσει κάθε miss match… Και το έκανε, ειδικά με τον Λεσόρ και τον Σίσκο…
• Το οξύμωρο σχήμα όμως εντοπίζεται στο γεγονός ότι ενώ ο μέσος όρος των επιθέσεών του δεν ξεπερνά ουσιαστικά τα 15-16 δευτερόλεπτα, η ανάπτυξη του είναι μάλλον αργή. Eπιτίθεται μεν στα δεύτερα 8 δευτερόλεπτα της κατοχής συνήθως, αλλά με πολύ λίγες πάσες. Κι αυτό έχει τη δική του λογική, καθώς τις περισσότερες φορές, μετά το πρώτο pick εμφανίζονται δύο miss match (κυρίως όταν χειριστής είναι ο Σίσκο και στο low post o Λεσόρ), ένα εξωτερικό, κι ένα εσωτερικό. Και ο Φρανσίσκο έκανε ένα πληρέστατο παιχνίδι με 10 πόντους και 11 ασίσταποδεικνύοντας ότι μπορεί να είναι τόσο ο εκτελεστής όσο και ο δημιουργός που θα κατευθύνει το παιχνίδι για την ομάδα του.  

Σύμφωνα με την έρευνά μας λοιπόν, κόντρα στην Μπασκόνια ο Παναθηναϊκός είχε: 

10 κατοχές συνολικά που ολοκληρώθηκαν χωρίς καμία πάσα

29 κατοχές που ολοκληρώθηκαν με 1 πάσα

18 κατοχές που ολοκληρώθηκαν με 2 πάσες

11 κατοχές που ολοκληρώθηκαν με 3 πάσες

2 κατοχές που ολοκληρώθηκαν με 4 πάσες

2 κατοχές που ολοκληρώθηκαν με 5 πάσες

1 κατοχή που ολοκληρώθηκε με 3 πάσες

Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι οι κατοχές που είχαν περισσότερες πάσες, καταγράφηκαν στην τρίτη περίοδο, όπου ο Παναθηναϊκός είχε την πιο φτωχή συγκομιδή του σκοράροντας 15 πόντους μόλις. 

Το γεγονός ότι οι πράσινοι δεν κυκλοφορούν τη μπάλα δεν είναι απαραίτητα κακό, καθώς το ποσοστό τους στις περιπτώσεις που επιτίθενται μετά από καμία ή μία πάσα, ή έστω δύο, δεν είναι μικρό. Απεναντίας. 

Το πρόβλημα είναι ότι έτσι δεν είναι πολύ εύκολο να βρει ρυθμό, καθώς όταν σε μία κατοχή 14-15 δευτερολέπτων η μπάλα αλλάζει πολύ λίγα χέρια, σημαίνει πολλές ντρίμπλες. Κάτι που είναι πολύ πιθανό να μην ενοχλεί καθόλου τον κόουτς Ομπράντοβιτς αν τελικά οι παίκτες του παίρνουν τις σωστές αποφάσεις και η βαρύτητα των επιθέσεων (ή το συνολικό usage) περνά από διαφορετικά χέρια και υπάρχει ισορροπία. 

Για παράδειγμα, κόντρα στους Βάσκους το usage των παικτών του Παναθηναϊκού ήταν: 

Ναν: 34.9% με 12 εκτελέσεις 3 λάθη, και 5 ασίστ

Φρανσίσκο: 27.3% με 10 εκτελέσεις, 5 λάθη, αλλά 11 ασίστ 

Λεσόρ: 23.5% με 11 εκτελέσεις, 1 λάθος, και 1 ασίστ

Μήτογλου: 21.7% με 5 εκτελέσεις σε 10 λεπτά

Μπάντιο: 20% με 5 εκτελέσεις, 4 λάθη και 2 ασίστ

Χέις: 20% με 11 εκτελέσεις, 1 λάθος

Γκραντ: 16.1% με 5 εκτελέσεις και 1ασίστ

Γιαμπουσέλε: 14.5% με 8 εκτελέσεις, 2 ασίστ

Η μπάλα περνάει από διαφορετικά χέρια. Ίσως, αυτό πρέπει να γίνεται με μεγαλύτερη ταχύτητα στο set παιχνίδι και οι αποφάσεις να είναι πιο ακαριαίες. Ο Παναθηναϊκός δεν παίζει αργά. Αποφασίζει σχετικά καθυστερημένα… Κι αυτό είναι επιλογή του κόουτς Ομπράντοβιτς αν θέλει κάτι διαφορετικό ή όχι.

Έτσι κι αλλιώς σε μία πολύ εξωστρεφή συνέντευξη Τύπου μετά το ματς, αναφέρθηκε σε όλα… Και ουσιαστικά αυτό που είπε είναι ότι δεν υπάρχουν στερεότυπα, τα σχήματα επιλέγονται ανάλογα με τις απαιτήσεις της δεδομένης στιγμής σε έναν αγώνα. Παραδέχθηκε επίσης πως και ο ίδιος κάνει λάθη. Ο χρόνος για μία ομάδα όπου βλέπει σημαντικούς παίκτες να μπαίνουν σταδιακά είναι και σύμμαχος και απαραίτητος. Δεν υπάρχει άφθονος, αλλά μέχρι τότε, οι πράσινοι μπορούν να στηρίζονται στο τεράστιο ταλέντο τους, που είναι άφθονο στην μηχανή τους.